Sketches of a childhood: De Kneus en zijn Knie.

Door Mrjanneman gepubliceerd.

 

Het leven lacht je toe wanneer je een klein kind bent van een jaar of 10. De zon schijnt altijd, school is een makkie voor je gevoel ( of herinnering nu ), vrienden bij de vleet ook al zijn ze allemaal van christelijke originie want spelen met die heidense openbaren deed je eigenlijk niet in het dorp. 
Voetbal het tijdverdrijf bij uitstek na schooltijd in de winterse maanden want zwemmen zat er niet echt in. 

De plaatselijke VVV zag het helemaal in me zitten. Elke zaterdagochtend met weer en wind mocht ik de laatste man spelen omdat ik zo goed kon inschuiven volgens Jan Bruining. Tenminste dat vertelde hij me ooit na het nuttigen van een aantal borrels in het Vereniginggebouw. Prachtig maar wat heb ik er aan. Niksing. 


Het stilaan groter wordende drama bestond in deze jaren opeens in het groeiende ellendige gevoel van het disfunctioneren van de linkerknie. Opgezwolle wast ie met een vervelende zeurende pijn. Voetbal wou niet meer, dr. Huininga kon het ook niet echt duiden. Bestraalde foto's in het Wllhelmina in Assen gaven ook geen uitsluitsel. Wat is er toch met de kleine Janneman aan de hand maar weldra zou het duidelijk worden allemaal. Op een dinsdagmiddag na schooltijd spelen in mijn eigen buurt. Albert Kuiper en Martijn Dutmer waren de gelukkigen  en we fietsten over het zandpad van de zesde wijk. Een egaal pad was het niet echt te noemen maar de plotse pijn in mijn knie was wel echt te noemen. Een schreeuw en gescheld en met moeite tot stilstand komen wordt door een kind van nog geen 10 jaar herkend als een '" foutje bedankt " en we gaan weer verder. Na nog geen 100 meter wederom een snerpende pijn en geen controle meer en tot vallen gekomen. En toen was er een iets geks aan de hand, ik kreeg mijn been niet meer recht en fietsen wou beslist niet meer. Naar huis toe een pokkeneind lopen of steppen maar naar de familie Brinkman een stuk sneller en gezien familie zijnde van Albert een veilig alternatief. Daar later opgehaald door mijn eigen familie. De volgende dag  op school niet echt een fijne ochtend. Mijn lopen liet zich het meest verhouden tot het waggelen van Quasimodo. Genoeg reden om dr Huininga weer op te zoeken en deze wist het ook niet. Gelijk maar weer door naar het Wilhelmina  om door dr Yprenburg te worden gezien. Deze goedaardige man met toch wel in mijn ogen sadistische neigingen probeerde mijn been in een rechte stand te krijgen. Aan mijn angstaanjagende gekrijs, dat alleen voor mezelf hoorbaar was, had hij geen boodschap en bij echt niet lukken besloot hij het volgende. 

Ik wil morgen even in de knie kijken wat er precies aan de hand is! 

En zo wordt je overgeleverd aan de gezondheidszorg in de jaren tachtig van de twintigste eeuw en dan ben je net niet verkozen tot de mazzelkont van de week. 
Er werden wat toiletspullen gehaald en wat kleding en vervolgens werd er afscheid genomen uiteindelijk van me en kwam ik op een zaal terecht. Zaal 4. Geen idee wat me overkwam en zomaar uit mijn veilige klimaat weggerukt. Voelde ik dat echt zo direct. Dat dan weer niet maar voelde wel een ontheemd onveilig gevoel over me heen komen. Kinderen om me heen hadden pijn, lagen te slapen, waren aan het spelen in ziekenhuispakjes. En ik lag verstijfd met een stijve poot op bed. Het advies was om niet te veel te gaan bewegen en voor een kwikzilverig mannetje was dat toch een drama. 
Ga maar lekker slapen en in zo'n omgeving heb ik dat dan ook lekker niet gedaan, al die geluiden en bewegingen hielden me gerust uit de slaap tot laat in de nacht. En dan wordt je uit de korte slaap gehaald, gewassen en zonder pardon naar een ruimte toe waar ze opeens geen witte pakken droegen maar groen en blauw. Tjeemigdepeening en Tering. Zo eng en vreemd en dan komt er een lieftallig meiske naar me toe en zal me een injectie geven die me richting de kijkoperatie zal helpen om het te doorstaan. Alleen had de domme kut niet goed opgelet bij haar injecteer lessen en ze plante de naald te recht in mijn linkerbeen en prikte tot op mijn bot. (En meneer Jan kan u een beetje plotse pijnen weerstaan, nou sinds die tijd niet meer. ) Vreselijk en de bemoedigende woorden dat ik me niet moest aanstellen deden de rest, een levenslange angst voor spuiten, prikken en andersoortige niet lichaamseigen voorwerpen die er in gedrukt gaan worden is geboren. 
Het bed gaat bewegen en uiteindelijk beland ik op de operatie tafel en tot de 5 tellen kan ik na vertellen maar het eerste zwarte gat in mijn leven dee zijn intrede. 
Om dit te kunnen vertellen lever ik tevens het bewijs dat ik het overleeft heb en schrijven we ongeveer 9 uur weet ik uit de overlevering  van verhalen. Mijn moeder was om 8.20 gebeld dat de operatie gelukt was en dat er een stuk uit mijn knie was gehaald dat 3 bij 1 cm groot was. 

De dagen na de operatie waren best mooi. Fysiotherapie, spelen, Fysiotherapie, spelen, slapen, dagbesteding, slapen, eten en weer slapen betekenden met de erg mooie bezoekjes van familie een dikke week lang mijn leven. Voor het eerst werken met een figuurzaag vond ik erg mooi. Kletsen met een leuke en iets oudere jongen ook erg mooi. Hij had kanker maar ik had geen idee wat het was maar zou me ook een rotzorg zijn als nietwetend kind. 
Maar wat miste ik mijn familie en vriendjes toch vreselijk die week. Elke dag kwam Mem inc. chauffeur langs en dat was het wel. Eenzaamheid met afleiding was de kern toen en de pijn van de operatie was echt niet belangrijk. Gelukkig na 8 dagen mocht ik weer naar huis toe  en ging mijn herstel daar verder. Krukken lopen had ik geleerd maar krukspringen niet maar dat ontdekte ik thuis wel. Achterop het garagepad werden er denkbeeldige wereldkampioenschappen krukspringen gehouden en ik was telkenmale de kampioen. Op school in de zandbak het zelfde verhaal. Iedereen mocht meedoen maar ik won toch met gemak.

En dan mogen de hechtingen er uit en wordt er gips om de poot gedraaid van de enkel tot de heup weet je dat dit de komende 7 weken het lot is.  
Gips om de poot maakt dat je beperkt wordt in je bewegingen. Fietsen lukt niet meer en dus werd ik gebracht en gehaald van school. Bij Cor achterop de paarse Zundapp en de hele tijd de poot maar recht vooruit houden. Heel veel pijn en maar geen rustpauze krijgen, We zijn er bijna terwijl ik wist dat we op de helft waren. Ik was misschien wel klein maar wist echt wel afstanden in te schatten. 
Leuk was wel de pauze op school. Voetballen met z'n allen terwijl ik dat beslist niet mocht. En ik was links maar kon daar niets meer mee behalve op staan, daarom leerde ik om met rechts te passen en ballen aan te nemen. En zo werd ik tweebenig in een paar weken. Prachtig toch om te zien dat elk nadeel zijn voordeel heeft. Zomaar een tip voor de Ajax talentenpool. 

En dan mag voor de eerste keer het gips eraf en kwam ik tot de ontdekking dat mijn situatie er veel erger op geworden was. Kon ik voor de operatie waggelen, nu kon ik niets meer. Ik zakte door mijn been heen en het commentaar om me heen was dat mijn situatie erg goed was. 2 weken van vrij intensieve training thuis gelegen op de rug maakten dat ik normaal kon lopen weer. Hiep hiep hoera voor dat moment maar het gips moest er nogmaals 6 of 7 weken om heen voor verder herstel. Maar nu liet ik me niet meer bedotten. Bij jeuk ging de breipen er tussen en de littekens vertellen me nog steeds dat juist dat geen handig idee was. Maar ja de temperaturen buiten waren er ook naar. En de jeuk was weg inderdaad maar de pijn van openliggende plekken was ook niet echt fijn. Het voetballen ging ondertussen ook steeds beter en de boogballen op lage snelheid raakten doel. 

En eindelijk mag het gips er voor een tweede keer af en kon ik gelijk staan en lopen dankzij de goede trainingen. Hiephoi en we kunnen de wereld weer aan werd direct de kop ingedrukt. Uw zoon mag niet meer voetballen, de knie kan dat niet meer aan was het advies. En zo werd de jongeman met zoveel lol in het leven een kneus met een onwillige knie. 

22/03/2017 10:43

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert