TT kermis en mijn hoogtevrees.

Door Mrjanneman gepubliceerd.

 

1217a031b022e45d9679bc64a0908f7a_medium.

Ik ben er zo eentje die last heeft van hoogtevrees. Niet het type schijtert die last heeft van het staan op een keukentrappetje maar de dakgoot kom ik niet op. 
Maar een paar keer per jaar hoor ik dan de vraag: "Papa kijk een reuzenrad......? ". En elke keer het zelfde antwoord van me. Nee jongen papa durft niet en teleurstelling is dan te lezen op Erryn zijn gezicht. 
Tot vandaag..... Naar de TT kermis toe en resoluut doorgestapt naar het reuzenrad.
Gekeken naar het uitladen van een gehandicapte dame met in haar kielzog een stel verbale onvermogens. Dat het goed gegaan is vind ik een wonder. 

Eenmaal zittend in het bakje een spijt van hier tot gundert. En dan het onvermijdelijke, het monster komt in beweging en ik vouw de handen als ware het oogkleppen langs mijn gezicht en kijk strak naar de vloer. Ademen even moeilijk gaand, poriën die grif dat uitstoten wat er te stoten valt. Een zeer ferme vloek ontvloog mijn mond en een goed excuus er achter aan. En dan kijk ik als een doodsbang vogeltje omhoog en zie een vette grijns van Erryn. De wereld om me heen danst en danst en probeert me te grijpen in het bakje dat door de wind ook nog is gaan bungelen. Dat ook nog, ik was het vergeten, natuurkrachten doen dit soort vervelende dingen extra om mijn bangigheid te vergroten. 
Maar keurig blijven zitten,( kon ook niet anders) en langzaam wende het uitzicht. Het werd vrediger en minder indringend en ik zag opeens Groningen in de verte liggen. En amateurfotograafje in spe had ik gelijk met enig gepruts de gsm in handen. Wat foto's geschoten en kon zowaar genieten van het uitzicht. 

En hopsakee daar ging het vermadelijke apparaat zwaar in beweging komen met een snelheid die me haast een Andre Kuipers in het klein maakten. Zag voor mijn gevoel nog net niet de zonopkomst op de Samoa-eilanden. Het gewiebel werd nog even erger en opeens kwam daar een moment van relatieve rust in me en kon ik zowaar echt even genieten. Het trillen van het lijf ging wel onverdroten verder op dat moment, het gaf zich nog niet gewonnen! 

En toen mochten we na "4" uur er weer uit eindelijk en moest ik even bijkomen van dit hachelijke avontuur die ik niet snel zal gaan herhalen, maar hem voor de volle 100% over had voor Erryn die mij een hele stoere vader vindt. Papa ik vind jou heel stoer want je hebt je hoogtevrees voor mij overwonnen en hij begon gelijk naar de achtbaan te wijzen. Een resoluut NEEN opvolgend uit mijn mond. Zover was ik nog niet, eerst wat leukere dingen doen. 

En later zijn we inderdaad nu we er toch waren ook nog in de achtbaan geweest. Papa nu de held en Erryn vond het niet zo leuk. Maar gelukkig waren daar papa's armen om hem te beschermen. En gelukkig had papa zijn linkerhand vast aan de reling om flink in te kunnen knijpen. 

22/03/2017 10:53

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert