Spanje, olijven, auto ongelukken en de verzekering

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                th?id=OIP.dwKbqJB3MPVmtS_h9h1nLQEsDI&w=2

Een Britse vriend van mij, belde mij, hij moest onverwacht terug naar zijn thuisland. Zijn broer was overleden.  'Gecondoleerd,' zei ik, 'wat vreselijk.' 'Dank je,' zei mijn vriend, 'zou je mij een grote gunst willen bewijzen?'  'Natuurlijk,' zei ik. 'Ik ga morgen vanaf Alicante naar East Midlands, zou je me naar de bus willen brengen?' Ik bevestigde weer dat ik dat wel doen zou. Hij had zijn kaartje al via internet gekocht, en zou met de bus naar Alicante gaan (250 km) en vanaf het busstation naar het vliegveld met een taxi. Eenmaal aan de overkant zou hij nog uren moeten treinen om in Wales te komen. 'Ik  zou je wel naar Alicante gebracht hebben,' zei ik. 'Nee,' zei Derek met zijn typische Britse gereserveerdheid, 'ik wil je niet tot overlast zijn. Het is al fijn als je me morgenochtend om 6 uur naar Huercal brengt.'

Ik was de volgende dag al wakker voordat de wekker ging en even later zat ik in mijn oude blauwe racemonster richting Hermita. Het was nog pikke donker. Ik zag het licht van zijn huis al halverwege de berg schijnen en hield dat aan als baken. Niet alle wegen in Andalucia zijn geweldig en dit was een zandpad langs wat vervelende afgronden en daar het geregend had was de weg, vrijwel weg. Overdag was het al een truc om de diepe asbrekende gaten te vermijden en in het donker moest je nog behoedzamer zijn.

Bij de voordeur stond hij al te wachten, een weekendtas bij de voeten. Even later reden wij het zelfmoord pad terug naar beneden. Eenmaal in Huercal stopten we bij de kruising waar de bus stopt en zagen dat wij vroeg waren. Tja we zijn nu eenmaal Europeanen uit het Noorden. We besloten om koffie te nemen in het barretje bij de bushalte en spraken nog wat over zijn voorgenomen reis. 'Kijk Derek, als je de begravenis gehad hebt, mail me dan rustig met de vluchttijd en ik haal je af in Alicante.' 'Ik zal het in mijn achterhoofd houden,' zei mijn vriend, verder kwam hij  niet want de lichten van de bus draaiden het parkeerterrein op.

                                      th?id=OIP.1eM3VIH7XcIbT0rCrm7sMwEsDI&w=2

De week verstreek snel. Ik snoeide druiven, kwam in het dorp om even later weer een nieuw veldje te ontwikkelen om daar Hoji Blanco's te planten. veldjes die in jaren geen mensenhand gezien hadden en waarvan ik besloten had, om die plantklaar te maken voor de uitbreiding van de olijvenplantage. Dat klinkt makkelijker dan het is. Maar handmatig hak je eerst dagen struiken weg. Daarna zet je in een rechte lijn je voorgenomen plantrichel uit. Je weet dat je een afstand moet houden van 5 meter tussen de olijven anders verdingen zij elkaar binnen een aantal jaren. Dus je stapt je veldje uit en dat is ongeveer 40 meter diep. Dan weet je dat daar 8 olijven passen en je hakt met de houweel door de onbewerkte en harde grond en maakt 8 gaten, met een hak maak je een cirkel om het gat, zeg maar een verhoogde wal van aarde, want als je de irrigatie aansluit, die je eerst nog moet aanleggen als verlenging van het oude net, dan staat de nieuwe olijf in een kuiltje van water en heeft hij maar eens in de week water nodig.

                          th?id=OIP.Mfd0cdda4e7d897e3c5b77dbc59b0e

Je stapt de breedte uit en het bleek dat het veldje 26 meter breed is, dus je bepaalt dat er maar er maar 4 rijen in gaan in plaats van de 5 die je zou verwachten, want je weet dat als je alles tot de laatste centimeter benut, je het moeilijk krijgt over een paar jaar met de pluk, je kunt beter wat meer breedte-tussen-ruimte houden. Op weg naar het dorp bestel je 32 Hoji Blanco's en je rijdt door om tussen kraantjes te kopen van 32 millimeter en een paar rollen van 32 mm irrigatieslang van 50 meter elk. De nodige t stukken gaan in de laadbak van het blauwe monster en koppelstukken  en stoppers voor aan het eind van elke lijn.

De rest van week hakte ik dat het een lieve lust was. Heerlijke dagen buiten. met een fles water naast mij en af en toe even een rust pauze om de rug te rechten. Zo werd het zomaar einde van de week.

De vrouw van Derek belde mij, 'zou je me een heel grote gunst willen doen,' vroeg zij? 'Tuurlijk Sue, altijd,' antwoordde ik. 'Zou je Derek van de luchthaven kunnen ophalen op zondag?' Ach ik had de hele week gehakt en mijn blauwe monster loopt zuinig, dus ik vroeg haar mij het vluchtnummer te whats-appen en dacht het is 500 km heen en terug maar je zou je Zondag slechter kunnen besteden dan met een vriendendienst.

Het werd Zondag en de blauwe schicht en ik verlieten het dorp, de oude diesel ronkte mij van Andalucia naar de provincie Murcia om een uur later weer de grens van de laatste provincie te passeren. Alicante airport is de laatste jaren ongelooflijk uitgebreid en ik stond bij de gate 5 minuten vóór Derek er door zou komen. Daar zag ik hem komen, enigszins geknakt. Hij zag er vermoeid uit en ik besefte dat als wij moe zijn en tekenen, wij onze échte leeftijd tonen.

Bij de betaal automaat moest ik 1euro 15 betalen (vergelijk dat maar eens met Schiphol) en even later raasde mijn blauwe schicht over de A7 richting Murcia. 'Heb je trek in koffie,' vroeg ik, 'dan stoppen we bij la Paz.' 'Dat zou ik heel fijn vinden,' sprak mijn vermoeide vriend. En zo vond het noodlot mij en mijn passagier en mijn blauwe monster. Had ik daar maar niet gestopt of had ik daar maar langer gestopt, één van de twee, want de tandwielen van de voorzienigheid knarsten en veranderde het tijdsgewricht zo dat wij een fatale ontmoeting niet konden mislopen. 

                         th?id=OIP.dwKbqJB3MPVmtS_h9h1nLQEsDI&w=2

Met de nasmaak van de cafe solo nog in mijn mond raceden wij met volle snelheid in de blauwe schicht ronkend over de hoofdweg. Vlak bij Totana sprong er uit het niets een vos, maar een gigantische vos, uit de bosjes recht, frontaal, tegen de auto. F = MxA moest ik vroeger met natuurkunde leren. wat inhoudt dat kracht (F), bijvoorbeeld van impact, gelijk staat aan Massa maal Acceleratie.

Mijn blauwe schicht weegt 850 kilo, Derek en ik als passagier met bagage completeren dat tot 1000 kilo, wij reden 120 kilometer per uur op het moment van impact. De arme vos werd getroffen met een moker slag van 120.000kilo op het impact punt. Tjah en wij zaten in die rijdende mokerslag.

De auto sloeg naar rechts en ik bracht hem tot stilstand, op dat moment liep de motor vast,. De vos had de bumper op drie plaatsen gebroken en was toen zo hard tegen de radiator gekomen dat die naar binnen gebold haar water weglekte, tevens waren olie leidingen gebroken en eer wij stil stonden liep de motor vast een enorme wolk stoom uitblazend.

Daar stonden we dan. Wij trokken reflecterende hesjes aan(die moet je in Spanje verplicht in de auto hebben) en liepen een stuk terug om een gevaren driehoek te plaatsen. Nog voordat wij de alarm dienst konden bellen stopte een 4x4 van de Guardia civil achter ons. 'Heeft u pech,' vroeg de agent? 'Nee we hebben een vos geraakt,' antwoordde ik. 'Zijn er gewonden,' was zijn volgende vraag. 'Nee,' zei ik. 'Weet u exact waar u bent?' Weer kon ik met Nee beantwoorden. 'Okay,' zei de agent die even op een apparaat in zijn auto keek.  'De ubicatie  hier is 642km en 400 meter en u bent op de Ap7 tussen Murcia en Totana. geeft u dat maar door aan het alarmnummer.'

Hij wachtte even tot ik contact had gemaakt met het alarm nummer, salueerde, stapte in zijn auto en werd een stip die verdween.

                                   th?id=OIP.jn6VZBmI2kvvd2FtnrNZowEsDh&w=2

Binnen 15 minuten kwam een sleepwagen, die de blauwe schicht aan boord takelde. (een service die kosteloos is en in elk verzekeringspakket zit). 'Waar moetie heen', vroeg de man?

'Naar Arboleas, daar is mijn garage,' antwoordde ik en gaf hem het kaartje van mijn garage. 'Stap maar in dan zet ik jullie af bij het dichtsbijzijnde restaurant,' zei de man, 'wat hebben jullie geraakt?' 'Een vos,' zei ik. 'Dan hebben jullie nog geluk gehad,' meende de man, 'hier steken ook vaak zwijntjes over. Met handsfree belde hij een taxi bedrijf dat voor verzekeringen werkt en wij hoorde uit de speaker dat er een taxi op weg zou gaan naar 'Ruta 340' en ons daar over 30 minuten zou oppikken. (repatroullering met een taxi wordt door de verzekering betaald en zit standaard in het pakket). Even later bij Ruta 340 namen we een kopje koffie en in de verte kwam al een stofwolkje aan.

'U bent de heren van de vos,' vroeg de chauffeur die binnenkwam en naar Derek's bagage keek. 'Inderdaad,' beaamde ik. 'Dan kom ik u naar huis brengen,' zei hij vriendelijk, 'ik hoop dat u niet al te erg geschrokken bent. 150 km later reden wij mijn erf op. Wat zijn dit soort zaken in Spanje toch goed geregeld.

San Daniel 2017 

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

 

 

26/02/2017 07:02

Reacties (4) 

1
27/02/2017 11:42
Arme vos. Maar zeker uitstekend geregeld, al deze diensten om je zonder verdere complicaties toch op je plek van bestemming te brengen.
26/02/2017 19:06
Leuk verhaal, Daniel.
1
26/02/2017 12:37
Mooi verslag. Dan weet je tenminste waarvoor je de premie betaalt.
Alleen zonde van de vos...
1
26/02/2017 15:24
ja nogal .. arm beest
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert