Natuurfotografie: terugdenkend aan 22 maart 2016

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Iedereen heeft van die momenten dat je nog precies weet waar je was en wat je deed op een bepaalde dag. Zo weet ik nog precies waar ik was op 9/11. De eerste beelden van de vliegtuigen die de Twin Towers doorboorden kreeg ik te zien op de TV van iemand anders. Die beelden staan voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ook de beelden van wanhopige mensen die naar beneden sprongen omdat ze voor de hartverscheurende keuze stonden tussen levend verbrand worden, onder het puin verdwijnen of zelf hun dood tegemoet te springen vergeet ik nooit meer.

Ineens werd het 'veilige Westen' in één klap heel wat minder veilig. Toch was het voor ons nog steeds een ver-van-mijn-bed-show. Die show werd al heel wat minder ver toen in november 2015 Frankrijk aangevallen werd. Die terreurdaden lieten een diepe indruk achter. De show veranderde volledig op 22 maart vorig jaar. Moslimterroristen vielen toen mijn land aan op verschillende plaatsen. De aanvallen volgden elkaar in sneltempo op wat resulteerde in complete chaos. Chaos op de getroffen plaatsen, chaos bij de hulpdiensten, chaos bij de telefoonoperatoren, chaos op de straten en chaos in de hoofden van de Belgen.

De kinderen waren net op school afgezet toen ik de eerste berichten hoorde op de autoradio. De impact drong nog niet echt door. Thuisgekomen zette ik de TV en laptop aan en mijn hele ietwat veilige wereld werd onder mijn voeten vandaan geschopt. Beelden van mensen die niet geraakt waren en met z'n alleen naar buiten liepen, het geluid van ambulances en politie... nooit vergeet ik het. Daarna kwamen de beelden van de materiële schade maar vooral het menselijk leed. De opnames van een heel klein kind, wanhopig huilend bovenop een reiskoffer - de geluidsopnames van een kind dat niets anders kon uitbrengen dan 'mama, mama' - de beelden van bebloede mensen, doden, mensen in shock, mensen die een ledemaat verloren... nog steeds schieten die beelden voor m'n ogen.

Niet lang daarna kreeg ik bericht van de scholen: ik moest de kinderen komen ophalen. In een roes greep ik de autosleutels en liep ik naar buiten. Ongetwijfeld heb ik meer dan één verkeersovertreding begaan op weg naar mijn kinderen: me aan de maximumsnelheid van 70 kilometer per uur houden stond niet bovenaan mijn lijst van prioriteiten. Onderweg kreeg ik een sms van één van de kinderen. Aan een stoplicht antwoordde ik snel dat ik op weg was en dat ik straks alles zou uitleggen. 

Ik dacht dat ik gewoon op de parking zou kunnen wachten maar er was een andere regeling getroffen. Alle kinderen die opgehaald werden moesten eerst langs het secretariaat passeren met degene die hen meenam. Ouders in shock, kinderen die zich stoer hielden voor hun vrienden maar duidelijk moeite moesten doen om niet in tranen uit te barsten... het viel me op dat de leerkrachten zelf heel rustig bleven. Kinderen wiens ouders aan het werk waren moesten op school blijven tot iemand hen kon komen ophalen. Niemand kon zomaar vertrekken - er werden lijsten bijgehouden van alle kinderen.

In de auto op weg naar school had ik al de nodige traantjes moeten wegpinken, toen ik uitstapte waren mijn handen zelfs aan het beven. Toen ik mijn kinderen zag grabbelde ik hen vast - er moest geen woord gezegd worden: in deze internettijden hadden ze natuurlijk al op het internet gezien wat er gebeurde. Eén blik was genoeg - onze ogen die elkaar kruisten smeekten ik wil naar huis. Op dat moment doet het er niet toe hou oud ze zijn, hun ouders zijn hun houvast. Op de terugweg naar huis werd er weinig gezegd - de rit naar huis leek langer dan normaal. We wilden maar één ding: naar onze veilige thuishaven, deuren dicht en op slot. Ik had op dat moment geen zin om telefoontjes te plegen dus man en grootouders werden via sms verteld dat we met z'n allen veilig thuis waren.

Het duurde nog even voor ik bericht kreeg dat familieleden die in Brussel werken ongedeerd waren. In onze beperkte kring was alles dus in orde. Nu kon het echte doordringen gebeuren... ongelovig als ik ben haalde ik toch de kaarsjes boven. Waarom weet ik niet maar op vreselijke momenten kan ik er kracht uithalen en geeft het rust. We zijn nu bijna een jaar verder maar ik heb me sindsdien nooit meer echt veilig gevoeld. Mezelf of m'n gezin opsluiten doe ik niet maar het zit altijd in het achterhoofd. Het veilige gevoel of toch de illusie daarvan is op 22 maart 2016 letterlijk ontploft. Slechts enkele weken geleden is het laatste slachtoffer ontslagen uit het ziekenhuis. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn...

16/03/2017 10:03

Reacties (25) 

1
18/03/2017 13:34
Ik weet ook nog heel wat details van deze dagen. (Ik was telkens op school, in mijn klas, maar weet nog heel specifieke dingen) De dagen na de aanslagen in Brussel heb ik veel met de kinderen gepraat. Hun angsten laten verwoorden en besproken. Want ze 'horen' volwassenen dingen zeggen die zij verkeerd interpreteren en zo doorgeven aan elkaar. Er over zwijgen om hen te beschermen is in mijn ogen helemaal verkeerd. We hebben toen samen naar een Karrewiet-uitzending gekeken over de aanslagen. Nieuws op kindermaat. Zonder de wrede beelden, maar wel zonder de realiteit uit de weg te gaan.
Moo...
1
Ktje tegen 123heidi
18/03/2017 14:26
Praten was (is) inderdaad heel belangrijk... op hun niveau, nieuws op kindermaat zoals je zegt. Erover zwijgen om hen te beschermen geldt alleen voor hele kleine kinderen volgens mij - als er tenminste geen vragen komen.

Dank je... mooi compliment.
1
16/03/2017 22:34
Ik geef toe dat ik eerst enkel de foto's heb bekeken en dan de reacties heb gelezen en toen dacht ik "uhh bijna iedereen komt somber over?" Dus lees ik de tekst... En nu vind ik mijn eerste reactie misschien net iets té vrolijk. Sorry daarvoor. Goed dat je je angst onder controle houdt en nog normaal blijft functioneren, want terroristen willen niets liever dan een impact hebben op de gemoedstoestand van burgers. Maar zoals Chrisrik al zei, er is nog zoveel moois op deze wereld.
1
Ktje tegen Saida
17/03/2017 09:08
Je reactie was helemaal niet te vrolijk hoor... ik heb dit tenslotte in mijn natuurfotografie-reeks geplaatst :)

Er is nog heel veel moois op de wereld maar we mogen de ogen niet sluiten voor het gevaar. Verschillende mensen zeggen geen angst te kennen: dit komt waarschijnlijk in hun ogen heel stoer over - ik geef gewoon toe dat ik angst ken...
1
16/03/2017 22:17
Jij trekt echt wel mooie foto's! Vooral de tweede vind ik mooi :)
Ktje tegen Saida
17/03/2017 09:06
Dankjewel Saida
1
16/03/2017 18:30
Zulke mooie foto`s.
17/03/2017 09:06
Dank je Zeewoldenaar
1
16/03/2017 16:59
Mooi beschreven en super fotos
17/03/2017 09:06
Dank je Angel
1
16/03/2017 15:31
Mooi en intens beschreven.

De veilige wereld die wij ooit kenden wordt stukje bij beetje steeds meer vermoord.

Wij allen weten/voelen dat dit slechts het begin in geweest.
Het zal vrees ik alleen maar erger worden.
1
Ktje tegen Lucifall
17/03/2017 09:06
Dank je...

Die veilige wereld van 'toen' komt nooit meer terug en ja, we weten en/of voelen dat dat slechts het begin was van wat ons te wachten staat.
1
16/03/2017 13:38
Ja, dat waren heftige gebeurtenissen, die ook bij ons heel veel indruk maakten. Zo vlakbij.....
Je hebt het prachtig verwoord met al even mooie foto's als illustratie. Indrukwekkend!
16/03/2017 13:55
Zo vlakbij - té dichtbij...

Dankjewel.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert