De kus op de mond

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Bij het afscheid omhelsde hij me en gaf me een kus op de mond, terwijl de hele vriendengroep toekeek. Daarna vertrok hij, mij in verwarring achterlatend.

De kus op de mond

791dd440b381138c815390c8c2e18bbf_medium.

"En, hoe zit het nu, hebben jullie iets samen?"

Hij was nog maar net weg, en ik werd al bestookt met nieuwsgierige vragen. Ze hadden het allemaal zien gebeuren en wilden weten hoe het nu zat. Ik was nog helemaal overrompeld door deze onverwachte wending in onze prille vriendschap en kon hen geen antwoord geven.

Later die nacht lag ik nog lang wakker. Wat moest ik er nou van vinden? Wat was de strekking van die zoen? Wilde hij iets, of juist niet? Wilde ik iets? Wat was er allemaal aan de hand?

Na een week vol onrustige nachten, gekke dromen en wilde fantasieën, afgewisseld met de gekste twijfels, besloot ik het erop te wagen en hem rechtstreeks te vragen naar het hoe en waarom.

klik

We ontmoetten elkaar in een wat bizarre omstandigheid, waarbij hij nog behoorde aan een andere vriendengroep. Een paar uit die groep hadden woorden gehad met een paar uit "mijn" groep en sindsdien leek het alsof zij ons ontweken. Nu waren we toevalligerwijs tegelijk op dezelfde plek beland.

Ik deed alsof er niets aan de hand was en begon een praatje. Hij was zich niet bewust van de onderhuidse spanningen en babbelde er gezellig op los. Het klikte tussen ons. Toen later op de dag mijn vrienden zich bij mij voegde introduceerde ik hem bij de groep en hij werd hartelijk onthaald.

Vanaf dat moment draalde hij wat heen en weer tussen de twee groepen en van beide kanten kreeg hij het verhaal te horen wat zich jaren eerder had afgespeeld. Het was iets onbenulligs geweest, al bleef het nog steeds tussen ons inhangen. Steeds vaker kwam hij bij ons, schijnbaar was het bij ons gezelliger.

We vonden hem allemaal aardig. Hoe kon het ook anders, hij was leuk, spontaan, vol grapjes en voor iedereen aandacht. Hij was een allemansvriend en wij waren allemaal zijn vriendin. Als we met z'n allen bij elkaar waren grapten we wel eens dat hij weer op stap ging met zijn harem. Toch leek het alsof er tussen hem en mij net iets meer klik was dan met de andere vrouwen uit zijn "harem". We waren vaak samen, en vaak dicht bij elkaar, in elkaars aura en vaak genoeg ook lijfelijk tegen elkaar. Ik vond het bijzonder om te ervaren hoe vertrouwd en veilig ik me bij hem voelde, zonder enige terughoudendheid of gêne.

Ik twijfelde over zijn geaardheid, vooral omdat hij zo lekker meedeed met de damesdingen en zich onmannelijk gedroeg. Het vertrouwde gevoel, zo dicht in elkaars aura zijn zonder dat er specifiek geflirt werd, herkende ik van mijn vriendschappen met homovrienden. Zijn gemakkelijke omgang met al die vrouwen en de aandacht die hij van hen kreeg, het leek wel te kloppen. Nieuwsgierig checkte ik zijn facebook, maar werd er niet veel wijzer van. Er was niets, maar dan ook niets persoonlijks op te vinden. Een vriendin dacht het uit zijn profielfoto op te kunnen maken, maar het bleek een haar onbekende popartiest te zijn waar hij mee op de foto stond.

We waren graag bij elkaar en naarmate we elkaar vaker zagen leek het een vanzelfsprekendheid dat wij samen waren. De anderen vonden dat, en wijzelf ook. Intussen had ik mezelf overtuigd dat het niet anders kon dat dat hij homoseksueel zou zijn. Ik genoot van zijn aandacht, aanraking en nabijheid zonder dat ik verder nadacht over flirten, seksuele toespelingen of iets als een relatie. Ik werd er slechts op gewezen als anderen mij nieuwsgierig vroegen naar onze omgang. Dan hield ik het vaag, in de trant van "Het is gezellig, we kunnen het goed vinden samen".

de zoen

Tot het moment dat hij me, ten overstaan van al mijn vrienden, vol op de mond zoende. Zonder dat ik de tijd had hem te peilen wat hij hiermee bedoelde, was hij weg en liet hij mij in verwarring achter.

"Nou, hebben jullie iets?"

Tien paar ogen keken me nieuwsgierig aan, en ik had werkelijk geen idéé! Ik was compleet verrast en het zorgde ervoor dat ik moest nadenken wat ik zelf wilde of niet.

Nachtenlang lag ik wakker. Ik vond hem leuk, erg leuk. We waren een gezellig stel en hadden veel lol samen. Een goed begin van een relatie? Maar buiten dat om, wilde ik uberhaupt wel weer in een relatie stappen? Wilde ik de vlinders in mijn buik weer vrijlaten, mijn hart laten buitelen en mijn hoofd op hol laten slaan? Wilde ik die achtbaan van emoties wel in? Ik kwam er niet uit en besloot dat één vraag alles bepalend kon zijn.

Ik appte hem en vroeg hem het hem maar recht op de man af:

"Ik kan die zoen niet helemaal plaatsen. Dacht eigenlijk dat jij "one of the girls" was, gay bent om het maar heel eerlijk te zeggen. Die kus op mijn mond, hoe bedoelde je dat?"

Als hij nu bevestigend zou antwoorden, kon ik opgelucht ademhalen en hoefde ik nergens meer over na te denken. Dan was het gewoon duidelijk, dan kon hij gewoon mijn BGF (best gayfriend) worden. Stiekem hoopte ik daarop, het was het makkelijkste antwoord voor mij.

"Ik vind jou ook erg leuk. Ik ben geen gay maar moet bekennen dat ik het erg lastig vind om in een relatie te stappen. Ik wil je graag beter leren kennen maar laten we het eerst op een fijne vriendschap houden. Goed?"

Niet gay! Dat antwoord maakte me nog meer in verwarring. Een man met bindingsangst, daar ken ik er nogal wat van. Maar had ik dat zelf ook niet, bindingsangst? Was ik nu opgelucht of toch teleurgesteld dat hij me níet aan het versieren was geweest? Dat ego van mij, pff, en ik moest om mijn eigen gedachten lachen. Eigenlijk was het antwoord precies goed: vriendschap. Waar maakte ik me druk om?

5dc73c4b36fb42fe362ea8b3af64d4ab_medium.

vriendschap, een illusie?

In de periode die volgde probeerden we tussen alle drukte van werk, vakanties en andere verplichtingen om elkaar wat meer van onszelf te vertellen. Een date zat er niet in en verder dan een paar keer een lang telefoongesprek kwamen we niet. Na verloop van tijd verslapte de aandacht. De hoeveelheid aan appjes werd minder, de telefoontjes bleven achterwege. Er kwamen dagen dat ik gewoon niet meer aan hem dacht.

Ik was teleurgesteld, maar wilde niet steeds de eerste zijn die contact zocht. Er moet wederzijds interesse zijn. Schijnbaar had zijn bindingsangst gewonnen, of had hij bedacht dat ik toch niet zo leuk was als hij eerst dacht? Tegelijkertijd moest ik bekennen dat ik een soort van opgelucht was, mijn bindingsangst zat mij duidelijk ook in de weg. Het laten doodbloeden van een vriendschap was jammer, maar de struggle van wel/niet of misschien kon ik nog niet aan. Was hij maar homo, dan was alles zoveel makkelijker geweest..

omgangsvormen

In mijn vrije tijd hielp ik Nieuwe Nederlanders met de Nederlandse taal en hun inburgeringscursus. Er was een lesje over omgangsvormen bij het begroeten. Hoe doen wij Nederlanders dat? Je denkt er vaak niet eens bewust over na, het is zo gewoon en ingesleten. Totdat je bij zo'n lesje ineens moet gaan uitleggen wat bij ons gewoon is en wat anderen verwachten wat je wel of niet doet. Wanneer geef je iemand een hand of drie kussen op de wang? Wanneer zeg je "Hoi" en "Doei" en wanneer "Goedenmiddag" en "Tot ziens"?

Tijdens deze les werd ik ineens geconfronteerd met het waarom van mijn verwarring om de zoen op de mond. Het was me nooit duidelijk geworden waarom ik zo van slag was geraakt, het was tenslotte maar een zoen?

Terwijl ik mijn klasje leerde dat je een hand geeft aan onbekenden, zakelijke relaties of vage kennissen; één kus op de wang bij bekenden, drie kussen op de wangen bij vrienden en familie en dat een kus op de mond is voor geliefden of bij ouder/kind, zag ik ineens helder wat er was gebeurd: hij had mij een kus op de mond gegeven, in de algemene Nederlandse omgangsvormen een uiting aan je geliefde.

Vriendschappelijk had hij beter voor de drie kussen en een omhelzing kunnen gaan. Niet dat deze verheldering iets veranderde in de situatie, maar het was voor mij nu duidelijk waar mijn verwarring vandaan kwam. Ik hoefde mezelf niets kwalijk te nemen.

lichaamstaal

Niet veel later zat ik bij een vriendin aan de koffie en vertelde ik mijn inzicht over de zoen op de mond. Ik was nog helemaal blij over mijn ontdekking dat het niet aan mij had gelegen, toen ze me er fijntjes op wees dat ik non-verbaal misschien wel een andere indruk had gewekt bij hem? We waren tenslotte zo vaak in elkaars dichte nabijheid geweest, dat laat je echt niet zomaar bij iedereen gebeuren. Als niet-gay zal hij dat toch ook ervaren hebben als intiem? Heb ik daarmee bij hem verwachtingen gewekt of onbewust zelf verwachtingen hebben gehad?

Dat gaf weer een heel ander licht op het gebeuren. Waarom laat je iemand zomaar heel dichtbij komen? Zijn er dan onbewuste signalen van seksuele verlangens bij de ander en bij jezelf? Elkaar aanraken, hand in hand lopen, tegen elkaar aan hangen, echt lijfelijk contact hebben, als uiting van vriendschap. Kan dat, zonder dat je daarover duidelijk afspraken hebt gemaakt of is er onderhuids dan toch een seksuele chemische spanning aanwezig? Kan ik na zo'n tijd nog objectief terughalen wat er is gebeurd en vooral hoe?

Het is voor mij belangrijk om dat uit te zoeken, bewust te worden van het nu onbewuste, zodat ik een volgende keer niet zo van slag zal zijn, voorbereid zal zijn of zaken kan voorkomen doordat ik eerder kan inzien wat er gebeurt.

Wat doe ik onbewust waardoor een ander mij op de mond zoent alsof we geliefden zijn? Wilde ik dat misschien al, maar was ik me daar niet bewust van? En stel dat dat zo was, was dat dan een verlangen van lust of liefde?

En bij hem dan, hij liet mij toch ook heel dichtbij komen, ondanks zijn bindingsangst? Waarom was dat dan? Was hij zich bewust, was het een bewust verlangen en was dat dan lust of liefde? Waarom die zoen op de mond, en niet op de wang? Was hij, voor even, bevrijd van de bindingsangst en liet hij zich leiden door zijn lusten, of was er een andere reden?

Heb ik die zoen uitgelokt met mijn lichaamstaal, vroeg ik hem onbewust om die zoen? Reageerde hij op mijn lichaamstaal of vanuit zijn eigen onbewuste verlangen?

de7c18fb6be1ab07a453b108777c7080_medium.

opnieuw samen?

Komend voorjaar gaat we met onze vriendengroep er weer op uit, en ook hij zal weer van de partij zijn. Zullen we dan opnieuw samen optrekken of zullen we elkaar juist gaan mijden?

Het is moeilijk te voorspellen, al hebben we nu wel al van te voren uitgesproken dat we elkaar leuk vinden, maar bang zijn voor de relatie-versie. We zijn ons bewust van de gevoelens van de ander en van onszelf. Hoe zullen we daarmee omgaan?

Maar vooral: hoe zullen we op elkaar reageren als we elkaar weer zien? Is de vertrouwdheid er nog, zullen we weer in elkaars nabijheid mogen komen, elkaar weer mogen aanraken? Of is dat alles nu door de bindingsangsten achter slot en grendel verdwenen? Kunnen wij een gewone vriendschap aangaan, hebben we voldoende uitgesproken, grenzen aangegeven en duidelijkheid geschept? Of gaan we nog op onderzoek uit, aftastend naar nieuwe grenzen?

Waar sta ik zelf? Wat is mijn grens? Wat wil ik en wat niet? Is een zoen op de mond toegestaan? Een aanraking zonder gevolgen? Daar ga ik over nadenken vóórdat ik hem weer zal zien, zodat ik me nu bewust kan zijn van mijn lichaamstaal, van mijn verwachtingen, verlangens en grenzen. Deze keer laat ik me niet zo verwarren en uit balans halen. En ik hoop van harte dat onze vriendschap een vervolg krijgt. Het voelde gewoon erg goed in zijn nabijheid, en dat gebeurt lang niet bij iedereen!

 

9cf69237e106acbf26c4311f6b7d81c7_medium.

© SanneSchrijft 2017

 

08/02/2017 17:53

Reacties (4) 

1
09/02/2017 12:50
Ah altijd leuk om een artikel van één van mijn favo schrijfsters te lezen.

Ik kus altijd vol op het bekkie en wil ze ook graag krijgen vol op het bekkie en als het even kan ... dan direct de tong erbij. -))
Ja ik spoor niet, dat weet ik.
1
09/02/2017 09:24
Wat mooi geschreven en die verwarring is logisch. Wat een zoen op de mond al kan veroorzaken. Graag gelezen.
09/02/2017 18:17
Dank je :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert