Natuurfotografie: primeur - Eden en zoon (of dochter)

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Gisteren zou ik met een artikel over Eden komen. De dag daarvoor had ik hem buiten gespot maar ik had mijn camera binnen laten liggen - die ben ik natuurlijk onmiddellijk gaan halen: één foto heb ik door een open raam kunnen nemen en is heel scherp, de andere foto's zijn minder scherp omdat hij een paar meter verder was gelopen en ik die foto's moest nemen door gesloten ramen, zonder veel zonlicht omdat hij de schaduw van de bomen opzocht. Maar toen hoorde ik over Manchester en verdween de zin om te schrijven volledig... ik kreeg geen woord geschreven en ook mijn reacties bij anderen werden tot een minimum beperkt. Overmand door verdriet en woede schuifelde ik door de dag heen. 

Vandaag is noch het verdriet, noch de woede verminderd. Het lijkt alsof ik elk moment in snikken kan uitbarsten. Deze morgen vond ik dan eindelijk wat rust: niet dankzij de jolige fratsen van de honden of de katten - niet door de huppelgeitjes - niet door de mooie bloemen, de zon of de paardenbloemen... de wind zorgde ervoor dat ik wat rustiger werd. Helemaal achteraan in de tuin zat ik op een terrasstoel in het oneindige te staren - ik zat tussen, voor, achter en naast de vele bomen en er waaide een zachte wind. De wind die door de takken van de bomen ging werkte rustgevend. Een paar keer in- en uitademen, ogen toe, verstand op nul en gewoon luisteren, het deed wonderen. Over mijn verdriet, woede en andere gevoelens ga ik verder niet te veel uitbreiden: ik ben niet degene die een kind verloor door een zoveelste laffe terreuraanslag in de naam van een denkbeeldig sprookjesfiguur. Ik kan me wel in de ouders verplaatsen: vandaar het verdriet. Mijn woede komt omdat dit al de zoveelste aanslag is - en er zullen er nog veel volgen - en de meeste mensen het over een goeie week al vergeten zullen zijn. De bepampering, het slappe beleid, het niet weten wat te doen, de oorverdovende stilte die inslaat als diezelfde bom als mensen kritiek hebben op de islam, de dood en verderfshow die én de moslimextremisten én onze linkse 'leiders' op hun geweten hebben... het gaat maar door. Maar niet voordat we bloemen neerleggen, kaarsjes branden en een liedje over vrede zingen. Huichelaars. Het bloed aan jullie handen blijft stevig kleven.

Tot zover de inleiding. Eden bleef dicht bij de hazelaars: ofwel heeft hij daar nog wat nootjes gevonden ofwel had de slimmerd er een paar begraven... hij zat flink in het gras en de aarde te wroeten alvorens hij deze schattige poses aannam. Hij bleef een goed kwartier in de buurt om daarna in het bos te verdwijnen. Ik was al blij dat ik deze foto's kunnen nemen had - wist ik veel dat het twee dagen daarna nog beter ging worden. Terwijl ik vanmorgen met verstand op nul in de tuin zat kwam er een welgekomen afleiding. Vadergeit stopte op een gegeven moment met eten en keek gealarmeerd in het rond. Hij hoorde duidelijk iets - ik keek dan maar mee in het rond maar ik zag niets. Toen mijn blik naar zoongeit ging zag ik iets in mijn ooghoeken, het kwam op me af. Het had de afmeting rat dus ik schrok me eerst een ongeluk, tot... ik richting aankomend gevaarte keek.

Het zou toch niet... een eekhoornjonkie! Klein, schattig en totaal niet bang van mij sprong hij rustig door het hoge gras. De camera lag alweer binnen - de geitjes waren nog niet klaar met hun ochtendgraaspartij dus ik besloot om me weer neer te zetten. Het kleintje lijkt zo 'tam': hij kwam bijna op m'n schoot gesprongen! Ik twijfelde of ik mijn camera zou gaan halen maar kwam tot de conclusie dat hij al verdwenen zou zijn eens ik terugkwam. Genieten zonder camera dan maar eerst... al snel kroop hij de knotwilgen in die de achter- en zijkant van de tuin afgrenzen. Hij keek recht naar mij en spijt omdat ik het niet kon vastleggen werd groter. 

Eens de geiten besloten dat ze uitgegraasd waren voor een paar uur snelde ik me naar hun paradijs, sloot de poort en rende richting camera. Op hetzelfde tempo snelde ik weer naar de achterkant van de tuin en tot mijn verbazing zat het kleintje er nog. Het viel me op dat hij zich anders ging gedragen als ik onder de knotwilg stond, dan dat ik een paar meter verder ging. Onder de knotwilg draaide hij zijn kopje weg... ging ik een paar meter verder leek het wel of hij me zocht en liet zijn kopje zien. Schattigheid maal honderd. 

Nu rijst natuurlijk de vraag: is Eden de vader of... is Eden een vrouwtje?! Hoe het ook zit, de naam verander ik niet - die is er gekomen om ons madam te slim af te zijn. Zonder veel succes trouwens, ze had het al snel door. Het kleintje heb ik EJ gedoopt. Je raadt het al: Eden Junior. Of het nu een vrouwtje of mannetje is, de naam blijft. Ik zal het toch nooit te weten komen, ik ben niet van plan om zijn staart omhoog te doen en een kijkje te nemen.

Hij (of zij) leek wel een baby-aapje. Die kleine schattige pootjes stevig rond een dikkere tak van de knotwilg gewikkeld... rondkijkend in de grote (boze) wereld, nog totaal geen schrik van mensen. Hoe twee dagen met een benauwd gevoel toch nog een mooie wending kunnen krijgen...

 

 

 

 

24/05/2017 13:44

Reacties (19) 

1
24/05/2017 23:32
Super foto's.
Ktje tegen Theun50
25/05/2017 08:38
Merci Theun
1
24/05/2017 23:08
Vind ook de andere foto's van Eden nog best duidelijk (en bovenal te snoezig), die foto's van EJ zijn echt een cadeautje.
1
25/05/2017 08:38
Dank je... ze zijn best duidelijk maar je ziet toch verschil met fotot's met natuurlijk (zon)licht... zijn schattigheid maakt natuurlijk alles goed :)

EJ heeft m'n dag gemaakt - over een prachtig onverwacht cadeautje gesproken...
1
24/05/2017 19:25
Geweldige foto's van die eekhoorntjes. Vooral die eerste foto vind ik geweldig.
Ktje tegen Leonardo
24/05/2017 19:28
Dank je... de eerste foto is Eden him of herself. Vanaf foto 5 gaat het over het jonkie. Die heeft alvast mijn dag goedgemaakt.
1
24/05/2017 18:33
mooie foto's van de eekhoorntjes.
24/05/2017 18:42
Dank je Rabbit Green!
1
24/05/2017 16:33
Je zou haast jaloers worden...bij jullie is ook alles eerder dan hier. Wat enkele honderden km's kunnen uitmaken. Eerst je rozen, dan je appels, en nu de jonge eekhoorn. Wat ben je toch een bofkont, maar ik ben ook blij dat ik kan meegenieten. Wat een schattig jong diertje is dat!
Edette heb ik nu enkele dagen niet gezien, maar toen ik haar voor het laatst zag leek ze op alle dagen te lopen.
Nu hoop ik toch zo dat ik de jonkies ook te zien - of beter nog - voor de lens krijg. Maar vooral natuurlijk dat ze gezond en niet te schuw zijn.

Ik heb een hele tijd geleden een ...
1
24/05/2017 18:04
We zijn een stel bofkonten onder elkaar... het komt dan misschien wat later bij jou maar je krijgt het! Als moeder niet schuw is, denk ik niet dat haar jonkies het zullen zijn - ik hoop echt dat je ze ook voor de lens krijgt. Die leuke gedachte deel ik en hoogstwaarschijnlijk zitten zijn genen er nog in.

Toevallig (natuurlijk helemaal niet toevallig na de gebeurtenissen) had ik het gisteren nog met iemand over de gastarbeiders en de blunders van de regering toen al... ik had in het middelbaar enkele moslimmeisjes in de klas en toen al zag ik dat het fout ging lopen. Dat gaat hem d...
1
24/05/2017 19:01
Ik heb trouwens net de familie staartmees zien overvliegen (met veel lawaai) - what the hell was het eerste wat ik me opkwam: ik telde er zeker 12! Laat ons redeneren dat moeder en vader erbij waren - dit wil zeggen 10 jonkies!
1
24/05/2017 15:07
Wat een prachtbeestje.

Je bent niet de enige ... memoreerde zonder een naam te noemen even naar jou in een artikel gisteren.
Ben er nu ook nog mee bezig, want het blijft gewoon op het netvlies staan jaar na jaar en keer na keer en bericht na bericht en foto na foto.
1
Ktje tegen Candice
24/05/2017 15:33
Het zijn schatjes...

Nu je het zegt, heb dat artikel meteen een hartje gegeven gisteren maar omdat je ook over je buurvrouw sprak had ik niet meteen de link gelegd.

Die foto's, die beelden, het geroep, de paniek, die verhalen van ouders, getuigenissen van jonge meisjes... een meisje dat beide benen verloor... het blijft inderdaad op je netvlies staan.

http://www.hln.be/hln/nl/39846/Explosies-Manchester/article/detail/3166359/2017/05/24/Vrees-voor-chemische-terreuraanslag-neemt-toe.dhtml

1
Candice tegen Ktje
24/05/2017 16:02
Wilde je het niet te makkelijk maken.
Je noemt nu op .... wat ik net ongeveer heb proberen te beschrijven in een artikel.
1
Candice tegen Ktje
24/05/2017 17:44
En dan begint vrijdag de Ramadan .... zou leuk zijn als die maand grondig verpest zou kunnen worden.
1
Ktje tegen Candice
24/05/2017 19:15
In plaats daarvan zal er weer opgeroepen worden om van de ramadan een moordmaand te maken tegen de ongelovige honden.
1
24/05/2017 14:36
Dat verdriet en die woede het is zo begrijpelijk. Mooi dat Eden er is en de kleine EJ een mooie afleiding geeft. Je foto,s zijn prachtig en zo schattig! Blij je te lezen, voor mij ook een heerlijke afleiding dank je!
1
Ktje tegen Yneke
24/05/2017 14:41
Het nieuws voor een paar uur uit en deze schattige ontwikkeling in mijn tuin... net wat ik nodig had. Als moeder zul je wel weten waarover ik praat.

Ik wou je nog een PB-berichtje doen om uit te leggen waarom ik niet reageerde maar alleen hartjes gaf - maar ik denk wel dat je me ondertussen goed genoeg kent...

Heel graag gedaan - in deze tijden van terreur kunnen we allemaal wel iets moois gebruiken.
1
Yneke tegen Ktje
24/05/2017 14:54
:-) ik zag je zitten in je tuin bij elk hartje zonder reactie ging ik stiekem met je mee je tuin in. Ja ik begrijp dat en ken dat zelf zo goed. Fijn dat je weet dat ik jou al wat heb leren kennen. En ben blij dat jij dat moois ziet en deelt. Tv uit en Ktjesfamilie time met Eden en nu ook EJ daar knapt de brein van op. Ik heb voor het eerst rabarber gemaakt, is nog wat zuur maar zoet het wel met wat honing. Slaat niet op je artikel, wilde ik gewoon even delen Hihi.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert