"Grootmoeder, het spijt me..."

Door Saida gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

“Het spijt me.”  Zijn zwarte haar glansde in het zonlicht dat zijn weg vond langs de open gordijnen.  Op dit gesprek was hij niet voorbereid.  Hij was in grootmoeders tuin aan het spelen, terwijl zijn mama, tante en grootmoeder deden wat vrouwen doen als ze elkaar even niet hebben gezien.  Praten.  Eindeloze gesprekken over wat voorbij is en wat misschien komen zal.  Wist hij veel dat hij het gespreksonderwerp was?
“Hij heeft in de drinkfles van een kind geplast”, sprak Miriam samenzweerderig tegen haar moeder. Haar donkere ogen keken bezorgd. De oudere vrouw kon niet volgen.  “Wat bedoel je?”
Miriams jongere zus, Samira, was aan de andere kant van de kamer aan het schilderen, maar mengde zich ongevraagd in het gesprek.  Ze keek niet achterom naar haar zus en moeder die op simpele stoelen zaten aan een versleten tafel met beige verfspatten.  Haar hoofd volgde slaafs het ritme van de op- en neergaande verfrol.  De witte muur veranderde gestaag van kleur.  “Je weet toch dat hij zeeklassen had?  Normaal zou hij nu daar moeten zijn, aan zee.  Samen met de andere leerlingen.  Maar waar is hij?  Hij is hier.  Als enige van zijn klas.  De directeur heeft hem naar huis gebracht, omwille van zijn gedrag.”
De oudere vrouw knikte met haar hoofd, sloot heel even haar ogen. “Ik wist het wel.  Dat had ik verwacht. Toen ik hem zijn spulletjes zag inpakken, wist ik dat zijn koffer daar niet ging blijven.”
“Waarom?” wilde Miriam weten.
“Stel geen vragen. En praat niet met hem.  Laat hem gerust”, antwoordde grootmoeder.
“Maar hij luistert niet.  Hij luistert nooit.  Het is altijd hetzelfde met hem.  Praat jij dan met hem.” Miriams stem klonk wanhopig en veranderde haar boodschap in een smeekbede.  Ze kon haar kind niet meer aan.  Zijn ongenaakbare houding frustreerde haar, gaf haar weinig hoop voor de toekomst.  Wat voor een man zou deze jongen, haar zoon, worden?
“Hoe bedoel je?  Laat hem met rust.  Praat niet met hem.” Onbewust verwoordde Samira de gedachten van haar oudere zus.  “Praat jij dan met hem.  Je bent toch zijn grootmoeder.”
“Misschien wel… als we alleen zijn”, zei grootmoeder terughoudend.
“Ja, maar dan wel nu.  Anders komt er toch niets van.”  Nog voor grootmoeder kon protesteren riep de bemoeizuchtige tante haar neefje.  “Bilal! Komen!”
“Ja?” de jongensstem kwam van de tuin.
“Komen!” riep Samira.
Het duurde niet lang of de deur ging open.  “Wat is er?  Oh, de kamer is zo prachtig.  Jij kan zo goed schilderen.”  Wat was hij toch een mooie jongen.  Zijn fijne wenkbrauwen waren zwart en volgden perfect de boog van zijn ronde ogen.  Zijn neus wipte nu nog koppig naar boven.  Het bewijs dat hij nog zo jong was.  Zijn lieve gezicht straalde zoveel zachtheid uit.  Het was niet te geloven dat iemand met een uiterlijk zo zacht als een veertje zo bruut en onbeschoft kon zijn.  Hij kon hooguit enkele uren na elkaar braaf zijn, maar moest wel elke dag minstens een stoute streek uithalen.
“Bedankt, lieve schat. Ik ben al bijna klaar met schilderen.  Je grootmoeder wil je iets vragen.  Ga maar naast haar staan”, zei Samira terwijl ze verder schilderde.  Het leek wel alsof ze tegen de verfrol sprak.
“Dag nana.”
“Dag, mijn lieve zoon.  Waarom ben je niet aan zee?  Je had je koffer toch ingepakt?”
Bilal keek even naar zijn moeder die haar werkuniform nog aan had en hem nauwlettend in het oog hield.  Ze was benieuwd naar zijn uitleg.  “Vertel grootmoeder eens wat je hebt gedaan.”
Even aarzelde de jongen, maar dan deed hij schoorvoetend zijn uitleg.  “Ik was stout en de directeur heeft mij dan maar naar huis gebracht.”
“Je weet toch dat je moet luisteren?” probeerde grootmoeder hem te berispen.  “De volgende keer moet je goed nadenken voor je iets doet. Hoe kun je anders mijn zoon zijn?”
“Ja, nana.” Met een neutrale toon zei hij de woorden die grootmoeder waarschijnlijk wou horen.  “Het spijt me.”
“Is dat het?” vroeg Miriam verontwaardigd.  De frustratie klonk weer door haar stem.
Bilal was al weg.  Niet in het minst geïnteresseerd in wat die vrouwen dachten, want de bal riep hem al de hele tijd vanuit de tuin.  Grootmoeder keek stil voor zich uit.  Ze negeerde de verwijtende blik van haar dochter, want haar dochter wist niet waar zij bang voor was.  Vele malen heeft Miriam dezelfde vraag gesteld, Waarom?, en telkens opnieuw weigerde grootmoeder haar een antwoord.  Ze zal immers nooit vertellen wat ze vandaag weet over morgen.

---------------------

2 april 2017

02/04/2017 18:36

Reacties (14) 

20/06/2017 19:31
Mooi geschreven, ik vond het erg leuk om te lezen!
20/06/2017 21:27
Bedankt! :)
25/05/2017 13:03
1
02/05/2017 11:38
"Morgen gratis bier" bij ons.
1
19/04/2017 20:50
Goede verhaalopzet en aantrekkelijke dialogen heb je in dit verhaal gebruikt, Saida. Ik heb het met plezier gelezen.
1
19/04/2017 23:15
Fijne reactie :) Dank je wel daarvoor.
1
18/04/2017 18:58
Heel mooi geschreven.
18/04/2017 20:21
Dank je wel! Jouw reactie doet me goed :)
1
18/04/2017 11:02
Mooie zinnen in je verhaal. Je hebt echt talent om de lezer mee te nemen.
18/04/2017 12:46
Dank je wel :)
14/04/2017 20:06
Ik heb echt genoten van dit verhaal. Het is ook prachtig geschreven...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert