De baai deel 5

Door VG Sterk gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Een moord op Menorca, een mysterieuze verschijning, een jonge toeriste, een prachtige locatie en een gouden medaillon: Dat zijn de ingrediënten van dit verhaal.

 

‘D-Dat medaillon, hoe k-komt u daaraan?’ stamelt de vrouw en kijkt Eveline nu recht aan.

‘Eh, dat heb ik op het strand gevonden, in de baai,’ antwoordt Eveline wat onzeker.        

‘Het lijkt precies op het medaillon dat lang geleden van mijn dochter is geweest. Zij leeft niet meer.’ De oudere vrouw bevochtigt haar lippen. ‘Mag ik het even bekijken?’ Ze kijkt Eveline smekend aan.  

‘Ja natuurlijk.’ Eveline doet de hanger af en geeft het aan de vrouw, die het met enigszins bevende handen aanpakt. Onderzoekend bekijkt ze het medaillon en opent het dan. Ze ziet de twee foto’s binnenin en trekt wit weg.                                                                  

‘Gaat het wel met u?’ vraagt Vera bezorgd.                                                                    

‘Dit is het medaillon van mijn dochter,’ zegt de vrouw heel zacht. ‘En die man was haar verloofde.’

Wanneer ze zich een beetje heeft hersteld, nodigt ze Eveline en Vera uit om binnen te komen. Ze wil de twee graag haar verhaal vertellen. De dames accepteren de uitnodiging. Nadat de drie vrouwen zich in de karakteristieke Spaanse woonkamer - compleet met donkerbruine balken aan het plafond - hebben genesteld en voorzien zijn van thee, begint de oudere vrouw het verhaal te vertellen: Haar naam is Luisa Delgado en haar dochter heette Anna. Zij woonden vroeger in een klein dorpje en Anna was zeer geliefd bij haar familie en dorpsgenoten. Ze was heel mooi en had een groot hart. Ongeveer vijftien jaar geleden verloofde ze zich met Juan Carlos Heras en de twee waren erg verliefd op elkaar. Maar op een dag sloeg het noodlot toe. Juan Carlos besloot om met Anna in een klein zeilbootje te gaan varen, maar ging te ver de open zee op, die zeer wild was. Anna sloeg overboord en Juan Carlos kon haar niet redden. Ze verdronk. Iedereen uit haar omgeving was er kapot van en iedereen gaf hém de schuld. Híj was immers met haar uitgevaren en hij had haar ook niet gered.

De wrok tegen hem groeide, ook bij Luisa. Een groep van zo’n twintig man besloot om wraak te nemen op Juan Carlos. En op een zeer warme en later stormachtige avond, mondde het uit in een klopjacht. Ze dwongen hem de rotsen te beklimmen. Ze dreven hem in het nauw en vervolgens de dood in, door hem in de woeste zee te laten vallen. Ook híj verdronk. Niet veel later waren er mensen, die beweerden de geest van Juan Carlos Heras bovenop de rotsen te hebben waargenomen.              

‘Vijftien jaar lang heb ik die man gehaat,’ vertelt Luisa Delgado. ‘In mijn hart heb ik altijd wel geweten dat het natuurlijk nooit zijn bedoeling is geweest. Ook hij was overmand door verdriet. Maar dat zag ik toen niet zo. Nu dat ik jullie heb ontmoet en mijn verhaal heb kwijt gekund én het medaillon van mijn dochter heb gekregen, kan ik Juan Carlos misschien eindelijk vergeven.’ Een poosje later nemen Eveline en Vera afscheid van Luisa en van de prachtige plek waar ze woont.  

‘Geloof jij in geesten?’ vraagt Vera aan Eveline, terwijl ze aan de afdaling beginnen.      

‘Nou, vóór deze vakantie beslist niet, maar nu ben ik toch ernstig in twijfel gebracht.’    

‘Het kan nog steeds een hallucinatie geweest zijn,’ zegt Vera meelevend. ‘Je zag tenslotte eerst zijn foto, voordat je hém zag! Misschien heb je hem onder de omstandigheden tóch maar ingebeeld...’ Het klonk echter niet al te overtuigend.                                          

‘Wie zal het zeggen.’ Eveline probeert het luchtig te houden. ‘Nog een paar dagen en dan gaan we weer naar huis. En dan kunnen we gewoon weer doorgaan met ons leven.’ Maar op het moment dat Eveline die woorden uitspreekt, beseft ze dat ze deze vakantie niet snel zal vergeten.

Epiloog

Het is zonsondergang. De donkere figuur staat op een brede rots. Het is dezelfde rots waar hij vijftien jaar geleden vanaf werd gedreven en toen zijn dood tegemoet viel. Hij kijkt uit over de zee. Plotseling verandert er iets in de atmosfeer; een zijdezachte bries glijdt over het gebergte. Naast de man verschijnt een vrouw. Zij is zijn geliefde. Ze pakken elkaars hand en samen zien ze de zon onder gaan. Dan verdwijnen ze.

Einde

https://tallsay.com/page/4294989984/verhaal-de-baai-deel-4

 

545b72c25c6c1adb2487dd283c5e6ade_1407750© 2014-© 2017

 

              0c9aff9be5ce6d3d1be44f4e4589cab5_medium.

           

03/05/2017 14:44

Reacties (19) 

1
25/05/2017 06:33
Prachtig einde inderdaad.
VG Sterk tegen ----
27/05/2017 16:29
1
04/05/2017 13:06
Leuk einde van dit korte verhaal. Je had er trouwens ook een open einde aan kunnen maken. Dan had je op een later moment het verhaal kunnen vervolgen. De inhoud leent zich daar namelijk best wel voor...
06/05/2017 15:52
Dank je, Leonardo! Een vervolg is ook een idee, inderdaad...
1
03/05/2017 21:57
Heel mooi einde! Dank je wel. Ik hou van happy endings :)
06/05/2017 15:49
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Mooi zo, ik ook :) Dank je voor het lezen!
1
03/05/2017 20:48
mooi einde
1
06/05/2017 15:48
Dank je, Rabbit-Green!
1
03/05/2017 18:54
Heel graag gelezen, dank je wel.
06/05/2017 15:48
Graag gedaan en bedankt voor het lezen :-)
1
03/05/2017 17:31
Een heel aangename schrijfstijl heb je... dit heb ik met veel plezier gevolgd.
VG Sterk tegen Ktje
06/05/2017 15:46
Bedankt voor het compliment, Ktje!
1
03/05/2017 15:48
Ik reageer niet steeds ... maar ik lees ze wel uiteraard.
1
06/05/2017 15:45
Goed zo :-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert