Keelpijn

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Een mooie zomermiddag. Ik zit heerlijk in de zon. Nootjes op tafel, flesje water ernaast en een boek op schoot. Schuin tegenover mij zit dochterlief in de schaduw van de parasol te leren. In de verte hoor ik kinderen spelen. Het is vredig. Ik heb vakantie en ontspan met een boek in de tuin.

ce8fe345d39a9ec64e3635ba651007e5_medium.

Keelpijn

Plotseling stompt het boek me met een harde klap terug in mijn eigen verleden. Een stukje dat ik me niet wil herinneren, een stukje dat ik zo veel mogelijk bagatelliseer, zo dat het niets meer is dan een onbenullig incident. Zo kan ik het jarenlang verdragen, wegmoffelen onder betekenissen zonder waarde. Het was niets. Het is niets.

Totdat ik onverwacht mijn eigen ervaring teruglees. De hoofdpersoon in het boek beschrijft wat ik voelde, hoe het voelt als je keel dichtgeknepen wordt. Hoe je in eerste instantie niet eens beseft wàt er gebeurt en daarna een wanhoop, een paniek omdat je geen idee hebt hoe je los kunt komen. Dat je niet meer na kunt denken en het warrig wordt in je hoofd.

de403985a6fa709b2836f6ab34ca5395_medium.

Het plotselinge loslaten en hoe de stevige handdruk achteblijft op je keel, waardoor je nog steeds niet kunt ademhalen, al is de hand al weg. Hoe je verward achterblijft en niemand ziet of heeft gezien wat er zojuist is gebeurd. Dat je versuft bent, je verward afvragend of je niet iets verzonnen hebt.

Dat slikken pijn doet, je keel pijn doet, dagen, weken na het incident. Dat je elke minuut wordt herinnerd aan dat moment, maar dat je leven doorgaat alsof het nooit is gebeurd. Niemand die het weet, niemand die het ziet.

Dat je je vermant, doorgaat met leven, alsof er niets is gebeurd, alsof alles nog hetzelfde is als daarvoor. Dat je het wilt vergeten, in het donkerste kleinste hoekje van je hersenen verstopt om er maar nooit meer aan herinnerd te worden. Om tenslotte overtuigd te zijn dat het allemaal maar een "incident" was, niet noemenswaardig, onbelangrijk.

d1776ebe6012b8e15636a441c2548573_medium.

Totdat ik het lees en zomaar ineens is het er, in vol besef aanwezig. Als de dag van gisteren op mijn netvlies. Zo angstig echt dat ik de keelpijn van toen voel, moeite heb met slikken en de hand om mijn keel weer voel. De druk, de pijn, de angst, de woede en de onmacht grijpt me bij de keel.

Beschaamd kijk ik op, dochterlief zit schuin voor me. Blij met mijn zonnebril waarachter de tranen voor haar niet zichtbaar zijn. Krampachtig hou ik mijn gezicht in de plooi om maar niet te huilen. Ik begin een luchtig praatje ter afleiding, maar het gevoel zit te dicht onder mijn huid. Levensecht.

Terwijl ik binnen het gevoel van me afschrijf, zodat ik weer vrolijk opgewekt naar buiten terug kan keren, besef ik me: het IS echt! Het is echt gebeurd en nu zelfs, tien jaar later, is het een traumatische ervaring die ik nog niet verwerkt heb.

Klootzak!

© SanneSchrijft 2017

Boekfragmenten uit "Paaz" van Myrthe van de Meer

f94e557ef51c375f86a55d59847b610a_medium.

Al eerder schreef ik over deze traumatische gebeurtenis:

http://plazilla.com/page/4295064982/de-ruzie

wurging trauma ruzie paaz myrthevdmeer herinneringen

18/06/2017 12:16

Reacties (0) 

Reageren is uitgeschakeld.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert