Obsessie - een voorloper van de schrijfopdrachten

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Vijf jaar geleden, een schrijfuitdaging op Xead. Ik heb ervan genoten. Een positieve flow en een vriendelijke onderlinge concurrentiestrijd. Dat miste ik. Het was het begin van veel mooie ontwikkelingen op schrijfgebied, op Xead, op Plazilla en hopelijk ook hier.

 

Obsessie - Nee, ik ben geen monster

 

Even terug in de tijd

Op Plazilla hebben we een aantal jaren kunnen genieten van de positieve flow die er van de schrijfopdrachten van Doortje uitging. Zelfs als er een week tussenzat waarbij er minder deelnemers waren, was het toch mooi om te lezen hoe iemand een opdracht interpreteerde en de eigen creativiteit aan het werk zette. Voor mij persoonlijk geldt dat een dergelijke setting me goed doet. Een gemeenschappelijk doel met een structuur en vanwege de deadline een stok achter de deur. Niet alleen kon ik genieten van het eindresultaat, maar ook van het proces. Ik ben ervan overtuigd dat een vriendelijke concurrentiestrijd, ook al is het niet in de vorm van een wedstrijd, vaak de creativiteit en de motivatie positief bevordert.
Op het gebied van info-artikelen waren de stukken van Thalmaray voor mij de lat waarnaar ik wilde streven. Om te evenaren en eventueel te overtreffen. Niet door zijn stijl te kopiëren, maar uit te gaan van zijn duidelijk te lezen kwaliteitsnormen en daar dan een eigen invulling aan te geven. Dat was het unieke van Xead, Plazilla en nu Tallsay: de creatieve vrijheid om info-artikelen op een unieke wijze te presenteren. Je kunt een recept voor een stamppot publiceren, maar ook aangeven op welke plek en onder welke omstandigheden jij voor het eerst die stamppot maakte. 

555eab039efa137b1c7d67a38bcd0519_medium.

Op het gebied van fictie had ik wel eens aan schrijfwedstrijden meegedaan. Dan kreeg je als een voor anderen anonieme schrijver na een bepaalde tijd een uitslag. Toen Alicia van Schrijfatelier Alicia in het voorjaar van 2012 met een interessante schrijfuitdaging kwam, was mijn interesse gewekt. Want op Xead konden we allen elkaars creaties lezen, van feedback voorzien en inspiratie opdoen. 

Het format dat ze koos was voor mij ook een bijzondere. Ze schreef een begin van een verhaal in de voor haar karakteristieke zintuiglijke stijl. Het was de bedoeling het verhaal te completeren. Maar hoe doe je zoiets? Uiteraard in je eigen schrijfstijl. Voor mij persoonlijk was het een uitdaging om in mijn eigen schrijfstijl aansluiting te vinden bij die van haar, karakteristieke uitdrukkingen over te nemen en een beroep te doen op mijn meest zieke fantasieën. Publiceren en vervolgens de verhalen van medeschrijvers lezen en becommentariëren. Het werd een zeer positieve schrijfweek, dat herinner ik me nog goed. Ik mis die tijd. Steeds vaker.

Na vier jaar afwezigheid mag het verhaal wel weer terug online. Het stuk van Alicia heet "Obsessie". Mijn aanvulling gaf ik de titel "Nee, ik ben geen monster". 

Obsessie

93c373f98a8df8763e1f6295d8a47847_medium.

Door de kieren tussen de slordig gesloten oudroze gordijnen kan ik je zien bewegen. Er is niemand die een mooiere schaduw heeft dan jij. Het is al laat in de avond. Jij hebt zonet ook nog de schemerlamp aan gedaan, die met de sierlijke voet en het frivole kapje. Het is hier klein, stoffig en bedompt; overdag komt er nauwelijks licht binnen door het lage, smalle raam. Jij zou het hier afschuwelijk vinden, je houdt van ruimte en licht. Ik kan me precies voorstellen wat je nu aan het doen bent. Je schrijft in je dagboek met dat kinderlijke handschrift, die ronde open letters waarmee je me ooit:  'ik hou van je' schreef.  Ongeduldig schuif je een zwierige krul achter je oor terwijl je voor je uit staart.

564546e8c8515e7fc6601ba5e559a570_medium.

Het is eigenlijk een prachtige zwoele avond. De buitenlucht zweeft in een zachte bries binnen, gevuld met seringen en kamperfoelie. Een paar motten fladderen rond, aangetrokken door het schijnsel van het peertje dat hier aan het plafond hangt. Zachtjes bungelt het heen en weer op de wind. Ik zie dat jij het licht hebt uitgedaan en weet dat je zo meteen ligt te woelen in je bed. Je kon nooit slapen als het erg warm was en je draaide keer op keer je kussen in de hoop verkoeling te vinden voor je verhitte wangen.
Je denkt vast niet aan mij. Je hebt er geen weet van dat ik zo dichtbij ben. ..Inmiddels brandt er nergens licht meer, maar de hemel is bezaaid met fonkelende sterren. Een eenzame fietser rijdt zachtjes zingend door de uitgestorven straat. Daarna er is niets meer  te zien en ik laat de verrekijker op de vensterbank liggen.

335d85260ae16d910d4a3e25a24aa13e_medium.

Op deze uitgewoonde, schaars gemeubileerde kamer is geen ventilator, zodat mijn hele lijf is bedekt met kleine druppeltjes zweet.  Sinds drie weken verblijf ik hier. Niemand weet dat ik hier ben, want ik heb iedereen verteld dat ik op een lange vakantie zou gaan. In mijn eigen huis zal de post zich opstapelen achter de voordeur. Mijn planten zullen ongetwijfeld sterven bij deze hitte.

8b603357c8886e649b51e0e26c3ef777_medium.

Ik denk voortdurend aan je. Wanneer ik naar muziek luister, de krant lees, koffie drink, of het licht uitdoe. De godganse dag  gonst het onder mijn strak gespannen huid, een broeinest vol woede en pijn. Die laatste zondag zaten we in dat kleine cafeetje, een paar straten verderop. Ik dacht dat we iets te vieren hadden.  Maar je zei met de stem als van een vreemde: ‘We passen niet bij elkaar.’ ‘Ik vind van wel,’ zei ik. Je schudde je hoofd en staarde somber uit het raam. Er sneed  een snerpende kou door mijn hart. Hoe kon het nog doorgaan met kloppen? Dan de koele kus, die strakke rug boven je zwierige rok.

Van hieruit kan ik je elke dag nog zien. Jou in de gaten houden. Vraag me af of je al slaapt met je mond licht geopend en je benen opgetrokken. Of  ligt er soms al een andere vent in jouw bed, die via de achterzijde van het huis is binnengekomen?  Ik dacht dat ik deze pijn, deze  woede, jouw afwijzing, kon verdragen zolang ik je nog kon zien. Maar nu schreeuwt en krijst het in me: ik verdien dit niet, ik heb alles voor je gedaan.

43dbdd6e0c52bb5d42fb1b840e9cceeb_medium.

Over de stoel hangt hier nog een shawl van je, het enige wat ik nog van je heb. Ik laat de zijde door mijn handen glibberen waaruit  jouw geur omhoog stijgt. Zie je weer voor me, dansend op jouw verjaardag, met de shawl om je slanke hals gedrapeerd. Ik laat me vallen op het bed, dat erbarmelijk kraakt en piept bij iedere beweging. Ik wil slapen. Vergetelheid vinden.

Na een paar minuten zag ik vreemde, bizarre beelden voor mijn ogen schuiven totdat ik naar beneden tuimelde. Ik stond  plotseling in een tuin met oogverblindend groen. Vanachter een haag van klimop verscheen jij ineens. Je liep naar me toe en je voeten raakten nauwelijks de grond. Je was bijna naakt. De shawl lag losjes om je ranke hals en je glimlachte. Ik pakte de uiteinden, wond ze om mijn grote handen en   trok aan de shawl. Langzaam kneep het je keel dicht, en onder vreemd gerochel zag ik hoe die suikerzoete glimlach stierf in het diepe donkere gat van je open mond.  En je ogen, jouw glanzende ogen, die werden onwaarschijnlijk groot.

52ffe714cfc72c21db333e7f41dae08c_medium.

Trillend schrik ik hier van wakker, verstrengeld in de klamme lakens, ontsteld van de beelden die op mijn netvlies staan. Je hebt me tot het uiterste gedreven. Ik was een aardige, vlotte vent die van het leven hield. Nu ben ik een afgewezen, geobsedeerd man die in het donker naar de avondwinkel sluipt. Al dagen heb ik me niet geschoren, gewassen of mijn tanden gepoetst.  Ik ben iemand geworden die jou begluurt als een ranzige voyeur.

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten…..

7afe6953857b3887a388c14c06c7bc5e_medium.

 

Nee, ik ben geen monster!

Ik kijk recht in je ogen, maar je ziet me niet. Je weet niet dat ik je al drie weken bespied. Je rekt je uit, voor het raam. Ik weet precies hoe je nu tevreden kreunt, je tanden half ontbloot en je ogen bijna gesloten. Je draait je om en verdwijnt langzaam in het duister van je woonkamer. Een luid claxonnerende vrachtwagen accentueert de stilte en leegte die je achterlaat. Mijn huid tintelt en zweet verzamelt zich op mijn voorhoofd en opnieuw voel ik de machteloze woede die in mijn droom een uitweg vond. Die woede komt me vreemd genoeg bekend voor. Alsof het van veraf roept, een lang uit het zicht verloren kameraad. Mijn handen trillen en zijn tot klauwen verkrampt. En ik voel in mijn vingertoppen de spanning van een verborgen herinnering. Een herinnering en een uitlaatklep voor mijn ellende.

8e7a836827c39ab61dadda6f9bdaad82_medium.

Ik sta voor mijn spiegel en zie hoe ik ben verworden tot een schlemielige zielige smeerlap, mijn vaal uitziende huid bezorgt me weerzin, mijn woeste baard steekt schreeuwend vooruit en mijn wilde en rood omrande ogen doen me denken aan die mannen die op de hoek van de straat hun waanzin schreeuwen naar het winkelend publiek, die met een grote boog om ze heen gaat. Ik stink ook net als zij. In de verte hoor ik hoongelach, steeds luider aanzwellend. Het zweet breekt me opnieuw uit, want ik voel dat ik dit eerder heb gehoord. Langzaam vervaagt mijn spiegelbeeld. Mijn gezicht wordt smaller, mijn haardos voller en mijn baard lost langzaam op. De vaalheid van mijn huid blijft, maar wordt nu ontsierd door vele rode en ontstoken puisten. Ik zie de angstige ogen van een vijftienjarige knaap, voor wie elke schooldag een pijniging was. Ik was hem bijna helemaal vergeten. Ergens achter in mijn hoofd besef ik dat dit komt doordat ik mijn medicijnen al weken niet meer slik. Het boeit me niet. Het lawaai van twee vechtende honden, buiten op straat, ik hoor het wel, maar reageer niet. Die angstige ogen, onwaarschijnlijk groot, trekken aan me. En langzaam zie ik de contouren van die andere.

b1d4392e0ab9fdc94d636f8fc4d3d4d8_medium.

Mijn onzichtbare metgezel, hij staat achter me, zijn handen strelen de schouders van mijn vroegere ik. Na al die jaren hoor ik zijn fluisterende stem weer. Mijn lang uit het zicht verloren kameraad, mijn leermeester. Onder de wijde monnikskap zie ik zijn door littekens ontsierde gelaat en zijn vurige ogen, die me geamuseerd aankijken. Woordeloos stamel ik mijn spijt. Spijt dat ik niet meer naar hem wilde luisteren, na die ene keer. Dat ik zijn lessen wilde vergeten, dat ik een normaal mens wilde zijn, net als ieder ander. Maar dat ik nu begrijp dat hij al die tijd gelijk had. Dat het mijn missie was om vrouwen te onderwijzen over de aard van hun valsheid. En jij, jij aan de overkant, ik zeg het met trillende lippen, jij die jouw liefde voor mij jaren geveinsd hebt, jij verdient een lange, lange sessie. En aan het eind zal ook jij de waarheid zien. Net als die drie.

0ae3c9350e045f47446efe94576f0f79_medium.

Terwijl ik terugloop naar het raam hoor ik opnieuw het kraken van hun botten. De drie blonde feeksen die mij vanaf de brugklas het leven zuur maakten. Het ging zo makkelijk, hun hulpeloos gekrijs klonk als de zoetste muziek. Zouden ze me hebben herkend, achter mijn masker? De twee die het overleefden en nu voorgoed aan hun rolstoel gekluisterd zijn, hebben nooit gepraat. Degene die het niet overleefde zeker niet. Ik heb haar moeder nog getroost op haar begrafenis. Ze was zo dankbaar dat bijna alle klasgenootjes waren gekomen. Mijn duistere metgezel fluisterde dat het hier niet moest ophouden. Maar ik wilde niet meer, ik verzette me tegen zijn stem. Ik vond de juiste combinatie van medicijnen om hem te onderdrukken. En toen ik een jaar later jou leerde kennen, was het zo makkelijk om hem te vergeten. Rustig zit je aan je ontbijttafel. Ik zie dat je net je sinaasappels geperst hebt. Zoals elke ochtend. Nu denk je niet meer aan mij, ik weet het zeker. Maar er komt een tijd dat je niet anders kan. Ooit. Mijn plan is gevormd, mijn metgezel fluistert dat hij me zal helpen. Eerst moet ik mijn plan perfectioneren. Dan pas ben ik klaar voor jouw lessen. Mijn metgezel staat naast me. Als een verloren zoon ben ik thuisgekomen; liefdevol heeft hij mij ontvangen. Tijd om te ontwaken uit mijn jarenlange illusie.

786e91ca9f6fa412e74dfb85e20124f1_medium.

De nacht is bijna gevallen. Het is allemaal zo gemakkelijk gegaan. Het blonde voorwerp, mijn proefkonijn, ligt in de kelder op me te wachten. De hele dag heb ik inkopen gedaan en mijn kelder ingericht. Het kostte me geen moeite. Welke vrouw kan weerstand bieden als ze ’s avonds een verlaten kinderwagen ziet? Ik naderde van achteren en chloroform deed de rest. Injecties met lokale spierverslappers rond haar stembanden en in haar tong zorgen ervoor dat haar gekrijs niemand zal alarmeren. Haar ogen zullen onwaarschijnlijk groot en angstig worden als ze merkt dat ze niet vastgebonden ligt op een bed, maar op een pijnbank. Met mijn scalpel zal ik de occulte symbolen van waarheid in haar vlees kerven, zoals mijn metgezel ze me heeft laten zien. Ik zie dat jij je licht hebt uitgedaan. Deze nacht zal je rustig slapen, je bent alleen. Ik hoop dat ik in je dromen voorkom, zoals jij in de mijne.

c2cdd6a9e10236f461126dc0c33ea087_medium.

Het is weer ochtend; ik heb nog niet geslapen. Mijn hoofd bonst als een bezetene. En hoewel ik zojuist alle bloedspatten van me heb afgedoucht, zweet ik weer over mijn hele lijf. Je bent net wakker. Je geniet met je ogen dicht van de zon die door het open raam in je gezicht schijnt.  Het zonlicht speelt met je blonde haren en geeft je een aureool. Daar heb je geen recht op; er is niets heiligs aan je. De trieste restanten van mijn proefkonijn heb ik ingemetseld. Nu, een uur later, merk ik al dat het me onvoldoende bevrediging en rust geeft. Mijn metgezel had het al voorspeld. Ik moet nog veel leren, mijn kunst perfectioneren. En dan is het jouw beurt. Ik ruik aan je shawl. Jouw lichaamsgeur vermengd met haar angstzweet. Ooit zal ik het liefdevol om je hals draperen. Je vlees zal ik perfectioneren met de symbolen van mijn liefde. Jouw bloed zal ik opvangen. Morgen ga ik weer naar huis en veins ik weer een normaal leven. Een schaduw van de man die ik in werkelijkheid ben. Deze ruimte houd ik aan. Ik zal hier nog vaak terugkomen, totdat ik perfect ben. Totdat ik klaar ben voor jou. En wat je ook van me denkt, ik ben geen monster. Wanneer ik die laatste knik geef aan het draairad, zodat je armen en benen tegelijkertijd uit de kom schieten, zal ik niet doorgaan, zoals een middeleeuwse beul. Want ik vertrouw er op dat je op dat moment je ware valse aard volledig beseft en volmaakt berouw hebt. Vol van genade zal ik dan je hart doorboren en je verlossing schenken. Nee, ik ben geen monster. Ooit zal jij beseffen dat je volledig aan mij toebehoort. Met je shawl zal ik je zweet afvegen. En je onwaarschijnlijk grote ogen zal ik dan liefdevol sluiten.

f0c596942c13b83e820760a589ae6b8a_medium.

 

 

 

28/01/2017 15:06

Reacties (15) 

29/01/2017 12:02
Je hebt een prachtig geschreven en spannend verhaal. En ik voel helemaal met je mee, die schrijfopdrachten, ook al deed ik lang niet aan allen mee, het lezen van dat wat anderen er van maakten was al zo leuk en ook zeer leerzaam. En fijn dat je dit verhaal weer online zette
2
29/01/2017 08:29
Ja, those were the days...het leuke was de gezonde competitie tussen de schrijvers en het gemeenschappelijk doel om de site tot een hoger niveau te tillen.
1
29/01/2017 10:16
De eerste beginfase heb ik niet actief meegemaakt, maar vanaf januari 2012 had ik wel het gevoel in een hele inspirerende gemeenschap terecht te zijn gekomen.
2
28/01/2017 20:30
Gruwelijk!

Het blijft een gemis dat de schrijfuitdagingen en de bijbehorende gezelligheid er niet meer zijn.
3
28/01/2017 21:17
Lekker! ☺

Gek eigenlijk dat je dingen extra gaat waarderen als ze er niet meer zijn.
2
28/01/2017 21:21
Dat is inderdaad zo..
Maar de boel is versnipperd geraakt; velen een eigen site of actief op andere schrijversites (Schrijfland, webtales) of in general minder schrijflustig..
29/01/2017 10:15
Dat is inderdaad een van de oorzaken.
2
28/01/2017 20:00
Het is wel opmerkelijk hoe goed je je in kunt leven in een narcistische sadist - het stadium waarin de ziekelijke fantasieën van een psychotische moordenaar het winnen van het laatste beetje realiteitsbesef. Tot en met het alter ego dat je aanspoort om door te zetten.
'Getting even' voor een krenking van iemands ego die lang geleden plaatsgevonden heeft, dat is in de meeste gevallen de drijfveer.
Dit soort mensen moet je eigenlijk permanent platspuiten. Elk proefverlof (uit de TBS) is vragen om ongelukken.
Wél knap beschreven overigens.

28/01/2017 21:04
https://tallsay.com/page/4294986354/tbs-in-nederland

Nee ze behandelen je .... zeggen ze tenminste. -))
1
28/01/2017 21:19
Thank you!
Tja, ik heb een Dark Side en soms krijgt het van mij een speelkwartier.
Ik zie ook niet in hoe dit soort mensen ooit kan meedraaien in de normale samenleving, dus levenslange tbs lijkt me inderdaad de enige oplossing.
3
28/01/2017 17:02
Hola Paula! (vlaamse kreet)

Dit mag (lees: moet) je meer doen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe je je kan inleven in deze mindset, om het in een mooi Vlaams woord te zeggen ;)
1
28/01/2017 21:15
Sinds begin jaren negentig ben ik geïnteresseerd geraakt in het verschijnsel 'seriemoordenaars'. Door de zaak Ted Bundy, door Silence ot the Lambs en door Double Face van de onvolprezen Jef Geeraerts. Als je dat boek nog niet kent, het is een absolute aanrader. Goed geïnformeerd, als een TGV geschreven, op bepaalde momenten bloedstollend spannend. Een geloofwaardig scenario over een seriemoordenaar in Vlaanderen. ;-)
2
28/01/2017 16:42
Wow. Dit is dus waar ik van hou om te lezen.
Is helemaal mooi ... maar die laatste zinnen die zou ik dan dus pakken voor een deel 2 op deze https://tallsay.com/page/4294987292/geschreven-teksten-van-pure-schoonheid

Zou mooi zijn als hier ook iets in die vorm zou komen. Gewoon een beetje in de stijl van die opdrachten.
1
28/01/2017 21:12
Jij bent niet zo bang voor wat "dark thoughts", toch?
Wie weet wat de toekomst brengt hier. ☺
28/01/2017 21:18
Nee ben er zelfs dol op. -))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert