Wat een periode!

Door Mara62 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het is weeral 2 maanden geleden dat ik nog wat geschreven heb.  Ik had me nochtans vast voorgenomen een wekelijkse 'rubriek' te schrijven.  Schrijven voelt voor mij aan als een leegmaken van mijn hoofd.  Sinds ik in het najaar een cursus creatief schrijven heb gevolgd, besefte ik dat schrijven mij goed doet.  Waarom dan zo lang wachten?

Er is zoveel gebeurd.  Ik heb dood, geboorte, ziekte , financiële onzekerheid... meegemaakt en maak ik nog steeds mee.  Deze ochtend ben ik opgestaan en heb me voorgenomen al deze 'zaken' eventjes van mij af te schrijven.  Eventjes mijn 'prullenmand' leegmaken. 

Een mens is zeer veerkrachtig. Je bent net een bal die op en neer bonst, soms blijft stuiteren, soms hoog de lucht ingaat.  Het doordeweekse dagelijkse bestaan vergelijk ik met de bal die op en neer bonst,  de 'down'-momenten is de bal die blijft stuiteren en de gelukkige momenten, de bal die hoog de lucht ingaat en steeds opnieuw wordt opgevangen .

Simpele vergelijking : Ja!  Maar ik schrijf nu eventjes neer, hoe ik mij nu voel. Eenvoudig.

Het overlijden van mijn meter heeft mij erg aangegrepen, vooral omdat ze mij nog 2 dagen voor ze opgenomen werd, telefonisch heeft trachten te bereiken en ik was op dat moment niet bereikbaar , druk bezig en heb te lang gewacht om haar terug op te bellen.  Het was te laat.  Ze werd opgenomen en is 2 dagen later overleden. Haar begrafenis vond plaats op de dag dat mijn 2de kleinzoon en 5de kleinkind werd geboren : 16 februari 2017.

Die dag schoot mijn bal terug de lucht in.  Fier, trots, glimlachend kon ik mijn 2de kleinzoon vasthouden.  Een mooie baby en met haar!  In mijn familie worden de meeste baby's nogal kaalhoofdig geboren.   Mijn schoondochter, zij is tsjechisch en heeft heel duidelijke slavische trekken, heeft deze doorgegeven aan haar zoontje.  Zowel mijn zoon als schoondochter zijn allebei zeer atletisch gebouwd en zeer groot.  Ook deze genetische bepalingen zijn doorgegeven aan hun kinderen.  Dus ....  een trotse oma.

En een nieuwe periode brak aan.  Kinderen ophalen en wegbrengen naar school en crêche, babysitten, eventjes een handje toesteken als mijn schoondochter wat te vermoeid was na onrustige nachten en drukke kinderen.  En weet je wat, je voelde je nodig.  Ik kwam terug tot leven.  Ik had er zelfs geen moeite mee om af en toe het schilderen ervoor te laten staan of om 's ochtends om 7.00u naar Gent te rijden om de kinderen op te halen en weg te brengen als mijn zoon al vroeg moest vertrekken.  Elke keer opnieuw kon ik dan dat kleine brokje jong leven knuffelen en zijn grote broer en grote zus verwennen. Maar ook hier regulariseert het leven zich.  Dat kleine nieuwe leven nestelt zich in het huishouden en de ritjes naar Gent minderen. 

En maar goed ook, want mijn bal viel op de grond en bleef stuiteren.  Mijn vriend, die reeds geruime tijd met zware financiële problemen kampt, wordt opgenomen, via spoed , in het ziekenhuis.  Een maag-darmperforatie, veroorzaakt door een maagzweer.  Een spoedoperatie volgt en de darm wordt terug bevestigd aan de maag.  Na 7 dagen mag hij het ziekenhuis verlaten.  Naturlijk zijn zijn financiële problemen hier niet meer opgelost en veel tijd voor een rustig herstel (één weekend) heeft hij niet , want het werk en verantwoordelijkheid roept.  Als zelfstandige heb je geen tijd tot lanterfanten.  Maar tijdens de onderzoeken kwam er nog een ander euvel aan de oppervlakte.  Er werd een 'bolletje' vastgesteld aan een nier.  De chirurg stuurt hem door naar de uroloog voor nader onderzoek.  En nu ... nu is het afwachten op de onderzoeksresultaten. 

Gaat mijn bal terug de lucht ingaan? 

21/03/2017 07:18

Reacties (1) 

14/05/2017 13:02
Inderdaad is er heel veel gebeurd in zo'n korte periode... Goed om de zaken van je af te schrijven...Mooi geschreven en heel veel sterkte de komende tijd!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert