Het nieuwste testament volgens de verlichte San Tronco deel 15

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                              th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

De motor zocht zijn weg naar de questa de la mina en even later daalde wij af als een twee eenheid naar het kleine bruggetje dat onze rivier overspande en dat in de regentijd onder water zou komen te staan. heel even opende ik het gas op het rechte stuk en moest toen al weer inhouden bij de slangenbocht, en jawel daar lag al weer een doodgereden slang. 'Ze komen de bergen af,' besefte ik, 'het is die tijd van het jaar, het zal snel warmer gaan worden.' Het laatste rechte stuk opende ik het gas even voluit en de motor sprong brullend vooruit.  De wind omringde je en even had je het gevoel of je vloog. Alsof je op een zetel zat die een meter boven de weg zweefde. Voetrem, handrem, terugschakelen en de bocht in het zandpad op. Langzaam rijdend kwam ik aan zweven de meest grote kuilen vermijdend.

Charley veerde op in de verte en rende mij tegemoet, vrolijk blaffend en bij deur zag ik een jonge vrouw die zwaaiend het trapje afkwam. Ik wist meteen wie het was.'Linda!' Zij stond al naast mij nog voor de motor tot stilstand kwam. 'Hi lief mens,' zei ik terwijl ik mijn helm afdeed, 'wat fijn dat je er bent.' 'Ha die pap,' lachte zij mij tegemoet, 'nog altijd een motormuis', en zij gaf mij twee dikke zoenen. 'Hier leefde je voor, je kinderen,' wist ik tot in mijn tenen. 'Heb je een goede vlucht gehad,' vroeg ik uit gewoonte. 'Ja', zei ze 'gewoon, 'je stapt op Schiphol in en twee uur later heb je nattehond ver achter je gelaten.' Zij liet haar blik over de wijnvelden dwalen, 'Het is hier prachtig,' vond zij en 'het ruikt hier heerlijk, de lucht is zwaar, als je begrijpt wat ik bedoel.' Ik knikte, ik wist precies wat zij bedoelde, het was niet voor niets dat ik Noord-Holland, natte hond noemde. Als je uit de aankomsthal stapte bij Schiphol dan rook je meteen de muffe lucht van vocht en uitlaatgassen. 'Pff,' had ik een keer lachend gezegd, toen zij mij afgehaald had, 'ik ben weer in nattehond.'

'Ik laat je de boomgaarden wel zien, ze bloeien,' stelde ik voor. 'Straks,' zei ze laten we eerst wat koffie zetten en bijpraten. Zij werkte in de kinderdagopvang en hield van haar werk, dus even later hoorde ik allerlei gebeurtenissen en anekdotes over 'haar' kinderen alsof ik het zelf van een afstandje had gadegeslagen. Hier hield ik van, ik werd deelgenoot van haar leven dat zich ver weg van de landerijen afspeelde, ver van hier, in een land waar je belangrijk moest zijn en het druk moest hebben en afspraken moest maken om bij vrienden langs te gaan.

'Hoe is het hier geweest,' vroeg ze toen zij uitgepraat was en wij alweer aan een derde cafe solo nipte. 'Ahh zijn gangetje,' meldde ik, 'er gebeurt hier niet veel.' 'Ik kom net van een mis, de priester was door een beroerte getroffen. Dat soort dingen.' Ze knikte beleefd. 'Tronco loopt in een jutezak rond en mompelt onduidelijke teksten,' vervolgde ik, 'en Ricardo is zijn zelf benoemde dienaar, weet je rare dingen, maar ja zulke dingen gebeuren in kleine dorpen. In de grote stad zou je opgenomen worden maar hier weten we wel hoe iedereen in elkaar steekt. 'Dat vind ik zo fijn hier,' zei ze, 'hier verandert niets.' 'Nou..,' zei ik en het klonk lang gerekter dan ik wilde, want er knaagde ineens iets aan mijn geest, 'Ricardo houdt een boekje bij van veranderingen, dat is wel vreemd en hij lijkt redelijk normaal en Tronco zegt zomaar ineens zinnige dingen of in ieder geval dingen die zinnig lijken.' Ik pauzeerde even en liet de afgelopen dagen langs mijn geestesoog paseren. 'Zij praten met stenen,' zei ik ineens, 'of beter gezegd zij zeggen dat de stenen met hen praten.' 'Dat klinkt mij niet erg zinnig in de oren,' vond mijn dochter.

                                     th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

'Het is ook vreemd,' antwoordde ik, 'Ricardo stond aan een boom te luisteren op het kerkplein.' 'Niet zo heel vreemd,' meende Linda. Prins Charles spreekt met bomen en veel mensen voelen een symbiose met de natuur. In mijn studie noemden wij dat animalisme.' 

Zij glimlachte, 'kinderen hebben dat sterk, zij stoten zich aan een muur en zeggen dan: de muur heeft mij geslagen.'Er was iets, er was iets dat stond te dringen in mijn herinneringen en toen wist ik het. 'Kijk Lin,' begon ik, 'we hebben een dorpsgek, een schizofreen en een man die naar de maan huilt en alle drie menen zij dat de stenen met hen praten. Dat is raar.' Ik had het gevoel dat deze gevolgtrekking erg belangrijk was. 'Los daarvan steunen zij elkaar ineens,' zei ik overdenkend sprekend.' Alsof iets van zwakkeren, sterkeren maakt, klinkt dat normaal of begint het dorp mij te kneden tot een babbelende idioot.' Wat had Tronco ook al weer gezegd bij de kerkdeur?  Zei hij niet: zalig zijn de simpele Geest, want zij zullen het koninkrijk God's erven?' Er stak een methode in de waanzin. Was hij een simpele van Geest? Wat erfde hij dan en waarneer?

'je bent ver weg pap,' zei mijn lieveling, laat mij de fruitbomen maar eens zien. Zo stonden wij op en even later vergaten wij de drie vreemde mannen in het dorp en bewonderden de heerlijk geurende bloesem.

                              th?id=OIP.pmNdthJxomkmCB7tfpvK1QEsDH&w=3

San was niet de enige die vraagtekens stelde bij de gebeutenissen van die dag. De kapelaan reed weg van het dorp en sloeg de weg in die naar Oria en hoger zou leiden. 'Over 20 kilometer dan zou de lucht kouder worden, maar dan zat je ook op een hoogte van 900 meter,' mijmerde de kapelaan. Hij besefte dat hij in de hele regio nu de enige man God's was, en hij hoopte dat het bisdom snel een vervanger zou vinden voor padre Julio, want hij hield niet van die weg met zijn hoogtes en ravijnen. Hij moest er niet aan denken dat hij nu ook nog langs allerlei bergweggetjes naar de 32 buurtgehuchten moest gaan. 'Er is een limiet aan de roeping,' meende hij.

'Aaahoe,' klonk het uit zijn radio of had hij het verbeeld. De wolfman had hem meer aangegrepen dan hij wilde toegeven. 'Hij die zonder zonden is werpe de eerste steen,' dacht hij en dat opende de brug naar het einde van zijn reis en hij sprak voor zich uit wat de jutezakken man had gezegd. 'De tijd dringt, wast u zelf, zijn zonden zijn uw zonden', hij had daarbij naar de kist gewezen. 'Ik wankelde,' wist de kapelaan, 'ik voelde mij ineens sinds een lange tijd, onzeker en vies. 'Ik moet mijn hoofd bij de weg houden,' dacht de man God's van de regio, toen de oude auto met piepende banden om de bocht ging naar het deel dat nog meer steeg. 'wie werpe dan de eerste steen,' vroeg de kapelaan zich af en zonder dat hij het merkte gaf hij meer gas en de auto nam toe in snelheid. 'Geen twijfel in je hart toelaten,' dacht hij nu terwijl de banden krijsden rond de volgende haarspeld bocht.

'Ahhooooe aah,' klonk het nu duidelijk in de kleine cabine, 'oh mijn God ik word geroepen, dacht de man die nu met het stuurwiel vocht in de immer sneller voort razende auto. De weg begon te spreken tegen hem. 'De stenen in de weg doen het,' dacht hij. Het begon als een zacht stemmetje dat overgenomen werd door een koor van stemmen en toen door de rotswanden en ondertussen loeide de lokroep van wolf naar de maan uit het oude speakertje. 'Daar ben je dan, daar ben je dan', zwol het aan, 'daar ben je dan.' Een vos sprong op de weg en met een snik smeet de man God's het stuur om en verdween krijsend in de afgrond.

San Daniel 2017

lees ook deel 16

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

 

Bronnen:

The Book of Enoch- The Reluctant Messenger. Retrieved 14 June 2014.

The Book of Enoch. "The Book of Enoch as translated into Ethiopic belongs to the last two centuries B.C. All the writers of the NT were familiar with it and were more or less influenced by it in thought"

Nathaniel Schmidt, "Original Language of the Parables of Enoch," pp. 343–345, in William Rainey Harper

John J. Collins in ed. Boccaccini Enoch and Qumran Origins: New Light on a Forgotten Connection 2005 ISBN 0-8028-2878-7, page 346

P. Flint The Greek fragments of Enoch from Qumran cave 7 in ed.Boccaccini Enoch and Qumran Origins 2005 ISBN 0-8028-2878-7,

Nibley, Hugh (December 1975), "A Strange Thing in the Land: The Return of the Book of Enoch, Part 2", Ensign

 

 

24/03/2017 06:50

Reacties (6) 

1
27/03/2017 21:52
Het verhaal wordt steeds aangrijpender. Je neemt de lezer daadwerkelijk mee naar je dorp en de velden. Ik rook zowaar nattehond... Zou ik straks ook de stenen horen praten als ik alle delen heb mogen lezen? ;)

Schrijftechnisch gezien vind ik het een heerlijke stijl die je hanteert. Je houdt de vaart er goed in. Hier en daar ontbreekt wat interpunctie waardoor ik een regel 2x moet lezen, maar dat mag de pret niet drukken!
1
28/03/2017 09:40
dank je amigo mio... het dorp is echt zo en we hebben echt een wolfman..ik geef hen enkel een plaats in het verhaal
1
24/03/2017 10:01
Dat ruimt lekker op, bij de clerus.;)
Zou er ook zo'n huilende wolf zijn die op imams aanslaat?
1
24/03/2017 18:24
je kunt wolven enigzins africhten
1
24/03/2017 08:59
Weer graag gelezen. Tronco zegt zomaar ineens zinnige dingen ;-) Dat die man God's zijn stuur omgooide en zo in de afgrond verdween is dan wel schrikken, en een echte cliffhanger.
24/03/2017 18:24
ja ..je krijgt wat je toekomt
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert