Het nieuwste testament volgens de verlichte San Tronco deel 25 (Rumberto 4)

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                              th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

De maaltijd was bijzonder goed geweest en de kok was uit het zicht verdwenen. San had veel om over na te denken, hij was in gedachten verzonken en zat naast Celema die de auto weer behendig de Romeinse brug over loodste. José was de eerste die het stilzwijgen doorbrak. 'Wat vond je er van,' wilde hij weten'. San dacht terug aan de oude man die weinig gegeten had en zijn aandacht vestigde op de verschillende gesprekken. Het meisje kwam bij tijd en wijle zijn glas bijvullen en dan knikte hij even om vervolgens zijn ogen weer langs de kring te laten dwalen. 'Dit is een man, die alles gelijktijdig wil volgen, een man van vergaderingen,' besefte San.

'Dus jullie willen je op politiek terrein gebied begeven, 'vroeg Rumberto's zoon die tegen over Celema zat.  José knikte, 'dat klopt, mompelde die, 'er is genoeg reden om dat te doen er is al 30 jaar geen bestemmingsplan getekend in deze regio. Er zijn vier termijnen van de Psoe geweest, dat is 16 jaar en 3 van de PP en nu zit de Psoe weer in het zadel en zijn we alweer 2 jaar met hen opgescheept. De bouw ligt op zijn kont en dat is de motor van de regio, de werkeloosheid is nog nooit zo hoog geweest.'

'Ik heb gesproken met de leider van de oppositie,' vulde ik aan, 'die zijn ook helemaal niet van plan om ooit een bestemmingsplan te tekenen. Toen ik vroeg waarom had hij lachend zijn glas achterover geslagen, ' dan verlies je de controle, nu kunnen wij mensen die naar de gemeente komen een 'favor' doen, een gunst. Als zij ons welgewillig zijn, dan staan we hen een bouwtje of een verbouwing toe, zo gaan die dingen en andersdenkenden kunnen het schudden.'

De PP had in de achterliggende jaren een bestemmingsplan geproduceerd hetgeen een ingewikkelde klus was geweest daar er allerlei buiten gebieden waren met gehuchten, waar zowel huizen als boerderijen stonden waar weer allerlei verschillende regels voor golden. Een regel was geweest dat als een stuk land  een uniek geregistreerd nummer had, je er op bouwen mocht, tenminste als je niet te dicht bij de rivier bouwde want die kon lelijk buiten de oevers treden en de gemeente wilde niet verantwoordelijk gesteld worden als zij toestemming hadden verleend voor zo'n bouw. Dus je mocht 100 meter uit het hart van de rivier bouwen. Maar als het land hoog genoeg lag, was dat weer een ander verhaal.

Er was een regel geweest dat als je boer was en 1 hectare grond had, dat je dan altijd een huis mocht bouwen. Veel buitenlanders hadden oude boerderijtjes voor een scheet en een paar knikkers gekocht en zich geregistreerd als boer, zonder ooit ook maar één vinger uit te steken naar hun grondgebied. De mens is creatief zulen we maar zeggen.

                              th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

Een andere regel was geweest dat als er maar een'voetafdruk' stond van een bouwsel van vroeger, dat je dan mocht 'renoveren' dus iets terug bouwen. Daar was veel misbruik van gemaakt, iedereeen vond zulke voetafdrukken, een stukje muur, een oude put met stenen ernaast, fotografeerde dat en ging bouwend heen.

Slimme project ontwikkelaars hadden hun intrede gedaan in de regio en bewerkte de politiek, en bouwden huizen voor buitenlandse gepensioneerden, die keurig binnen het bestemmingsplan vielen. Zij kochten het land tegen agrarische prijs en bouwde er een villa op met een zwembad en verkochten dat via makelaarskantoren aan Engelsen, Fransen of wie dan ook maar. Er moest contant afgetikt worden, want de huizen konden geen hypotheek krijgen. De buitenlanders deden dat, want zij hadden een miserabel flatje in London verkocht voor 4 ton en kochten een prachtig huis terug met garage en een zwembad voor 2 ton, dat in werkelijkheid maar 1 ton waard was, omdat de bouwmaterialen heel anders zijn in een land waar spouwmuren niet nodig zijn door het gezegende klimaat en waar arbeidskosten laag liggen en bouwstenen meer op lego blokken lijken met hun formaat van 40 bij 20 centimeter.

De arbeider legde 10 blokken in een laagje cement en was 4 meter verderop. Er hoefde nooit geheid te worden op de harde rotsachtige ondergrond en de huizen sprongen als paddestoelen uit de grond. Alles ging goed in de kleine bergdorpen er kwam een toevlucht van gepensioneerden die na een paar jaar weer het tijdelijke voor het eeuwige zouden verwisselen, en die elke euro van hun pensioen uitgaven in het nieuwe vaderland. Elke liter benzine, elk warm stokbrood van de bakker, alle gekochte groente op de markt, was elders verdiend en werd uitgeven in de nieuwe woonplaats.

De bouwbedrijven wrongen zich in de politiek en veranderde de norm, eerst werd de hectare bouwvergunning, terug gebracht naar slechts 5000 vierkante meter, toen naar 2500 meter en uiteindelijk werd een nog net geaccepteerde kavel, 500 vierkante meter. Het grote geld had toegeslagen. Nu pasten er zomaar 20 huizen van 2 ton op de hectare in plaats van de de ene die vroeger vergunning zou hebben gehad en dat scheelde nog al wat geld voor de aannemers. Of je nu 4 miljoen uit een hectare perst of 2 ton, dat zet je wel aan het denken.

De infrastructuur hield de bouw niet bij. Riool aanleggen was onmogelijk en honderden pozo negros, beerputten, werden gegraven en waar vroeger één boerderij het menselijke afval in de grond liet lopen deden nu 20 huizen dat en de dropsbewoners vreesden voor het grondwater dat hen van water voorzag. Daarnaast vulden de Engelsen en Fransen hun zwembaden met kostbaar drinkwater en als het zwembadwater naar hun zin niet schoon genoeg meer was, dan loodsten zij het gewoon om vervolgens weer een 70 kubieke meter drinkwater te gebruiken voor hun zwemgenoegen.

                                th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

In een gebied met toch al waterschaarste valt zoiets slechts bij de dorpsbewoners, die zo'n verspilling niet begrijpen noch wilden begrijpen. 'De vooruitgang heeft een prijskaartje, altijd,' dacht San.

De Fransen integreerden wel maar de Engelsen absoluut niet, zij vormde eigen kringen, dronken zich suf omdat de prijzen voor hun doen erg laag waren, in vergelijking met hun land van herkomst en velen stelden zich op als de arrogante oud koloniale grondbezitters van weleer. Zij stapten een bar in en zeiden gewoon 'Good morning.' Zij waren verbolgen dat de oude bergdorp bewoners geen Engels spraken en vonden hen maar dom en na 10 en sommigen na 12 jaar konden zij nog geen woord Spaans uitspreken.

Dat valt niet goed, dat vinden Andaliciërs falta de respecto, het niet betonen van respect en respect is een hoog goed in Andalucia.

Toen de Psoe weer eens aan de macht kwam, was alles wat de voorgangers hadden gedaan 'natuurlijk' slecht en waardeloos en werd alles maar dan ook werkelijk alles teruggedraaid. Straten die vroeger twee richting verkeer geweest waren werden weer twee richtingsverkeer, verkeersborden weer weer veranderd. Een plakaat op een monument werd er afgebeiteld omdat de de vroegere gemeenteraad dat had laten plaatsen en door de politiek werden alle gebouwde huizen teruggedraaid. 300 000 huizen, die met toestemming gebouwd werden in Andalucia waren ineens onregelmatig of illegaal geworden. Mensen protesteerden, want die 300 000 huizen waren niet stiekum 's nachts gebouwd.

Illegale huizen mogen niet verhandeld worden en de gepensioneerde buitenlanders waren zomaar 'gevangenen ' geworden van een idiote politieke beslissing van een politieke partij die de kip die gouden eieren legde de nek omdraaide. Zij konden hun huizen niet meer verkopen as zij ooit wilde verhuizen en gaven elke maand hun pensioen uit in de plaats waar hun huis stond. Zij begrepen niet dat zulke beslissingen met terugwerkende kracht genomen konden worden en eigenlijk begreep niemand het, zij het dat de Spaanse huizen bezitters toch al nooit zouden hebben willen verhuizen, dus het trof hen niet.

De politieke partijen begrepen ineens een toevallige bijkomendheid, zij hoefden alleen maar met een vertaler er bij te zeggen in de campagne dat zij de huizen weer zouden legaliseren en zij konden rekenen op alle buitenlandse stemmen. Om vervolgens 4 jaar in het zadel te gaan zitten en geen vinger uit te steken, want als je niet herkozen wordt heb je een eeuwig durend politiek pensioen.

'He San, ik vroeg je wat,' drong Celema aan. 'Wat vond je er van.' Ik glimlachte, ik was inderdaad ver weg geweest met mijn gedachten. 'De politiek hier is nog jong en moet nog veel leren,' antwoordde ik, 'als je Noord Europeanen belazert dan verlies je voor altijd hun vertrouwen en ik denk dat Don Rumberto een geheime agenda heeft.'

De oude man had naar Celema en mij geluisterd en viel zijn zoon grof in de rede. Hecha la gentuse, had hij geroepen, 'flikker het gespuis eruit, en hij was rood aangelopen en sloeg met zijn vuist op de tafel. Er was een onaangename stilte gevallen, hij had ons indringend aangekeken, 'ik betaal de registratie van je partij en wat jullie maar nodig hebben,' zei hij met een holle stem die mij kippevel gaf, 'maar flikker hen er uit.' Hij knipte met zijn vingers en de gerant kwam, hij viste twee briefjes van 500 honderd uit zijn borstzakje en legde die op tafel.

                              th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

'Dit dekte de schade wel,' zei hij nog steeds met rood aangelopen wangen, 'verdeel de rest maar onder de blinden in je dorp in gelijke delen.' Hij lachte wrang om zijn eigen grap en herhaalde  nogeens terwijl hij ons aankeek, 'gentusa', gespuis!

'Don Rumberto,' zei ik,' dank u voor uw steun en voor de uitnodiging, maar ik betaal graag mijn deel.' 'Het is al betaald,' gromde de man die nu ineens niet meer de aardige beschaafde don was. 'Dan leg ik dit op tafel,' zei ik en ik viste uit mijn portemonaie een briefje van 50 euro, 'en dan is dit voor nog een rondje wijn en of koffie.' De oude man keek even verbijsterd en barstte toen uit in een bulderende lach, 'ha ik mag je stijl wel, je bent de enige die weet hoe de hazen lopen,' en daarmee was het nare moment achter ons. 'je hebt mijn jonge vriend gehoord,' zei de Don tegen de gerant,' laat de wijn komen,' en werd de maaltijd besloten.

San Daniel 2017

lees ook 26

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

28/04/2017 07:04

Reacties (3) 

1
28/04/2017 21:55
Een bouwwijze die je schetst die in grote lijnen gelijk is aan de huidige wijze van bouwen in Zuid-Frankrijk. Al gebruikt men daar over het algemeen zogenaamde betonnen B3 blokken om snel een muur neer te zetten.
1
28/04/2017 10:00
Een mooie inkijk in de sociale en politieke structuur van het Spaanse platteland: dat ze de buitenlandse pensionado's bij de poot hebben gehad is bekend. Ik ken er één van, en deze verhalen kloppen inderdaad.
Daar komt nog bij dat veel van deze bouwactiviteiten en de bijbehorende infrastructuur met EU-kredieten en -garanties gefinancierd zijn die ze nooit terugbetaald hebben. Dan gingen de projectontwikkelaars gewoon 'failliet' en begonnen elders onder een andere naam weer opnieuw.
1
28/04/2017 17:11
Dat klopt of ze peerden hem
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert