Ben ik egoistisch als ik voor de liefde kies..

Door JerseyGirl gepubliceerd in Persoonlijk

                                              images?q=tbn:ANd9GcQjlW9rrUGbfJW1PtuK3c3

In Januari heb ik een jaar een relatie met mijn vriend waar ik heel van hou. We hebben elkaar leren kennen op de site tagged, waar we begonnen met tags en krabbels versturen, en na een dag of 3 chatten besloten we al met elkaar af te spreken. Hij woont helaas 2,5 uur bij mij vandaan en aangezien ik geen auto heb moet ik dus wekelijks met de trein die kant op. Ik vind het reizen gelukkig geen probleem maar als alleenstaande moeder en mijn vriend een angststoornis en een vorm van ptts heeft opgelopen na een zwaar motorcross ongeluk en dus niet onze kant op kan komen, is het niet mogelijk om elkaar vaker te zien dan in het weekend of de schoolvakanties wat het voor ons dus erg moeilijk maakt. We appen elkaar iedere dag, maar vanwege de afstand en het elkaar ontzettend missen mond deze vaak uit op onenigheid en struggles, maar als we samen zijn dan is het geweldig en zijn al onze zorgen even van de baan. Maar dan.. Dan komt de volgende ochtend dat ik weer bij hem weg moet, en dat doet zo ongelovelijk veel pijn, dat het voelt alsof mijn hart letterlijk breekt. Het liefst wil hij dat wij daar komen wonen en ik zou niks liever willen, maar er komt zo ontzettend veel bij kijken om dat te verwezenlijken.. En dan doel ik niet op de verhuizing op zichzelf maar op alles eromheen.. Kijk ik heb een zoontje met selectief mutisme, mijn vader is 4 jaar geleden onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen, mijn oma is vorig jaar December overleden en onze famiie ligt compleet overhoop. Ik heb dus naast mijn zoontje alleen mijn moeder nog en om die achter te laten en 2,5 uur bij haar vandaan te gaan wonen hmmmm ja dat is behoorlijk heftig, niet alleen voor mij maar vooral voor mijn zoontje.. Maar ja mijn vriend hier naartoe halen dat gaat hem helaas ook niet worden, die kan de reis van 2,5 uur niet aan vanwege zijn "stoornis".. Ik word helemaal gek van al die gedachten die door m'n hoofd spoken om de juiste oplossing te vinden voor alles en iedereen. Mijn zoontje heeft er geen moeite mee om daarheen te verhuizen, die ziet er heel veel positiefs in.. O.a. omdat wij in een grote stad wonen waar buiten spelen niet echt mogelijk is omdat het niet echt kindvriendelijk is en er behoorlijk veel criminaliteit heerst.. Hij vanwege zijn selectief mutisme op een speciaal school zit en zijn vriendjes behoorlijk ver van ons af wonen en het moeilijk is om buiten school af te spreken.. Mijn vriend in een dorp woont waar veel kinderen wonen, en het wel kindvriendelijk is en een stuk rustiger qua verkeer. Maar ja zie daar maar eens een woning te krijgen als buitenstaander en werk, en een goede school waar verder gewerkt kan worden aan het selectief mutisme "probleem" Hij gaat namelijk nu op dit moment met grote sprongen vooruit op school en met therapie, maar zullen ze hem daar ook op gepaste wijze kunnen helpen?! Kan ik het mijn moeder aandoen om haar hier alleen achter te laten of ben ik dan te egoistisch bezig?! Soms denk ik dat ik het allemaal veel moeilijker maak dan dat het is en naar excuses zoek, maar ik wil niet egoistisch zijn hoewel ik dolgraag samen met mijn vriend wil zijn en met hem wil gaan samenwonen en misschien nog wel ons eigen gezinnetje te stichten. Ik weet gewoon niet "meer" wat ik moet doen...
 

large.jpg

04/02/2017 13:02

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert