De stilte van de nacht......

Door Szaedi Blatter gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het was weer een belachelijke tijd om haar bed op te zoeken. Hij hield het uren daarvoor al voor gezien en boekte een lastminute naar dromenland. Zij niet.... haar creativiteit steekt in de stilte van de nacht de kop op. Overdag kan ze niet toegeven aan al die creatieve driften. Teveel verantwoordelijkheden...teveel 'verplichtingen' die allemaal gebonden zijn aan tijd en ritme. Maar als de dag 'gedaan' is, de 'verplichtingen' nagekomen zijn, geniet ze van de stilte....

*Haar geest is dynamisch, beweeglijk als water...Haar gedachten staan nooit stil...en eenmaal in haar wereld verzonken hoort ze je niet, ziet ze je niet. Haar gelaat verraadt haar dromerigheid. Haar onvoorwaardelijke liefde voor het geschreven woord vindt altijd zijn weg in de stilte van de nacht. *

Welkom in mijn wereld.......

fdd3dee5f6aab8c3092f577c8a3dbf0f_medium.

Pas bij het zien van die eerste voorjaars-zonnestralen kroop hij langzaam weer uit zijn schulp..Zijn isolement begon altijd in de herfst. Als de natuur uitgezomerd was en de vallende bladeren, de regenachtige dagen en de herfststormen een feit waren, sloot hij zich op. Veilig tussen de muren van zijn appartement waar hij voorzien was van alle gemakken die zijn wereld compleet maakten. Stapels boeken sloeg hij in, genoeg om twee seizoenen verzekerd te zijn van geestelijke voeding. Zijn vriezer, 6 vriesvakken rijk, was tot de nok toe gevuld met vlees, vis en voorgekookte gerechten. Als bij wijze van spreken de straten onbegaanbaar zouden worden door ijzel, sneeuw en andere barre weersomstandigheden, zou hij de deur niet uit hoeven....hij was op alles voorbereid. Alles wat een mens nodig heeft om in zijn dagelijkse behoefte te voorzien, had hij opgeslagen op de 75m2 die zijn appartement telde. Niets, absoluut niets liet hij aan het toeval over....

Geboren en getogen in de warmte van Jakarta, heeft hij na zijn komst in Nederland nooit kunnen wennen aan de koude, donkere dagen van de herfst en winter. Het beinvloedde zijn goede humeur...het maakte hem zo neerslachtig dat hij moeite had zich onder de mensen te begeven. Dus sloot hij zich maar op... want als hij ergens een hekel aan had, was het chagrijn. Zowel van zichzelf als van ieder ander. Als je in zijn buurt kwam met een rothumeur maalde hij je fijn met zijn scherpe tong. Nee, hij kon dat niet waarderen in een mens. En consequent als hij in die zin was, zag geen mens hem als hij zelf in zo'n bui verkeerde. Niemand, niemand zou hij ooit 'vergiftigen' met zijn neerslachtigheid of rotbui. Je hoorde hem dan niet.....je zag hem niet... Zijn deur bleef gesloten....

*Op die dagen kwam ik vaak langs je huis...deed een briefje in je brievenbus. "Alles goed pap?...gezond en wel?. Ik denk aan je ;) liefs, dikke kus, Millie... En steevast belde je me dan op om te bedanken voor mijn belangstelling en waarom ik niet heb aangebeld. Nee, dat kon ik niet. Daarvoor had ik veel teveel respect voor je behoefte aan isolement, de ruimte die je nodig had om tot jezelf te komen. De wetenschap dat je er was, was voor mij genoeg. Uit mijn oog, is nooit uit mijn hart. Jij en ik voelden dat feilloos aan van elkaar.* 

Vandaag heb ik aan hem gedacht...hem gemist zoals ik regelmatig doe sinds hij overleed. De eerste voorjaarszon...de eerste echte mooie voorjaarsdag. Je was uit je isolement gekomen vandaag...ik weet het zeker.... Mijn bel zou zijn gegaan en je zou me hebben meegenomen naar een mooi natuurgebied waar we uren zouden hebben gezeten om heerlijk bij te praten. Je gulle lach zou de hele dag stralen en je zou me aansteken met je vrolijke energie. Ja, ik heb je vreselijk gemist vandaag. Zoveel dat het weer heel erg pijn deed.... Daar waar je bent, straal pap... Dat doet me zo goed. Jou zien stralen, zoals je altijd deed op een dag als deze.....

Whatever you do.....just shine...

liefs, mij 

 

19/03/2017 16:04

Reacties (11) 

1
09/08/2017 10:08
mooi verwoord.
02/09/2017 00:38
Dank je wel... :)
1
30/05/2017 16:30
Mooi verhaal met gevoel geschreven!
1
18/06/2017 14:21
Dank je wel Theun... ;)
1
01/04/2017 23:07
Zeer ontroerd door dit mooie verhaal. Ik voel de liefde en de pijn.
1
03/04/2017 17:23
Dank je wel voor dit mooie compliment ;) en ja...
1
01/04/2017 20:47
Dank je wel Leonardo !
01/04/2017 22:07
Graag gedaan.
1
27/03/2017 22:29
Een emotioneel liefdevol verhaal dat de fijne relatie van een dochter met haar vader sterk omschrijft.
1
27/03/2017 12:51
Heel mooi, ontroerend geschreven. Graag gelezen.
1
27/03/2017 15:44
dank je wel Yneke! :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert