e7f02601fe746d453e0d61985620426c_medium.

10 jaar vrijheid!

26 maart 2007:
 
Het is prachtig mooi weer. We wonen net een maand aan de kust en na schooltijd stap ik met de kinderen voor het eerst op de fiets om even naar het strand te gaan. Wat een luxe, ik voel me op en top gelukkig.
Tot 's avonds even na 9 uur mijn huwelijk uit elkaar klapt met de mededeling:
 
"ik weet niet wat ik nog voor jou voel en ik weet niet wat ik voor die ander voel"
 
..
Hij vertrekt om nooit meer terug te komen.
 
Scheiden
 
Het was een zware weg vol hobbels, zorgen en tranen.
Een scheiding dat een vechtscheiding werd. Zijn boosheid en wrok om alles. De verwijten, de ruzies.
Mijn boosheid, mijn verdriet en mijn teleurstelling om een mislukt huwelijk. Het heeft lang geduurd voordat ik uitgerouwd was en alles een plek had gegeven. Nog langer duurde het voordat ik hem vergeven had en niet meer boos was.
 
2c5a49bde86b1b7d113ba1e676709448_medium.
Het besef dat ik er telkens weer alleen voor stond en dat samen niet meer bestond.
Zelfs het samen ouders zijn niet. Hoe vaak ik ook probeerde hem erbij te betrekken, hem te wijzen op zijn plichten als ouder/verzorger. Hoe harder ik probeerde, hoe bozer hij werd en hoe meer afstand hij nam.
Na vijf jaar mama én papa te zijn, om zo zijn hiaten voor de kinderen dicht te lopen en hen het verdriet te besparen, moest ik pas op de plaats maken.
De therapeut iet me inzien dat ik niet vader én moeder kan zijn, dat ik niet zijn gaten kan vullen en dat ik de kinderen niet eeuwig kan behoeden voor de teleurstelling en het gemis van hun vader. Ik kon slechts een goede moeder zijn. Het vaderschap bij hem laten en hij moest zelf maar invullen hoe hij dat zag.
Pas nu werden de gaten in het vaderschap zichtbaar. Pijnlijk. Het verdriet en de teleurstelling op de koppies van de kinderen ging door merg en been. Ik zat erbij en kon niets doen. Het was zoals het was.
Nu moest ik zorgen dat ze hun teleurstelling wel bij me konden uiten, maar dat we niet een pact tégen vader gingen vormen. Want hoe dan ook, hij is en blijft hun vader. Een hele uitdaging als je zelf vind dat hij een enorme loser is en als de kinderen komen vertellen hoe teleurgesteld ze in hem zijn.
"Zie je wel", lag op de loer en soms ging ik ook de fout in.
 
Het is een leerproces geweest, zowel voor mij als voor hen. Het loslaten van verwachtingen, het blij zijn met wat er wel is, het accepteren van alles.
0c2dd4acf5128340e896af57c60b6d08_medium.
 
 
26 maart 2017:
 
Vandaag vier ik mijn overwinning. Op mezelf, op de hobbels die ik telkens zag en moest overwinnen. Ik flikte het telkens weer en daar ben ik megatrots op.
 
Toch laat ik ook een kleine traan. Het huwelijk, de stabiele basis, is mislukt. Zelfs als gescheiden ouders waren we er niet samen voor de kinderen. Iets wat me ongeolfelijk veel verdriet doet en wat ik graag anders had gezien. We zijn mislukt als ouderpaar, en dat doet zeer.
 
Als (alleenstaande) moeder echter denk ik dat ik wel gelukt ben. Dat ik hen, ons, er goed doorheen gesleept ben. Dat ik vaak genoeg vader én moeder ben geweest en dat ik nooit mijn moederschap heb verzaakt.
Samen ouderen is mislukt, maar mijn taak als moeder niet. Ik ben megatrots op mijn kinderen, hoe ze in het leven staan en hoe sterk en volwassen ze zijn. Uiteindelijk zijn zij sterk en zelfstandig uit de (scheidings-) strijd gekomen en ben ik een supertrotse mama.
4841868bcfc5c54e6c70d2015d3d8532_medium.
 
Vrij!
Vandaag vier ik 10 jaar persoonlijke vrijheid, groei en zelfstandighied.
 
Kijk waar ik nu ben!
Kijk wie ik nu ben!
 
Op 26 maart gaan een lach en een traan hand in hand .. het is de dag dat álles veranderde ..
 
040b6c11c989e1c75ed3135443099712_medium.
 
© SanneSchrijft 2017
 
 
26/03/2017 09:12

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert