Een zoektocht in mezelf.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ondanks dat ik eigenlijk nog van alles te doen heb, maak ik nu toch een keuze om te gaan schrijven in plaats van dingen hier af te werken. Of dat een verstandige keuze is zal moeten blijken. Gisteren was een zwaar dagje voor mij, ik raakte verdwaald in mijn eigen duistere gedachten, gelukkig niet zo erg als die zondag , maar toch ik verdwaalde. Sinds we de keuze hebben gemaakt om echt uit elkaar te gaan staat mijn wereld op zijn kop. Tuurlijk onze relatie was geen normale/gezonde relatie maar meer een pact dat we gesloten hadden voor de kinderen. Zodat zij een veilige thuisbasis zouden hebben nadat ik in december van 2012 uit de kast gekomen was. En systeem werkte redelijk al waren er natuurlijk wel af en toe irritaties maar die heb je in een 'normale' situatie ook wel. De eerste jaren sloegen we ons er doorheen, we hadden nauwelijks tijd om echt bij de situatie stil te blijven staan. Andere dingen vroegen onze aandacht, M. ging op jacht naar andere vrouwen, en ik startte een zoektocht in mezelf. Tussendoor werd mijn moeder ook nog eens ernstig ziek, haar hart, en haar darmen. En ook vorig jaar zijn zowel mijn moeder als mijn vader toch wel ernstig ziek geweest. En met mijn vader is het nog steeds zorgelijk. Ik ben enige kind, dus de gene die ten alle tijden hun bij moet staan. Ik doe het met liefde. Maar het geeft spanning.

Het besluit.

Dus aan het einde van het jaar in begin van december 2016, namen we het besluit om toch ieders zijn eigen weg te gaan. De pact die we gesloten hadden werkte simpel weg niet meer. Een relatie zonder intimiteit hou je op langer termijn niet vol. Een mens heeft meer nodig. Je houd elkaar gevangen. Het doek viel, dit bracht bij mijn ongekende gevoelens teweeg, pijnen die ontstaan waren tijdens deze relatie kwamen in alle hevigheid naar boven. Alsof er een deksel van een doosje met pijnen afgevlogen was. Het waarom was me niet duidelijk. Ik heb wel een vermoeden dat het kwam omdat we toch niet meer samen verder gingen en het niet meer nodig was om deze gevoelens te onderdrukken. Ik probeerde hier mee om te gaan maar dat viel me vies tegen. Allemaal negatieve gevoelens kwamen naar boven en ik bemerkte toen al dat ik langzaam maar zeker aan het wegglijden was. Mijn verleden ergens weer heel sterk aanwezig was. Gevoelens van weleer die naar boven kwamen drijven.

Ik vocht er tegen maar het lukte maar mondjesmaat omdat ook andere gebeurtenissen gingen meespelen, de zorg om mijn vader, die in december toch wel ernstig ziek werd. Zware gesprekken met M. Gesprekken met de kids omdat ik een nieuwe liefde gevonden heb en de veranderingen die er aan zit te komen. Er samen een weg proberen te vinden. Het gezin valt straks uit elkaar. Mijn zoon blijft bij zijn vader wonen. ( Iets wat ik ook moeilijk vind, maar wel begrijp.) Voor de kids veranderd er dus ook veel, en dan heb ik het nog niet eens over de dagelijkse dingen die ik om moet buigen als er problemen onderling ontstaan. Als moederzijden is het jouw taak om dit in goede banen te leiden, al ben ik er ook voor, om de kids het lekker zelf uit te laten zoeken, en alleen wanneer het echt de spuigaten uitloopt om in te grijpen.

Het gevecht.

Mijn hoofd raakte meer en meer vol, ik probeerde te schrijven wat mondjesmaat lukte. Ik gaf in mijn omgeving aan dat ik tijd nodig had. Maar die werd me te weinig gegeven, ik moest constant dingen recht breien. Ik probeerde mijn weg te vinden door grenzen te stellen, maar hier had mijn omgeving ( Met name mijn ouders) het dus weer heel moeilijk mee omdat ik me anders ging opstellen en eerder dingen aangaf. Ik was ik niet meer. (Was het verwijt.) En ze probeerde mij terug te trekken naar het oude. Opnieuw gaf ik aan dat ik tijd nodig had, en probeerde duidelijk te maken wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Er werd slecht geluisterd, en meer en meer verdwaalde ik. Mijn enige lichtpuntje waar ik kracht uithaalde waren de gedichten die ik voor me lief schreef, en de ontmoetingen die ik met haar had/heb. Ons samen zijn zo intens. Een zeldzame rust die ik bij haar ervaar. Ik ben daar dankbaar voor. Haar armen mijn baken.

Maar toch wanneer ik dan weer thuis kwam, en er van alle kanten aan me getrokken werd. Had ik moeite om me staande te houden. Ik vocht tegen mijn gedachten/gevoelens maar meer en meer verdwaalde ik en verloor ik het gevecht. Tot het diepte punt van die zondag. Vijf dagen bij mijn geliefde geschuild en krachten opgedaan om de thuis situatie weer aan te kunnen. Mijn kracht is nog onstabiel, maar ik probeer me staande te houden. Mijn angsten van dat het me niet zal gaan lukken onder controle te houden. Het verleden loslaten is nog niet zo makkelijk. De beelden heb ik gedeeltelijk onder controle, maar de gevoelens die ontstaan zijn door de trauma's niet. Toch zal ik hier een weg in proberen te vinden. Ik wil niet meer het slachtoffer zijn van mijn verleden. Ik zal dit met liefde aan moeten pakken, en uiteindelijk gaat het me lukken. Stapje voor stapje. Schrijven helpt me om mijn gedachten te ordenen. En ik moet niet gefrustreerd raken wanneer het even een dagje niet lukt, want ook dit hoort erbij. Ik heb dit immers vaker mee gemaakt.......Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Bepaalde mensen zullen er altijd zijn om me te steunen al was ik dat even vergeten. Mijn geliefde en een paar hele goede vrienden. Daar ben ik dankbaar voor.

Shasja

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

 

15/03/2017 10:48

Reacties (2) 

1
16/03/2017 02:49
Het komt goed ❤
16/03/2017 12:42
Yep uiteindelijk wel <3 XXX
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert