Een simpele groet

Door Mrjanneman gepubliceerd.

Ooit in een grijs ver verleden heb ik een opvoeding genoten van mijn ouders. Tenminste ik vind van wel....

Een belangrijk iets was het leren hanteren van de normen en waarden van mijn ouders en deze te gelde maken in het algemeen dagelijks leven. In het dorp waar ik opgroeide was het vrij normaal als je iemand tegenkwam dat je die even een korte groet deed als minimale geste. Zo ingebakken met deze handeling kwam ik er rond mijn zestiende al achter dat het niet geheel normaal is om dit te doen. 

Op weekend visite bij mijn zus die in Groningen studeerde en we gingen in de avond naar de film toe. Op weg hier naar toe viel mijn zus een bepaalde automatisme op die ze zelf klaarblijkelijk kwijt geraakt was. Ze merkte dat ik iedereen groette en dat de respons vrij minimaal was of dat de reacties verbazend van aard waren. Ze legde me uit dat het in het dorp normaal was om te groeten maar in de grote stad niet. Dat vond ik hele vreemde gewaarwording en kon het niet bevatten. Waren de mensen in de grote stad dan wel normaal, sociaal, burgerlijk en ontbeerde het ze dan de fatsoensnorm van het simpele groeten. 

Heel gek en ik weet nog dat het me toch een tijd bezig hield dat weekend. En stiekem bleef ik mijn automatische volhouden dat weekend.

 

Toch bleef de groet in mij rondwaren toen de jaren gingen vorderen. Hallo, hoi, goeiendag bij een ouder persoon. Kleine normale actie.  En dan begint langzaam en steeds meer op te vallen dat ik welhaast de enige ben die nog dit bezigt. Tenminste zo voel ik het vaak. Neem mijn werk als voorbeeld. Kom elke dag mensen tegen die ik van gezicht ken, kijken vaak verschrikt op wanneer ik ze buiten op het terrein tegen kom. Of ze reageren soms ook in het geheel niet en dan komen er toch lichtelijke zwarte gevoelens in me op. Waarom niet een groet terug? Waar is de spontaniteit en vriendelijkheid gebleven naar je collega's toe ook al ken je me niet. We werken wel voor dezelfde organisatie namelijk.  Het kost je niets. 

Kom vaak mensen tegen in de vroege ochtend die een hond o.i.d. uitlaten. Ik ben altijd de eerste die groet en krijg dan meestens wel een "chagrijnigevroegeochtendeniklaatdehonduitja" groet terug.  Die vind ik altijd lekker om te doen. Sommigen kom ik vaak op de fiets tegen en kijk ik recht in de ogen want ook fris gewassen en op weg naar het werk. Ogen der herkenning maar geen groet in sommige gevallen.  Ik ga nog eens uitgebreid roepen dat ze een prettige werkdag toegewenst krijgen van mrHappyness.

En toch knaagt het aan me, waarom groet de mens elkander niet meer op een normale en juiste wijze. Geen opvoeding of mijn idiotie!

22/03/2017 10:59

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert