Mijn zoektocht naar waarden

Door Utopia gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

Een paar maanden geleden, was ik ziek, en heb toen besloten een stuk te schrijven over mijn leven, vanaf de middelbare school. Ik wist niet wat en hoe, maar al doende is dit eruit gerold. De herinneringen waren nog vers. Nu hoef ik het niet meer te onthouden.

Mijn zoektocht naar waarden


Toen ik gister in bed lag, spookten oude herinneringen door mijn hoofd van de tijd op de mavo. Jawel, u hoort het goed, ik moest naar de mavo. Niet dat ik niet beter kon, maar dat ligt ingewikkeld..
Eerste klas ging wel, haalde goede cijfers, maar het was niet mijn ding. De sfeer was altijd gespannen, kledingmerken waren erg belangrijk! (kom je uit een afgelegen dorp!)
Weet nog goed, dat ze in een kring op het schoolplein stonden, naar elkaars schoenen te kijken, Nike air. Dat kon je van buitenaf niet zien, dus ik dring me in de kring, en opeens alle ogen op mijn goedkope aftrappers, en hupsa ik werd uit de kring verwijderd, hier mochten alleen mensen in met Nike's aan. Zo weet u een beetje hoe de mentaliteit was.


Een vriend van me, Jasper, zat op een andere school, maar daar hetzelfde. Hij kreeg geen Nike air van zijn ouders waar hij zo om verlegen zat, dat ie van zijn aftrappers, Nike air maakte! Hup, een Stanley mes en snijden maar! Met ballpoint het logo erop, en het zijn nu Nike airs.
Zwakkere jongens waren echt de klos, dus je moest je mannetje staan. Ik ben een erg gevoelig kind geweest, en ik had er nogal de balen van. Vaak bang om in mekaar te worden geslagen om niets, verbleef ik in de pauzes bij mijn buurjongen in de kantine van de hogere klassen.
Dat was een uitkomst! De sfeer was hier totaal anders. Gemoedelijker.


Ik werd ook meteen geaccepteerd, en als 3 jaar jonger gozertje, deed ik mijn uiterste best niet als outsider bestempeld te worden. Zo was er ene Jaap Klaver, die lachte me uit dat ik geiten smeerkaas op mijn brood had. En zonder erbij na te denken, trok ik mijn broodje open en smeerde het in zijn gezicht uit. Maar Jaap moest zo hard om zichzelf lachen, dat hij het schijnbaar niet erg vond.
We hielden ook wel eens mandarijn-partjes gevecht. Ik gooide een keer naar Jaap, en die bleef in zijn oor hangen!
Het tweede jaar, ik besloot toch maar weg van deze school te gaan (RSG- Purmerend), en mijn oude studie genootjes van de basisschool op te zoeken. HAD IK DAT MAAR NOOIT GEDAAN!

Het was een mavo vlakbij mijn dorp. Waar ze het niet zo hadden op dat "tuig" uit de stad. Ik werd binnengehaald als ex-gedetineerde. En dat was te merken ook! Stond om het minste geringste op de gang. -ze hadden een apart beleid voor types als ik- alleen wisten zij niet dat ik VRIJWILLIG was gekomen, en niet zoals zij gewend waren, weggetrapt.
Ik haalde 1en. Stond vaker op de gang, (beetje overdrijven) dan in de les. Jaar weggegooid. Was ook niet hun manier gewend van doen. Bedoel, echt alles ging hier anders. Dit was erger dan het RSG. Veel erger. Mijn broer is ooit met me mee geweest om de muziekleraar onder handen te nemen. Die vent, I don't know why, die haatte me. Zo stuurde hij me de klas uit tijdens tekenen eind opdracht! En ik deed niets, ja ik tekende..
Toen ik dit verhaal vertelde thuis, vloog me broer uit ze vel, en nam me mee. Ik herkende hem niet meer. Misschien heeft hij ook destijds zulke dingen meegemaakt?
Klein dat ie was, stond hij met zijn vinger opgestoken pal voor de neus van die lul, en schreeuwde in zijn gezicht. Hij keek angstig, en ik stond er 2 meter achter, en keek hem recht aan, zo van; "En wat had je nou hè?"

Volgende jaar, ik ben weer teruggegaan naar het RSG. Toevallig ging deze mavo dicht, het was het laatste jaar. Vandaar die stress van klootzakkerige leraren!
Mensen, het was een verloren jaar, ben zelfs geschopt door de wiskunde leraar. Maar ze waren niet allen zo. Meneer van Amersfoort, hij en ik begrepen elkaar wel. En zelfs meneer Janssen, die van wiskunde, (en de schop voor me kont) was bijgedraaid en we hebben later in de bus nog eens goed met elkaar gesproken, normaal dus.
Ik ging het nu anders doen, en oh, wat was ik vastberaden en gedisciplineerd! Ik deed echt me best nu op het RSG, 2e klas mavo. Haalde met enige regelmaat tienen. Totdat....

Op een dag komt er een Chinees uit mijn klas naar me toe, en zegt; 'Mijn moeder zegt dat ik met jou om moet gaan, omdat je zulke goede cijfers haalt, vind je dat goed?' Ik zei ja natuurlijk, prima man. Had ik geweten wat dit "omgaan" voor hem betekende, had ik het nooit gezegd!
Oke, vanaf dat moment, was overal waar ik was, ook Chi-Wai. Hij zelf had de grootste moeite met leren. Die arme jongen, was de oudste van zijn broer en zursjes, en zijn ouders spraken geen woord Nederlands. Thuis werd alleen Chinees gesproken.
Chi-Wai, ook al zag ik hem niet, ik wist dat ie een halve meter achter me stond. Ik weet niet goed meer hoelang maar toch zeker meer dan een jaar stond en liep Chi-Wai als een schaduw met me mee. Heel raar hoor! En ik moest er echt aan wennen. Net als de rest van de school! Dan sta je te praten met iemand, en die kijkt een beetje langszij, en roept zachtjes;'er staat iemand achter je..' Ja ik weet het dat is Chi-Wai, ik weet het eerlijk gezegd ook niet wat hier de bedoeling van is.


Ook zat Chi-Wai naast me, in elke les. En dat zou op zich geen enkel probleem zijn, maar lieve mensen, als u zijn adem wist! Je werd er letterlijk misselijk van! Ohh wat vreselijk. Maar het wende.. Eind van de dag, gewoon voor je uit blijven kijken, of zelfs een paar graden uit zijn richting kijken wanneer je antwoord. Die arme jongen, ik kreeg het met hem te doen. Ik had besloten om hem volledig te accepteren, en dan maar mijn reputatie hoe je het ook noemt, een paar treden lager te stellen. Ik had hem wel eens beledigd, en daar zijn Chinezen ontzettend gevoelig voor! Dat speet me dan, en het werd me nauwelijks vergeven. Daar kreeg ik dan weer bewondering voor. Die sterke principes en standvastigheid. Het heeft me aan het denken gezet. 'Waarom wordt Chi-Wai zo boos als ik bepaalde dingen zeg? Wat maakt het nou uit?' En toen opeens zag ik het, Chi-Wai werd boos als ik iets zei dat zijn persoonlijkheid aantastte! (dit zijn dingen waar wij als Nederlanders niet zo op letten, en zelfs als grapje gebruiken) Doe dat maar niet bij een Chinees....


Ik kwam ook bij hem thuis, en in de pauzes stond ik bij een groep Chinezen. Ze zijn erg gesloten, en je komt er moeilijk tussen. Mede omdat ze Chinees met elkaar praatten! Maar ik vond ze komisch, en het waren een beetje macho mannetjes. Ze deden vaak karate bewegingen uit computerspelletjes naar en tegen elkaar, waarbij er dan eentje uit de groep zich in het midden bevond, en als het ware zichzelf opstelde tegen de groep. Met handen zoals Bruce-Lee en een blik die iedereen tegelijk in de gaten hield. Maar dat duurde maar 5 tellen..afgewisseld met gelach, en dan kwam de volgende weer.


Ik kwam ook bij een paar van de andere Chinezen thuis. Grote aquaria met vissen, geen ouder te zien. Die werken en zijn haast nooit thuis. Ze hadden allemaal een illegale copy-box voor de Super Nintendo. Waar wij als brave burgers zoveel geld voor neerleggen, hadden zijn voor niets! Dat was geweldig, ik vond het te-gek!
Bij Chi-Wai thuis rook het altijd naar eten. Een sterke lucht hing daar. Moeders lag bijna altijd op de bank, op haar zij, naar Chinese video's te kijken. Wanneer we binnenkwamen, draaide ze zich niet op of om. Er vielen een paar Chinese woordenwisselingen en klaar.
Ik zal nooit vergeten wat een ontzettende voorraad wc papier daar lag! Dat waren geen pakken zoals wij gewend zijn, maar reuze formaat. Zo hoog als ikzelf. Een voorraad voor 10 jaar.
Ze waren erg gastvrij, en z'n moeder, eenmaal klaar met tv kijken, bood je altijd iets te eten aan, of je at gewoon mee. Daar gingen ze gewoon vanuit.

De klas, er was een vreselijke trut, Patricia Pahalwankan, een Surinaamse, groot en log. Ze had het op me gemunt, ik bedoel, ik was haar onderwerp van haatcampagne. Je hoeft er niets voor te doen, om vreselijk getreiterd te worden. Ik zat die tijd op boksen, en geloof me, ik was sterk. 14-15 jaar. Trainde 2 keer per week 1,5 uur. Heel zware training is dat. Licht dat ik was, oersterk. Dat wist niemand, en dan stond Patricia voor mijn tafeltje, mij te bespotten. Ik heb me menig maal moeten inhouden, om d 'r niet helemaal lens te slaan. Ik lag 's avonds in bed, en fantaseerde hoe ik met me vuisten, keihard in dat smoelwerk sloeg. Net zo lang totdat ik genoegdoening had. Maar heb het nooit gedaan.. Nee, en ik weet niet wat er was gebeurd als ik het gedaan had. Maar die opgekropte woede was niet gezond. Weer zo'n naam die je gewoon niet meer vergeet.

Ik verloor een beetje mijn motivatie, en bleef veel thuis. Ik werd spijbel kampioen. Leerde niets op school, en het verveelde me vreselijk. Tot grote ergernis van sommige klasgenoten, want ik ging wel steeds over. Het 4e jaar en eindjaar, toen ik op school kwam, en ik zal nooit die hondekoppen vergeten, van Edwin en Bastiaan. "Hèe! jij hier weer?!" Ben je over? (ik) "ehhh ja, gna gna.."
Dat werd ze teveel, en ik was de lul. Om het verhaal even erger te maken, hadden wat "leuke vriendjes" (ja ik ben een mens, ik trek heel rare figuren aan, mede door die stoere cross brommer die ik had) van me, in de zomervakantie, thuis bij mij, in mijn multi map, grote hakenkruisen gezet. Ze sloegen geen bladzijde over. En wat racistische leuzen. Eerste uur van het jaar, tijdens Nederlands, ik zit naast een Turkse dame, en ik sla mijn map open.....
Ze keek met grote ogen mee, hoe ik verschrikt pagina na pagina omsloeg om snel van dat akelige beeld van een hakenkruis van 25 cm groot af te komen, maar het werd alleen maar erger. Heel kort daarop, stond een grote groep jongens en wat meiden, beneden aan de trap me op te wachten. Het verhaal verspreidde zich als een lopend vuurtje. Ik rende zo hard ik kon naar het andere eind van de school, en vloog de trap af, en haastte me de stad in, weg weg weg... En dat was het einde van mijn middelbare school!


Voordat ik verderga, naar de periode van na de mavo, wil ik nog iets vertellen over tijdens...

Franse les, 2e klas, mevrouw Commandeur, de vrees van elke leerling! Hoe erg je ook was, zelfs de grootste pestkop vreesde haar. Ze had een jaren 1920 pakje aan, zwart/wit, en een strenge bril met touwtjes. Ze was vriendelijk, totdat... Ze kon ineens woest worden. Dan stond ze voor je en spuwde woest al haar frustraties op die ene ziel, die ongelukkige waar je dan echt reuze meelij mee had. Op een dag, die Rik nog lang zal heugen, vroeg mevrouw commandeur na het opgeven van het huiswerk; "Rik de wolf, wat was het huiswerk voor de volgende keer?" -Rik had niets opgeschreven, maar durfde het niet te zeggen- Rik pakt zijn agenda, bladert wat, en roept:

"leren; exercise 12, Bienvenue en France,
phrace utilles hoofdstuk 8, etc etc...
Totdat ze hem onderbreekt en roept; "Waar staat dat Rik?" -ze had altijd de pik op Rik-

(Toen zakten we volgens mij echt allemaal door de grond van narigheid, de spanning was zo vreselijk hoog! Mensen durfden elkaar niet eens aan te kijken in de klas, bang dat zij de klos waren. Het was te vergelijken met extreme angst)

Rik zet zijn brilletje recht en pakt zijn agenda, verbleekt, en bladert wat... doodse stilte in de klas.. totdat Rik zei; "ik kan het niet meer vinden...." Wat er toen gebeurde was gewoon mishandeling, heel akelig gewoon. We praten hier over 1993-1994 denk ik, zo ongeveer. Hij kreeg een afschuwelijke scheld kanonnade over zich heen.
De keren dat we daarop Franse les hadden, stonden we echt met angst in de schoenen voor de klas, wachten tot we erin konden. Daar kwam ze dan, en voorzichtig keek je even naar de temperatuur van haar gezicht, meestal erg koud! Ze zag eruit alsof ze dood was, lijkwit, en een heel gemene blik.
Ze boezemde angst in, en dat ging achteraf gezien echt te ver. De rede dat ze zo de pik had op die arme Rik, is omdat ze eens voor hem stond te preken, en ze sprak met consumptie, dat Rik heel brutaal met zijn armen voor zijn gezicht zei; "Ik heb al gedoucht" -in zo'n afwerende houding-
Dat heeft ze hem betaald gezet.


Deel 2

School verlaten... Werk zoeken... Mijn moeder was net geëmigreerd naar Curaçao. Liet huis en haard achter. Het was haar allemaal teveel geworden. Ik woonde bij haar, en was meestal in het weekeind bij me vader. Mijn vader is een drinker met een slechte negatieve en emotionele dronk. Iemand die nooit over gevoelens praat, en dat uit zich op een vervelende manier in dronkenschap. Na één biertje verandert hij al, en krijgt een ietwat enge onvoorspelbare blik in zijn ogen. Veel nare dingen met hem moeten meemaken helaas. Maar ik ga hier niet verder op in. Gelukkig drinkt hij nooit elke dag, maar 2-3 keer per week. Nuchter is hij echt o.k.
 
Goed, ik bleef in een kamer wonen in dat grote huis van me moeder waar ook verschillende kamers verhuurd zijn. Alle controle weg zeg maar. Ik was voor t eerst op kamers, en het werd een zootje. De peuken zwommen soms in het bier als ik visite had. De afwas kroop zowat het raam uit, en na 4 maanden heb ik alles maar weggegooid. Totdat wat vage vrienden die ik binnenliet, hadden gestolen uit de toenmalige winkel die erin ging. Ik ben goed van vertrouwen, en daarmee had ik veel selectiever moeten zijn. Maar dat zeg je alleen achteraf. Ik moest naar me pa.. Ik ben heel vrij opgevoed. Zeg maar gerust: "niet opgevoed." Mijn broer heeft me opgevoed, -op zijn manier- maar toch heeft hij me heel veel geleerd. Hij is 6,5 jaar ouder.. Die was intussen met zijn eerste vriendin gaan samenwonen. Ik sprak hem weinig. Ik ging niet zo goed in die tijd, ook al dacht ik van wel. Voor mijn gevoel had ik controle op mijn leven en omgeving. Was vrij populair en dat maakte me nog blinder naar mijzelf.
Mijn zelfkritiek was erg laag, en dat samen met hoge verwachtingen van het leven.
Ik was aan het blowen, steeds vaker. De mensen waar je mee omgaat, blowen ook. Goed, blowen werd snuiven, en de drugstijd was aangebroken.


Ik ben een mens die neemt het leven al met al toch niet serieus, en ik sta daar volledig achter. Altijd al gedaan, en dat verandert niet. Daarom, met alles wat ik doe, zie ik de humor. Ik zie in horror nog de humor. Het leven is gewoon te stupide en te grappig om serieus te nemen.
Wat eerst begon met kaartavondjes, om geld, uitte zich later in die kick zoeken op straat. We waren gedreven door een zucht naar adrenaline. Zo kwam het dat er één een idee kreeg, om de koekjes truck daar aan de grote weg open te breken. Resultaat, 8 dozen koek. Omdat ik er niet bij durfde te zijn, en schijterig met David om het hoekje keek, hoe die sukkels risico liepen, en toch even zwaar de klos was nadat het bekend werd en wij allemaal erbij waren, heb ik het met Bart samen nog eens dunnetjes over gedaan. Resultaat; 18 dozen koek. In een nacht, 4 keer lopen, op de zolder gepropt.
 
Gadverdamme, je stond op met koek en ging slapen met koek. Gulden krakelingen, boterkoeken, mergpijpjes, cake, bitterkoekjes, enz. Weet nog dat we in een kringetje aan het vreten waren, totdat Bart zei; "Oké, wie nog één stukje boterkoek opeet krijgt van mij 100 gulden" -we waren zo misselijk dat we het niet eens probeerden-
We gingen met een groep jongens om die een beetje en naam hadden in het dorp. Piewie, Witte, Beun, Werner, Hoffie, Rooie André en Rooie Bas, alias "de dakduivel"
Het was een ongeregeld zooitje, kenmerkend aan hun Aussies en sportschoenen, bleke gezichten, en altijd onder invloed. Die jongens hadden een lekkere reputatie! En ik haalde ze in huis....
 
Me pa was elk weekeinde weg, naar zijn vriendin. Maar als ie teruggestuurd werd omdat ie gedronken had, dan moesten we als de sodemieter pleite zijn. Weet nog goed, Hof had wietplanten gejat uit tuinen, en die hingen aan de lampen te drogen. Iedereen was aan het knippen, er lag een blok hasj van 2 ons op tafel, totdat er eentje uit het gordijn kijkt en roept: 'Ze pa! ze pa ouwe, ik zweer 't je!" Wat moeten we doen, tering, tering' .. Ik roep; "allemaal de boot in! Snel!" -Maar de boot stond 12 cm onder water, dus iedereen had een natje...
In de boot realiseerden Steve en Ramon zich dat Steve zijn jas, en Ramon zijn hasj nog binnen lagen. Dus die twee omlopen, en heel braafjes zij aan zij aanbellen;
Trigggg....

"We zijn nog iets vergeten"


Het schijnt dat me pa toen heel relaxed was tegen ze. Dat vertelden ze met grote opgeluchte ogen toen ze terugkwamen naar Bart 's huis. Ben maar een weekje daar gebleven. Bart was alleen thuis. Kwam dat even goed uit. Bart is een slimme jongen, nog steeds. Destijds was hij net gestopt met zijn gymnasium. Hoe dat kwam was een beetje ongelukkig. Op zijn verjaardag, dronken als een gek, liep hij met Tom richting dorp, even over het kerkhof...
Ai ai ai had ie maar nooit de bloemetjes verdeeld en per-ongeluk wat stenen omgestoten! Het was een heel zure tijd die voor hem was aangebroken. Bedreigingen, halve aanrijdingen, tot op slot Bart de deur niet meer uit durfde en thuis bleef. Zo kwam het dat een hoog intelligente jongen, die het op zijn sloffen deed, een beetje wegzakte in de drugs en narigheid. We wonen in een dorp!


Ik had mijn verhaal, hij het zijne, en we waren twee handen op één buik. Bart was en is nog steeds, een heel goede vriend. We hebben over zoveel dingen gepraat, en niet luchtig. Dat ging diep.
We blowden wel, en slikten XTC, gebruikten speed, maar die energie ging allemaal in filosofie zitten. Het was de leeftijd dat je met vragen zit. Het kreeg dan wel een grillige invulling.


Elke vrijdag het huis bij me pa vol. Meer dan 20 man, en vaak ook nieuwe snuiters. Auto's en brommers kwamen af en aan, tot 's morgen vroeg aan toe. Er werd drugs gehaald, en we gebruikten bij het leven. Ries was altijd zo extreem, die nam er 4 tegelijk, zodat ie een uur later klappertandend met weggedraaide ogen, en het zweet langs zijn gezicht, midden in de belangstelling stond. Alles wat je zegt, wordt dan half opgemerkt, maar dat is niet het doel. Hier voelden de jongens zich veilig. Bart en ik werkten de hele zomer in de bollenschuur. Zwaar werk. Ook zaterdags...


Maar de feesten waren op vrijdag, en dus gingen Bart en ik 's morgens naar het werk zonder slaap. (we lieten de hele groep gewoon in huis achter) we namen wat pillen mee om de dag door te komen. Op een gegeven moment trok ik het niet meer, en ging even aan de lopende band zitten met de boer. Ik keek achter me, en daar ging Bart, briesend met grote pupillen, en een strak gezicht, bezweet, in dat witte t-shirt waar je inmiddels zijn ribben door kon tellen, met die pompwagen en een grote lading bloembollen erop. Ik schrok .. In zo'n fractie van moment, wordt je weer even teruggeroepen. Waar zijn we mee bezig?
Toen we terugkwamen, meer dood dan levend, hadden de jongens gelukkig opgeruimd. Wij op ieder een eigen bank, met dekbed als een baby verzorgd.


Een andere keer, bleef er eens 14 man slapen. 2 in me vaders bed, 1 in de stapel wasgoed, één in me broer 's bed, paar op de bank beneden, paar op zolder... de rest bleef wakker. Piewie had die nacht 100 gulden uit Bart's portemonnee gepikt. Toen ze allemaal weg waren, en Bart en ik en Joost nog zaten, en Bart kijkt in zijn portemonnee, en roept; "mijn meier is gejat" Ik weet nog dat ik zei; doe nou rustig Bart, het komt wel goed...,Weet je wel zeker dat..." Waarop Bart volledig uit zijn kanaal ging! Het schijnt dat het groepje van Piewie, met ze 'n allen lekker gegeten hadden van die honderd piek. Dit is natuurlijk geen stijl, en wij waren dit niveau ook niet gewend. We deden wel jointjes en lijntjes, maar in ons gedrag bleven we beschaafd.(behalve die koekjestruck maar dat was toen we 16 waren en rekenen we tot kwajongens gedrag) Dat kon je van die groep niet zeggen. Ze bestalen elkaar als ze de kans kregen...

Weet nog goed, op een vrijdagavond, Piewie vroeg of die fles wijn open mocht. Ik zei dat dat niet kon, en dat ik op mijn kop zou krijgen. (ik zorgde er wel voor dat voor me pa thuiskwam, echt alles keurig netjes was) Volgende dag was die fles weg.. Maar die sukkel was zijn jas vergeten! Dus ik zat te wachten aan tafel. Ik zal u even Piewie, (Peter) omschrijven; een klein opdondertje met een heel grote bek! Werner, een gigantische reus waar je echt geen ruzie mee wilt, was zijn handlanger. Overal zag je ze samen. Piewie hoefde zich nergens druk om te maken. Als hij problemen had, -die hij nogal graag maakte- ging die hand omhoog en daar was Werner. Maar als Werner er niet bij was, was Piewie poeslief. Nu dan, de jas, ik boos. Daar was Pie om zijn jas te halen, en ik zit voor 't raam en het eerste wat ik doe is hem een middelvinger geven. Waarop Pie woest wordt, en mij commandeert open te doen. Ik laat die schreeuwer binnen, en begeef mijzelf weer naar mijn plek. Laat hem uitrazen, totdat het me teveel wordt en ik opsta om hem een lesje te leren. Op dat moment vlucht Pie weg, en ik kan hem in mijn achtervolging richting deur nog net een poeier onder zijn reet geven, en smijt de deur achter hem dicht. Waarop Piewie zich omdraait en in één trap de deur uit zijn voegen schopt.. Lekker dan! Achja dat maak je ook mee.
 
Ik heb de gekste dingen meegemaakt, en gelukkig is het merendeel ontoereikend voor wat mijn terugroepen van herinneringen betreft. Ik werkte overal en nergens via uitzendbureaus. Heb wel met plezier 4 jaar in de bakkerij fabriek gewerkt. Parttime, met een goed salaris. Mocht zelf bepalen wanneer ik kwam, en hoe vaak. Was vrijheid gewend, en dat paste me altijd goed. Vaak kwam ik te laat, bijna altijd 5 minuutjes maar ik kon het flikken. Ik was het mannetje op de werkvloer, altijd verhalen. Oké, op mijn 23 was ik aardig beroerd. Het schijnt dat ik er slecht uitzag, en ik haalde me de gekste dingen in mijn hoofd. Iedereen was een schoft, en was tegen me. Was behoorlijk ehh..
Dat doet speed met je! Je eet niet meer en slaapt niet meer, je takelt af in heel rap tempo. Je wordt op den duur schizofreen, althans, de symptomen, zolang je dus gebruikt. Het gaat gelijk weg zodra je geen speed meer neemt. Een jongen, was zo mager en verslaafd, hij riep me een keer, en zei tegen me;

"Emil, zie je deze handen?" Zit geen vlees meer op hè? Laat ik je dit vertellen, je kunt van deze troep gebruiken tot je letterlijk één ons weegt!"

Dat heeft wel indruk gemaakt op me. Overigens, hij heeft later de HBO gedaan, daarna de universiteit, en is afgestudeerd en heeft een goede baan, en huis en vriendin. Ook hij dwaalde...
Er kwam een tijd aan dat ik geen wiet meer verdroeg. De tijd van paniekaanvallen brak aan. Dat is geen pretje kan ik u verzekeren. Je denkt dat je dood gaat. Mij begon het in de benen, een trekkend gevoel, gevolgd door onregelmatige hartslag, totdat ik trillend in bed lag. Ik stopte abrupt met wiet roken. Niet zo heel abrupt. Voor je met zo'n verslaving wilt stoppen, moet er heel wat gebeuren! Maar elke keer wanneer ik een trekje waagde, kwam dat gevoel weer, en eenmaal op gang, geen weg meer terug. Ik bedoel te zeggen, er werd iets "getriggerd" wat niet onbestraft bleef! Ook koffie riep het gevoel op, en later ook geweld op TV. Ik moest me vrijhouden van negativiteit, ik ging sporten, en naar de bioscoop. Lachfilm hoor!
Ik was er heel snel van genezen. Nu bijna 24, en voor 't eerst in 6 jaar nuchter, kwam alles wat ik weggestopt had, omhoog, in het besef. Ik moest alles opnieuw leren leek wel. De tijd had op sommige vlakken, stilgestaan.
 
Ik was ooit met Bob, op een eiland naar paddo's aan het zoeken, totdat bob mijn schouder aantikt en met zijn ene hand voor zijn mond, de andere vooruit wijzend....Naar een hele cirkel wietplanten! "We zijn rijk" riepen we, en stampten een vreugde dansje. Maar we wisten niets van de plant, alleen het roken. Hoe moest je dat doen? We gingen bij de ouderen om raad, en die wisten met de planten weer raad... Ai.
Ik had besloten me te gaan verdiepen. Kocht boeken, echt dikke pillen. "George Servantes, -Maruana binnen.- De Bijbel van iedere kweker. Ik las het snel, en het boeide me enorm! Kon gek genoeg alles onthouden. U kunt zich voorstellen hoe dat op mijn vrienden overkwam. Ongeschoold, Emil, die drugs-koning? Ik kocht nog meer van dit soort boeken, "beter kweken op steenwol" en dat boek van Mel Frank. Ik werd theoreticus van de kweek, alleen had nog geen praktijkervaring. Dus zochten we een plek op een eiland. Het was gaaf, we hadden de grootste planten, en iedereen die meedeed, kreeg een berg wiet. Ik heb er nog foto's van. Van begin tot eind. Ik had de zuurgraad van de polder grond aangepast met calcium en magnesium zouten, verrijkt met Stikstof korrels, compost en turf.
 
Leren kon ik, onthouden ook. Mijn zelfvertrouwen was deels hersteld. Dit had ik nodig! Ik kon het dus wel. In de wietteelt zijn bepaalde principes heel belangrijk. Gouden regels. Wanneer je je daaraan houdt, behoeft het verder weinig werk. De rest is experimenteren, omdat geen plant hetzelfde is.
LOI, thuis cursus. Ik had en plan gemaakt, ik wilde terug naar school. Maar nu iets wat ik leuk vond, net als het kweken van wiet. Iets waar ik mijn hart in kon steken. De keus lag op de studie Biologie. Via de toelatingstest..


Dat werd een 4000 gulden kostende LOI, HAVO cursus. (zelf betaald hoor:) Maar ik ben lui, en eerlijk gezegd boeide me alleen het vak biologie. Dus die mappen las ik weg als Donald Duck's.
Onthield volgens mij bijna alles, met gemak. Zag verbanden, en kon al snel interpreteren. De wiskunde, economie, engels, natuurkunde liet ik liggen. Ik oefende met de examen bundel Nederlands voor de tekstverklaring. Heb op het staatsexamen een 6 gehaald voor biologie, waarschijnlijk de zenuwen, want op het HBO, voor de tekstverklaring, dacht ik,"weet je wat, ik doe die biologie toets ook, want ik betaal toch voor 2, ook al hoeft die niet meer, maar nu zonder angst en stress" Het werd een 8,6 En Nederlands een 6.3 haha


De tijd op HBO was easy going. Was wel heel fanatiek in het begin, en deed echt mijn uiterste best.
Merkte al gauw dat ik veel meer kennis had dan de rest van de klas, en dat stimuleerde me. Is de LOI toch best goed! Het was ook Havo/ Vwo. Misschien daarom die voorsprong, of was mijn liefde voor het vak de doorslaggevende factor?
Ik had nog nooit van me leven achter een computer gezeten, behalve een spelcomputer. Moest alles leren. Gelukkig goede vriend Ernst-jan, die vaak bereid was langs te komen met uitleg. Ik haalde 7ens en 8en. Geen 6. Alles ging goed, alleen het was een leraar opleiding, en we moesten vaak presenteren. De schurfthekel die ik daaraan had! Het ontduiken van plichten begon, en, ik deed al gauw geen leraar vakken meer. Ook ging ik drinken. Elke dag, zelfs in de les. Werd alcohol verslaafd, wat tot dan toe nooit zo'n grote rol had gespeeld. Niet veel later kwam de drugs ook weer in het spel.


Als dit allemaal een beetje zwaar klinkt, zal ik u wat grappige details vertellen over sommige personages. Steve,(die van de wietplanten en jas) was de oudste van ons allemaal. Zelfs ouder dan mijn broer. Steve is een goede gozer. Alleen een beetje erg coke en drank verslaafd. Ik vrees dat hier uw humor stopt, maar de mijne niet, dus ik ga verder..


Wij konden altijd vreselijk om hem lachen, en hij maakte er dan een show van. Daar was ie goed in. Steve had op zijn 27 al een gebit. Je weet wel, al zijn tanden eruit gesnoven en verdaan. Daarnaast een vreselijk asociale kop. Eentje waar je met een boog omheen liep. Maar dat was nooit nodig, want Hof was mensenschuw. Zat vaak in zijn autootje op de vaste plek bij het schooltje, (waar we altijd kwamen) te godveren; "ik moet gvd coke hebben! ik moet gvd bier hebben" Hij was altijd erg direct en letterlijk. Zoals hij dan ook aangaf, hoe hij het wilde; "ik moet nu, gvd, coke, hier in mijn neus hebben!"

Cocaïne is een zeer sterk verslavende stof, en als je het gebruikt, krijg je na een kleine week vreselijke trek. Als je dan niet neemt, ga je het zelfs overal ruiken. Ik heb het jarenlang gebruikt met tussenpozen van enkele maanden. Het waren periodes. Bart en ik zagen alles als een spelletje, maar hof niet. Dat contrast was zo grappig. Ik ging dan naast Hof in de auto zitten, en lachte hem vreselijk uit, waarop hij dan heel suf naar me keek, en ook wel inzag hoe belachelijk hij deed. Daarop moest Hof op zijn eigen grappige manier ook lachen.
Hof was aan alles verslaafd. Is teruggestuurd uit Bosnië met S5. En dan zat ie in ze autootje te balen, zonder geld... En als iemand kwam met een tientje, kon ie 5 gulden tanken, en 5 gulden wiet halen.

Hof, je moest hem kennen. In zijn onbenulligheid, was hij heel zo dom niet als u zult denken. Hij was diegene die mij ooit het boek gaf van Osho. Maar hij maakte graag show, dat was alles. Daar moest je doorheen prikken. Kon je dat niet, blijf dan maar uit zijn buurt!
Hof had aan alles vaak een hekel. Iedereen was een schijnheil. Hij had een vreselijke hekel aan schijnheiligheid. Omdat hij zelf ook heel direct was, klopt dit goed.
Een keer hadden we paddo's gegeten, en op de een of andere manier worden stoffen in zijn lichaam sneller in werking gezet. We moesten terug met de auto, maar Hof zag al paarse vlekken op de weg.
Ik keek hem aan, en ik zal nooit vergeten, hij had een kop als een paddenstoel! echt waar.
 
Bart is ook havo gaan doen, Cum laude geslaagd. Vervolgens HBO, en daarna universiteit. Hij eerst, daarna ik. Alleen Bart is meer gaan houden van spelletjes, dan school. 4 jaar verzuimd, alleen "World of Warcraft" spelen, en een dikke studieschuld opgebouwd. Hij deed Psychologie, en daar is hij een meester in. Hij is ervoor in de wieg gelegd. Kan iedereen helpen, behalve zichzelf.. Dat stukje ontbreekt letterlijk.
Twee jaar terug, ging hij de drugs in, werd dealer. Niet veel later ging dat in kilo's. Niet veel later, de bak in... Alles kwijt. Maar Bart was geen gewone dealer, maar psychotherapeut gelijk! Ze klanten werden wel eens gek van hem! Waar hij kwam, ging ie op de praatstoel zitten, tot vervelens aan toe.
Maar altijd eerlijk, heeft nooit iemand belazerd. Hij werd wel belazerd, bestolen, en genaaid. Die jongen was te goed voor dat vak. Dit gebied doet niemand eerlijk zaken. In de drugswereld, heb je bijna altijd met foute mensen te maken, en Bart wilde dit niet toegeven. Hij wilde de eerste zijn die het wel goed deed.


U denkt als lezer waarschijnlijk zoals ik ook zou hebben gedacht. Al die drugs, ze hebben geen beste naam, en staan dicht bij wangedrag. Maar dat is niet per definitie zo. Ik wil u vertellen wat mij het meest van alles heeft beschadigd, en waar ik het meest van alles van te lijden heb gehad. Iets wat me minstens 2 jaar uit de running heeft gehaald. Het is iets waar je nooit voor gewaarschuwd wordt, en alleen maar mooie sprookjes van hoort. Iets wat dieper gaat dan drugs, en meer met je doet dan wat dan ook.  En ik vind het jammer dat dit zo zwaar onderbelicht wordt, want ik heb alleen in mijn leven al, meer naar de klote zien gaan hierdoor, dan door de drugs.
Ik ben nog nooit zo van streek geweest en lichamelijk afgezwakt als die keren dat ik probeerde een relatie te onderhouden met het meisje waar ik verliefd op was. Zo hard kom je jezelf tegen, zo veel pijn als dat kan geven...
Van de drugs, ben je hooguit een beetje uitgeblust en moe. Of wazig en de dingen volgen gaat moeilijk. Nieuwe leerstof tot je nemen, gaat wel...
Maar nadat mijn relatie uit was, kon ik, u kunt het geloven of niet, maanden lang mijzelf niet meer concentreren. Ik snapte nergens nog iets van, en moest alles vragen aan mijn practicum genoot. Een blokkade. Na die eerste, na die tweede en me laatste Braziliaanse schat!


Dat is hun fout niet, noch de mijne want hier vraag je niet om, maar het effect is daar wel. Drugs zijn maar een heel goedkope lichte versie van het echte leven. Ze zijn zo speels dat je even het leven om je heen vergeet. Drank is een killer, en maakt van alles nog het meest kapot. En als het om schadelijkheid gaat, wint roken!
Zoals voor alles geldt, wat je doet, moet je zorgvuldig doen. Houdt die lijn strak, zodat je altijd nog terug kunt. Weet wat goed is en wat fout is, lieg nooit tegen jezelf. Als je dit doet, blijft het een spel, en zal het nooit iets ernstigs kunnen betekenen voor je. Relaties zijn echt, doen echt pijn. Waarom wordt je daar op school niet voor gewaarschuwd? En alleen voor drugs....? Drugs veranderen je niet, dat kan niet. Je bent en blijft diezelfde. Je ziet het om je heen, je kunt ze allemaal zien afdwalen, en een enkeling vliegt het gekkenhuis in. Maar de meesten draaien weer bij, en zijn precies diezelfde als voorheen. Maar ik heb wel jongens echt kapot zien gaan van de liefde. En die draaiden niet meer bij...


Veelal is dit de stimulans om in de drugs te blijven hangen, de drank en het luie leven.
Ik begrijp Hof's afkeer voor schijnheiligheid wel, het is een factor ie te hoog ligt onder de bevolking. We houden de schijn hoog, en zijn veelal niet eerlijk tegen elkaar, en over onszelf en bovenal, naar onszelf. Dat, en dat alleen mis ik. Dat was in die drugs tijd anders. Hoe gek het ook klinkt, maar dat is het enige wat ik eraan mis. De openheid en directheid naar elkaar. Hoe maak je contact met elkaar? Hoe communiceer je? Hoe dat gaat weten we wel, maar onder invloed gaat dat anders. Bepaalde stoffen halen die barrière weg, waar je anders keer op keer tegen praat en niet voorbij komt. Mensen zijn bang om volledig te worden begrepen. Willen dat stukje voor zichzelf houden, maar hierin zit naar mijn idee gevaar. Het nekt je op den duur. Drugs zijn niet alleen maar slecht. Het is een extra mogelijkheid, die goed en slecht kan uitpakken, afhankelijk wie jij bent en wat je ermee doet.


Deel 3

Dus, school, ging meer drinken, en viel weer een beetje terug in oude gewoonten. Zal gerust een hoop ellende hebben aangericht, al was het alleen maar dat je met je gedrag andere mensen teleur stelt. Je wordt soms... hoe zal ik het zeggen, feller, je gaat alles tot op het bot uitpluizen, en komt soms op heel lelijke conclusies uit. Om een voorbeeld te geven, je kunt liefde zien als iets moois, maar ook als het beeld van twee bedelaars die elkaar domineren en gelijktijdig nodig hebben. Twee parasieten die om het even bij elkaar blijven, en ruzie maken wanneer er één zich buiten het plaatje gedraagt. Dit is met alles zo, en geloof me, wanneer je hoofd op hol slaat, kan dit heel ver terugvoeren. Je wordt een determinist en gaat deductief en inductief denken. Soms ook word je hele wereld zwart. Maar je hebt geen ongelijk! Je hebt gelijk, noch ongelijk, je conclusies zijn waar, mits...


Uiteindelijk ben je ontevreden, met jezelf en je leven. Dat stuurt je gedachten, en zet je op zo'n denkspoor. Het is het verklaringsmodel waarmee je werkt. Niet hetgeen je verklaart, want dat blijft onveranderd. Het is door welke bril je kijkt en kijken wil.
Ach.., het kan geen kwaad om de dingen vanuit meerdere hoeken te bekijken, al is het wel heel zwaar geestelijk hoor! Op slot heb je blauwe wallen van het denken.:) Het wordt een echte ziekte!

Ik vrees ook echt dat geestesziekte deels onmacht is en deels verkeerde focus. Het gevaar is dat je op één punt blijft steken. Dan verankert dat beeld, en daaruit leid je weer foutieve conclusies af. Laat alles in het midden, denk vooral niet veel na! Bart en ik en Joost deden het toch... Gelukkig kon de één de ander sturen, en afremmen. Houd elkaar goed in de gaten als je dit soort gevaarlijke dingen doet! Soms zaten we op niveau 's waarin plotseling Joost in tranen schoot. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt als toen. Als je een vertrouwensband opbouwt en iemand laat zichzelf zien, en praat openlijk, dan moet je daar voorzichtig mee omgaan. Zodra die bescherming eraf is, is men uiterst kwetsbaar! Dan kunnen er diep verdrongen emoties plotseling naar de oppervlakte zichtbaar worden. Ik heb dat nooit toegestaan, en beschouw emoties als pseudo. Ik geloof er niet in. Emotie is iets wat er al zit, in alles wat je doet, en niet nog eens ergens extra verstopt. In mijn filosofie doe je dan iets verkeerd in je dagelijkse functioneren. En leef je een dubbel spel. Als je echt bent in het hier en nu, kun je ook niet schrikken van wat er binnen leeft. Die twee moeten verenigd zijn. Toch is dit heel moeilijk te realiseren, want de wereld vraagt een masker van je.
 
Ik ging in Amsterdam wonen, en naar de UVA. Daar deed ik mijn VWO plus. Een speciaal traject, voor VWO-ers met een alfa pakket die bèta wilden doen. Ik kwam daar op die kamer eindelijk echt tot mijzelf. Na jaren... Heerlijk rust, mijn slaapkamer aan een dichtbegroeide patio, met een exotische boom, wintervast blad. Het duiven paartje.. :) Geniaal gewoon. Werkte in de Bijenkorf, en liep in 8 minuten naar de Routerstraat. Woonde in A'dam -oost, de Molukkenstraat.
Kookte met kleuren, en kruiden, bedoel maakte mijn eten geel of paars met natuurlijke ingrediënten. Koken was leuk, alles was goed. Heb er 14 maanden gewoond. De eigenaar was een melker....


Maakt niet uit, die dagen hebben zwaar geteld. Mijn eerste vriendin kwam bij me terug. Ze had gelezen dat ik op mijzelf woonde, de materialistische teef! (ahum)
Heb niemand nodig om gelukkig te zijn, en kan prima alleen. Hoewel, ik ben gaan twijfelen over mijn waardering van geluk. Omdat ik in principe uit alles wel enige waarde put, kan ik denken dat het goed gaat terwijl ik erg slecht in me vel zit! Klinkt dubbel en gek hè?


Had heel leuke mensen in mijn klas toen. Al snel hadden we een groepje, en we volgden ook extra colleges. Dronken bier in het café tegenover, en lachten.
Ja me ex kwam terug.. potver en nu? Wat moest ik denken? Wat te doen? Blij en ten einde raad zeg maar. Wat was ik verliefd op dat kind. Ze was half Surinaams, met prachtig krullend haar, echt zo'n bos. Mooie tanden, en zonder make-up. Ze was puur en mooi. Een sterke stevige meid, en deed karate. Ik was altijd reuze trots op haar. Ze was mijn alles. Het was een half jaar geleden dat het uit ging. En nu, ik was net hersteld, komt ze weer in mijn leven. De pijnen die ik geleden had, zijn met geen pen te beschrijven. Ik heb zeker 2 maanden elke dag huilbuien gehad. (die kwamen later pas, het moment dat we stopte, was opluchting) -ik moest in geestelijke shock verkeerd geweest zijn-

Ik zag het even niet meer zitten zelfs. Als een klein kind moest mijn moeder me troosten. Ik was 25-26 jaar oud hè. Het had me al een half jaar gekost van studievertraging! Maar ik ben ik, en doe het weer! Huppa, het had zo moeten zijn, en ik duik er vol in.
Het was weer een mooi half jaar! En een half jaar naar de klote...


Dit was mijn eerste echte vriendin, en ik moet u bekennen, dat als ze weer voor me staat, ik een derde ronde ook waag! (nee nee nee) Die kans schat ik klein in, want ze woont in Frankrijk. 'Nee ik heb dat niet stiekem opgezocht, en ik ben absoluut geen stalker. Maar we hebben het "normaal" kunnen bespreken, en email contact gehad. Gewoon hoe het gaat...' Ze wilde altijd boerin worden, en op de tractor rijden, en die droom heeft ze gerealiseerd. Dat is goed van haar.
Was ze toch me type niet, en dat maakte het juist zo gaaf, om het onmogelijke te verwezenlijken. Ik hoop niet dat ik haar ooit verdriet heb gedaan.


Ik was 4 jaar ouder en ontmoette haar met schoolreis, waar ik als 2e jaars meeging met de eerste jaars waar zij er één van was. Om ze de planten, bomen, eenden en vogels die daar voorkwamen te leren bij naam en te herkennen aan het uiterlijk. We hadden dus wel enige overeenkomsten, maar zeer beperkt hoor! Zij was wat goedgelovig, en in mijn opzicht geloofde ze de raarste dingen. Soms dan werd het me teveel, en probeerde ik er rede in te brengen, maar dat was niet zo'n goed plan... Dan keek ze me aan met die zwarte kraaloogjes en een beetje venijnig, zo van; 'wie ben jij dat je denkt dat je 't weet..' Of ze lachte wat misselijk mijn kant uit :) Ik kon daar zo van genieten. Haar onbeholpenheid of tijdelijke machteloosheid, maakte haar beeldschoon.
 
Wat haar dan minder leuk en lief maakte, was die godvergeten geheimzinnigheid. Dan was er wat, maar niet zeggen wat hè, laat Emil maar raden. Gewoon lekker zwijgen, en vaag doen. Oehh wat kan ik daar slecht tegen! En weet je wat voor relatie het was? Ik zag haar ééns in de 2-3 weken ja, juist. Ze had net zo goed 3 vrienden, who knows...
En als u denkt, 'Emil, is dat niet een beetje ver gezocht?' Dan antwoord ik nee, want die laatste keer, je wilt het gewoon niet weten, maar om te lezen van een ander, (in dit geval mij) is dan wel weer grappig.
Het was uit, vers, (we hadden het samen zo besloten) en ik moet erbij vertellen, dat luchtte onwijs op. De stress viel er in een keer vanaf. En dat stukje achterop de fiets, vanaf het park, naar waar ik toen wezen moest, heb ik na dit besluit alleen maar opgewekt zitten praten. (ze bracht me naar de verjaardag van niemand minder dan Bart. Zij had kennelijk een heel andere reactie verwacht..
Ze moest huilen toen ze weg reed, ik zag het in haar ogen, en dat was de eerste keer dat ik emotie in haar zag.


Kerst! School cafe had een kerstborrel, en ik was uitgenodigd door wat studiegenootjes."JA ik kom"
Dus ik raak aan de praat met een gozer, en zijn vriendin er dichtbij, zo half op zijn schoot, -GVD de buurman jaagt nu een drilboor in de muur!- Heb ik dat, probeer hier in concentratie te typen...En als ze nu ineen keer die muur tot gatenkaas gemaakt hadden, zoals 3 jaar terug bijna het geval was, konden we nu rustig verder leven. -Boorziekte-
Oke, het begint te wennen, ik vervolg..
Dus die meid, best een rattenkop had ze, en dit zou ik niet gezegd hebben, als zij ook niet zelf nog eens een grote tatoeage van een jawel, Rat op haar schouder had laten zetten! (dan vraag je erom)
Ze waren alle twee van de sectie biologie. Ik zei nog; "dat zie je wel vaker hè, stelletjes van dezelfde opleiding!" Ja dat konden ze beamen. Dus ik ga verder; "Ik had niet lang geleden ook een vriendin van de faculteit. En ik noem haar naam. Waarop die gozer haar achternaam noemt. Ik zeg "ja die, ken je haar?" Waarop hij wat serieuzer wordt, en even Ratwoman van zijn schoot duwt. Hij zegt; "Daar heb ik het ook mee gehad" Mijn bek viel open, -dit vond ik niet leuk- en vroeg verbaasd "wanneer?" Beste lezer, het antwoord wat ik kreeg, is een antwoord wat geen man in zijn leven wil meemaken. Dat doet teveel pijn. Dat shockeert zo ontzettend!


Het kwam hierop neer, dat wanneer ik er niet was, hij daar was, en visa versa. 'Het bed was bijna nog warm' Wat kon ze liegen! Ik ben naar de wc gegaan, en heb haar eventjes gebeld, maar ze nam niet op.. Ik bel haar bijna nooit, bedoel, niet toen wij nog samen waren, en al helemaal niet nadat het uit was, maar hiervoor maakte ik graag een uitzondering. Ik had coke gebruikt die dag, en stond behoorlijk stijf van dat spul. De klap kwam daardoor extra hard aan. Te moeten horen dat dat half jaar één grote leugen was, gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb haar voicemail ingesproken; "Hoi! Jij raad nooit waar ik nu ben, en met wie ik gesproken heb!" Fardau! En weet je wat die mij allemaal kon vertellen?" Kutwijf! Enz enz..
Thuis achter de computer, ik heb haar zo vreselijk verrot gescholden, zelfs bedreigd, dat ik haar in elkaar zou rammen! De dag daarop kreeg ik spijt, en heb een bos bloemen laten bezorgen, met sorry op het kaartje.
Toen ze dus na dat half jaar pauze, weer bij me terug kwam, was ook het eerste wat in die e-mail stond;

"Bedankt nog voor de bloemen!"
 
-Wat voor haar telde, is dat tijdens die periode van "overlap" zij de kat uit de boom keek, en uiteindelijk voor mij koos. Ze maakte het met hem uit. En ik heb dat nooit geweten.-

Zwakte dames en heren, lezers...Het was zwakte van me. Gebrekkig zelfrespect, gevoel van betekenisloosheid. Je grijpt dan alles aan wat op je pad komt! Je omarmt het, en koestert het. Het gaat alles voor je betekenen, en dan word je zo keihard gepakt.
De tweede keer, duurde ook een half jaar, en ging op een heel aparte manier kapot. Zij had een duidelijk dubbelleven. En ik mengde me maar niet in dat. Stond wel altijd op rantsoen! Minimale liefde, en seks eens in de 3 weken dus. Het was de gedachte die leefde.
 
-Ik heb altijd met mijn fantasie verkering gehad-
 
Weet u waar het wel goed voor was? Gedichten schrijven, want een lijdende geest, is creatief! Heel kundig en energiek, onuitputtelijk. Een geest die lijdt, vergaart van zichzelf tot hij niets meer is dan een dood geworden ziel in omhulling.
'Alles, alles voor dat goede gevoel, laat mijn fantasie weer leven! Please, laat me weer met mijn innerlijke wereld in vrede zijn. Maar ik ben te verstoort, ik kan er niet bij...' Ik teer weg...

Maar die eerste weken waren zo magisch, en daar bleef je dan naar hunkeren. Jij wist wel, maar die innerlijke goedgelovige goedzak is zo verdome moeilijk te overtuigen!

Ik hielp met haar verhuizing, Dronten. Daar zou ze een kamer hebben op een campus, met nog 4 jongens. (leuk hè) En ik had haar zoals gebruikelijk al 3 weken niet gezien, en als ik haar dan zou zien, was ik dagen ervoor zo van streek, dat ik eenmaal met haar, helemaal kapot was van de slaaptekort en stress, opwinding, onrust. Dan verwacht je dat het samenzijn, je weer een energie boost geeft, en je weer een tijdje voort kunt. Maar die kwam niet.. Sterker nog, aan tafel, keek ze meer naar die andere jongen. Ze lachte zelfs expres met hem mee. Dit maakte me gek van binnen. En ik heb haar fiets gepakt, en ben het bos in gereden, ik was kapot, ik kon niet meer. Ik wilde huilen maar zelfs dat ging niet meer. Dat is het allerergste, dat je zo in de war bent, dat zelfs die uitlaatklep niet meer werkt. Ik lag wat op een bankje in shock.
Toen ik terug ging, had ik besloten te gaan, voorgoed. Ik ben weggelopen, dat hele eind naar die bushalte, en zag tot mijn verbazing dat die kolerebus nog een uur op zich liet wachten. En toen gebeurde het! Dan moet je net mij hebben, ik denk; als ik hier moet wachten, door haar schuld, dan zal ze godverdomme mij een pak sap brengen, want het is heet en ik heb dorst! En zo gebeurde het..
Dan bel ik op, ik weet niet hoe ik het doe, en wat ik gezegd heb, maar het duurde niet lang! :)
Er kwam apen gedrag in mij omhoog. Ik werd beheerst door de meest primitieve hersenfuncties, en zij zat op dat bankje in dat hokje, verbaasd naar me te kijken. ik luchtte me hart, en vertelde mijn frustraties. Misschien was het die kilheid in me, waar ze van hield.... Ik trapte tegen het plafond, (ik was vreselijk lenig) en hing aan de rand, en hees me wat keren op. Dit deed ik allemaal "vanzelf" en daarom vond ik het ook grappig. Apengedrag. Ze begon te lachen. en zei; 'moet je jezelf nou zien'
De bus kwam, en we hebben elkaar sindsdien nooit meer gezien.
 
-Toch was ik het zelf, die in de fantasie leefde, meer dan in de echte wereld. Het was wat ik ervan maakte, het is niet zoals het is, want niets 'is' zonder waardering. Ik ben nu eenmaal een dromer, en in mijn fantasie, daarin is mijn wereld, en daarin ligt mijn werkelijkheid. Mijn wereld, is wat ik ervan maak. En niet zoals die koud voor me staat..-
 
De eerste afspraak was naar het strand samen met de fiets. Ik kwam uit de Rijp, zo hup naar Alkmaar, en zo naar Egmond aan zee. Ze had een mal badpak aan. Schattig dat ze bleef hoor, en zo onbenullig, ik kweekte er een zwak voor. Keek naar d 'r, en zei nog tegen mijzelf; "je bent leuk en mooi, en ik ga voor je, maar tussen mij en Osho zul je nooit komen" Dat was destijds al mijn inspirator. De man die me innerlijk rijk maakte. Daarmee had ik zo'n klik, daar kon gewoon niemand tussen komen.
Terugweg een restaurantje gepakt, en bij de kruising, waar we een eigen kant opgingen, een snelle onhandige toch zeer zalige kus op haar mond. Op die ene kus kon ik de hele terugweg teren!
 
"Als je je hart opentrekt, kan je hele perceptie van de wereld omslaan. Je gevoel gaat dan boven kennis staan. In feite wordt intelligentie waardeloos. Je moet vertrouwen op je natuurlijke intelligentie, en daarvoor lever je kracht in. Je wordt kwetsbaar en weerloos."
 
Genoeg erover, ik doe nu een andere studie. Het is fijn zo! Ik lees veel boeken, heb een hele schare.
Ben aan het trainen. Had per ongeluk mijn map 'Afbeeldingen' gewist. Al mijn foto's weg. Dus ook die waarop ik gespierd ben, extra vanwege een periode heel hard en gedisciplineerd halter training. Dit ga ik dus nu opnieuw doen! En dit keer bewaar ik de foto's om er later uitgezakt en zwakker, met een trotse vinger naar te wijzen! Ik eet goed, rook amper en drink weinig. Ben wel te gemakkelijk met dingen en zou meer routine moeten hebben. Ben helaas eigenwijs, te eigenwijs om ook maar iets van een ander aan te nemen, tenzij diegene op de een of andere manier mijn respect heeft gewonnen. Ik ben vrij gelukkig, doorgaans, en redelijk stabiel.
Wacht nu op een lading (7 kilo) geneeskrachtige kruiden uit New-York. En heb allemaal etherische oliën gekocht en natuurlijke harsen. Verdiep me in natuurgeneeskunde.
Er is gewoon zoveel te doen, te leren, en te ontdekken, zoveel te beleven, dat het eigenlijk een schande is als je er niet van proeft!
 
Ik vraag me af hoe de toekomst eruit ziet. Zou het me nog gebeuren, een vrouw? Jawel, maar wie, en waar vandaan? ha ha.. Ben 33 en eerlijk gezegd, maak ik me daar niet zo druk om. Waar dan wel om? Nou, om alles en om niets. Om de kleinste dingen, en tegelijk ook niet.

Als denkend subject, vliegen je gedachten achter je aan, en ze houden je maar net aan bij. Dan ben ik alweer anders!

"Mijn grootste dank gaat uit naar Kahlil Gibran, de schrijver van het boek; De Profeet."


Dit boek heeft me in extase gebracht, en totaal veranderd. De tijd dat ik 23 was, en compleet emotioneel vast zat, en me door de hele wereld niet begrepen voelde, en niet meer wist of mijn waarden en gedachten nu goed waren, of die van mijn omgeving. wat echt was en wat niet, waar die grens moest liggen.., alle antwoorden daarop, kwamen als explosies binnen! Het heeft mijn hele wezen doen sidderen. Ik voelde de energie stromen van mijn tenen naar mijn hoofd, en in een ontlading vlogen de tranen van schoonheid en perfectie uit mijn ogen. Alles stroomde weer. Elke blokkade voelde ik verdwijnen. Dit poëtisch proza is zo ontzettend krachtig, dat als hij goed binnenkomt, genezend werkt. Het werkt helend. Het is een unieke code in woorden gevat, die je denkende geest herstelt tot mooie zuivere waarden."

- ik kwam er moeilijk in, maar als die deur dan eenmaal opengaat.....-


Eindnoot

Osho doet dat ook, met zijn lezingen en boeken, alleen niet zo gedestilleerd. Daar moet je de stukken eruit filteren, en hij zet je aan het werk. Hij brengt je op een dwaalspoor en plotseling is daar..! Hij shockeert je, en schreeuwt de woorden in je domme kop. Soms is hij heel zacht, het wisselt. Het was een professor filosofie, met een heel sterke eigen tint. Het is een harde leer..zwaar. En juist omdat het geestelijk zwaar is, betekent het alleen maar dat het veel losmaakt en met je doet!
Zo is zijn methode. Het behelst heel erg veel, en je kunt het als een 10 jaar lange lering nemen. Er zijn honderden uren audio en video van, over 25 jaar opgenomen. Ik volg momenteel, de Tantra vision vol. 2 (luister in een weekeinde wel meer dan 10 uur) Het is het meest effectief om jezelf te hervinden, te lachen en te begrijpen.

De profeet echter, is een kant en klaar recept! Heel erg veel in elke zin.
De schrijver, K.G, ik heb sindsdien alles gelezen, maar niets haalt het hierbij, dit was zijn masterpiece. Het moet wel een heel gevoelige man zijn geweest, en in zijn boek; De tuin van de profeet, waarin je de brieven kunt lezen van hem naar zijn vriendin, waar hij een heel aparte band mee had, op afstand, zonder seks, dan begrijp je hem beter. Hij ging vroeg dood, en was vaak ziek. Een denker heeft een zwakke gezondheid. Osho trouwens ook. Vroeg gestorven, zwakke gezondheid. Het lijkt wel alsof je gedachten je lichaam parasiteren. Een denkend beest, wat je met zijn opbloeien, vernietigd. Ik wil zelf een rustig leven, gezin en gedachte vrij! Wil oud worden!
De wereld zien veranderen.

Dit boek was alles waar K.G, in geloofde. Hij heeft zijn hele denkende geest, met waarden en zuiverheid, weten te gieten in een verhaal, dat de wereld nog lang zal heugen.

Iedere zin bevat een bladzijde. Als je klaar bent om die boodschap te ontvangen, ligt daar een godsgeschenk te wachten. In iedere bibliotheek.
Je kunt niet zomaar gaan lezen. Dan staan er slechts woorden die je niet begrijpt. Als je zomaar begint te lezen in dat boek, zie je alleen gekke zinnen, met veel metaforen, maar het raakt je niet. Daarvoor moet je eerst raakvlak creëren. Ik snapte er de eerste dag gen bal van, en heb het weggelegd. Tweede dag dacht ik; "er staat toch zeker geen Chinees in, of wel" Dus gaf het weer een poging... niets! Enkel rare zinnen die ik niet begreep! Ik pikte het niet, en bleef net zo lang die eerste zin herhalen, tot ik hem snapte. Het heeft misschien 5 of tien keer geduurd. Maar toen ging het door, en door..

Die deur gaat open!


Heel veel nadenken, en na hebben gedacht. Het beste is als je compleet vast loopt, vast in gedachten, nadat je alles tot in detail hebt willen uitdenken. Als je dan begint te lezen, vliegen de vonken er vanaf!
Dan pas rijmt het en resoneert het met jouw diepste kern! Met jouw echte ik..


                            

                                    ~Was het toch allemaal niet voor niets geweest!~

 


                                                                    Eind

27/03/2017 20:36

Reacties (2) 

1
28/03/2017 19:28
Dit ga ik in alle rust nog eens lezen. Er zitten veel interessante dingen in die je even moet laten bezinken.
Verbazingwekkend is in elk geval de oprechtheid waarmee je je leven beschrijft, en de manier waarop je jezelf haast klinisch observeert. Alsof je een alter ego hebt dat elke stap die je doet genadeloos analyseert.
Een oordeel heb ik nog niet, maar mijn belangstelling is gewekt.
01/04/2017 11:08
Weet je dat ik daar niet eens bij stil heb gestaan. Dat analyseren zit er wel in. Veel onthouden, goed graven, en een helder moment. Waar ik de energie vandaan haalde... Blij dat ik het toch gedaan heb. Dank voor je reactie!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert