Man ziet eigen brommer rijden

Door Mrjanneman gepubliceerd.

02265245370793550ca2ff53eda08885_medium.

Ooit in een ver grijs en op dat moment winters verleden verzeilde ik ooit in een situatie waar ik erachter kwam dat ik, wanneer het er op aan komt toch enige potigheid aan de dag kan leggen.

De winter van 92/93 in de twintigste eeuw was ik groenteboer en tevens pompbediende van professie en dat met verdeelde successen. Groenteboer een beroep waar ik nog wel eens met weemoed aan terugdenk. Pompbediende was een tussendoortje waar ik het laatst op het werk met Paul van Technische dienst over had. 4 mnd mocht het spektakel tot ik wegens wanprestatie de deur werd gewezen uitoefenen. Jan ook weer blij en tevreden.

Maar waar ik heen wil is eigenlijk een woensdagmiddag in die winter en ik was net klaar met werken bij de pomp. Mijn vervoermiddel was een blauwe Vespa van de buurvrouw en in die koude was het altijd de vraag of die het ging doen of niet. Deed hij het dan wist ik dat ik stervenskoud op de eindbestemming aan zou komen, deed hij het niet dan kwam ik hevig transpirerend aan.
​Die dag nog even bij de groentezaak langs om een bakkie te doen en volgens goed gebruik de brommer in de steeg geplaatst en keurig op slot gedaan. Peukje gedaan, bakkie leut en wat onnozel kletspraat en het was tijd om huiswaarts te gaan weer.
​Jas aan, sjaal om, helm pakken en opdoen, handschoenen aan en sleutel in de hand naar buiten toe om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ik lopend richting huis zou kunnen gaan.

​Het enige wat nog over was van de brommer was een kapot slot dat om de regenpijp hing. Een brutale aap had het gewaagd om mijn brommer( eigenlijk van de buurvrouw) gejat en de adolescente Janneman werd pissed off. Vreselijk pissed off zelfs want hoe moest hij dit nu weer verklaren en regelen gaan. Dat een notoire domoor een niet al te beste brommer steelt is zijn keuze.
​Rondje door het winkelcentrum gemaakt of die toevallig daar zou staan vanwege de onwelwilligheid om aan te slaan maar een dikke helaas. Geen blauwe Vespa.

​Dan maar lopend met de helm in de hand, jas open en handschoenen uit naar huis toe lopen. 500 meter ellendigheid zou het niet worden want mijn boze blik werd getrokken naar de overkant van de weg en tot mijn stomme verbazing kwam de brommer daar net langs rijden met een puberige blaag er op met al zijn stoerheid. Kleine rekensom maakte dat ik er niet tegen zou kunnen rennen met mijn topsnelheid. Maar toch ga je dat doen maar mijn reddende engel Frans( buurman Frans) kwam er net aan op zijn fiets. Ik heb naar hem geschreeuwd/ gevraagd dat ik zijn fiets nodig was. Zonder een tegenvraag kreeg ik zijn fiets en ik heb het op een vreselijk trappen gezet. Een korte uitleg om te duiden, Frans en ik verschillen nogal van lengte, dus het trapte niet echt heel fijn.

​Tijd om een plan van aanpak te maken was er niet want binnen de 500 meter had ik de brommer al achterhaald en in een reactie sla ik mijn hand keihard in de nek van de schavuit en dwing hem om te stoppen. Een wit vertrokken koppie van het 16 jarig jong had maar 1 antwoord op mijn vraag. Deze luidde, Is deze brommer van jou of van mij? Van U meneer was het antwoord. Mooi dan gaan we nu naar het politiebureau.
​Wat is er aan de hand hoorde ik opeens en terwijl ik me omdraai zie ik daar een fors manspersoon mijn arm beetpakken. Uiterlijk onbewogen( vermoeden ) begin ik uit te leggen wat er aan de hand is en opeens begrijp ik dat de heren bij elkaar horen. Heb manspersoon gesommeerd om mij los te laten wat subiet ook gebeurde. Heb het knaapje de brommer zelf naar het politiebureau laten duwen aan de Weierstraat en vervolgens heb ik hem aan de dienstdoende agent overhandigt. Grappig was wel dat de forse manspersoon op dat moment plotsklaps verdwenen was. Last van zijn zuivere geweten!
​Mooi om te weten dat de diender van dienst blij met me was, want hoe had ik het in mijn hoofd gehaald om voor eigen rechter te gaan spelen was de repliek die ik kreeg en die me even verbijsterde. Aangezien de adrenaline nog in mijn lijf zat werd ik niet weggebluft hierdoor en heb bromsnor verteld dat hij blij moet zijn want zonder mijn persoon was de brommer weggeweest en was deze misdaad niet opgelost. Stiekem kreeg ik uiteindelijk gelijk ook. De dader was ook wel bekend als diefje dus het was puik werk dat de blaag gepakt was.

​Thuis lekker de adrenaline weg laten vloeien en die avond heerlijk in slaap kunnen vallen met de wetenschap dat er weer een koude ochtend aan zou komen. En jawel de eerste kilometer die volgende ochtend mocht ik een kilometer duwen eer het kreng aansloeg en nat van het zweet en door de sneeuw ploegde ik naar het werk toe en kwam een iets laat aan. De man die stond te wachten schonk zichzelf de eerste koffie in terwijl ik mijn bezigheden starte. En dat is zo fijn om pratend te doen en ik vertel de man mijn belevenissen van de vorige dag. Het viel mij niet op dat het wel informerende vragen waren die ik steeds terug kreeg en aan het einde van het verhaal werd me duidelijk dat de man een journalist van het nieuwsblad van het Noorden was. Nog wat beleefdheden uitgewisseld en echt aan het werk gegaan want de eerste auto's waren gevuld inmiddels.

​In de middag werd ik gebeld door de man die ik in de ochtend gesproken had en er werd me om goedkeuring gevraagd want mijn belevenissen hadden de kranten gehaald. En jawel die middag stond Janneman in de krant met zijn heldenrelaas.
​En daar haalde ik mijn 15 minutes of fame.

 

 

 

22/03/2017 09:30

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert