Wie heeft dat nog

Door Willemijntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Vandaag eens flink opgeruimd; weg met kleding die niet meer gedragen wordt, weg met tijdschriften en glossy’s – die bewaard werden omdat er een heerlijk recept, adressen van leuke winkeltjes of weet ik veel in stond, weg met die goedbedoelde gekregen prularia waar ik niets mee heb, weg met boeken die gelezen en herlezen zijn en enkel nog op een plank staan te verstoffen. Weg ermee!

Dat kleine boekje

Ik pak een klein, beduimeld boekje in mijn handen. De rode kaft is groezelig en de afbeelding van een hondje op de voorzijde is, net als het woordje ‘poëzie’, nog nauwelijks herkenbaar. Mijn poëzie-album (poesie-album).

Van poëzie is weinig sprake, het zijn korte versjes die ik lees, de eerste is van vijftig jaar terug en geschreven (in het mooie, vloeiende handschrift dat ze nog steeds heeft) door mijn moeder. Daarna volgen de, in kinderlijk handschrift geschreven versjes en rijmpjes van mijn zusjes, vriendinnen, nichtjes en meisjes uit mijn klas. Vele van hen hebben er duidelijk hun best op gedaan om zo netjes en mooi mogelijk te schrijven met dunne potloodlijntjes als richtlijn om mooi op één rechte lijn te schrijven (kan me heugen, dat ik dat ook deed, maar ik gumde ze nadien dan wel weg), slechts een enkeling heeft er duidelijk minder tijd voor over gehad want de regels staan scheef en fout geschreven woordjes zijn doorgehaald, maar bij allemaal zijn de korte schrijfseltjes rijkelijk voorzien van prachtige plaatjes.

Dat fijne boekje

Ik lees de handgeschreven versjes van tantes, schooljuffen en buurvrouwen - zwierige letters vormen de woorden, wat schreven mensen toen toch mooi -, de meeste van hen leven inmiddels niet meer, voelt best een beetje raar.

Rijmpjes geschreven door lieden van het mannelijk geslacht komen in mijn album niet voor (best jammer, maar dat was toen zo), met één uitzondering; de meester van de 5e klas (groep 7 tegenwoordig) schreef er in ouderwets krullende letters destijds wel een mooi rijmpje in.

Gelet op de data stel ik vast, dat mijn album vooral in het eerste jaar, nadat ik het voor mijn verjaardag kreeg, hoogtijdagen heeft gekend. Logisch; alle meisjes uit mijn klas hebben er toen iets in geschreven, gezinnen verhuisden vrijwel niet en dus heb ik vanaf de kleuterschool tot en met de basisschool vrijwel altijd met dezelfde kinderen in de klas gezeten.

Een blijverdje

Ook de twee als laatste toegevoegde versjes zijn inmiddels al van decennia terug en geschreven door mijn dochters; wat waren ze trots dat ze konden schrijven en iets in mijn oude poesie-album mochten schrijven – opperste concentratie, veel dierenplaatjes en een flesje tipp-ex bij de hand om eventuele schrijffoutjes te corrigeren. Ik klap het boekje dicht en zet het groezelig en beduimeld als het is terug in de kast.

19/01/2017 23:09

Reacties (24) 

1
27/01/2017 16:26
Mijn echtgenote heeft haar poëziealbum ook nog. Daar is ze heel zuinig op.
1
27/01/2017 22:10
Snap ik, het wordt met het verstrijken van de jaren steeds meer een bijzonder boekje; een wens, vers of rijm handgeschreven door mensen, die er niet meer zijn. Je streel de woorden die zij voor jou hebben geschreven, het brengt de mens die het schreef weer even tot leven.

Heb jij er ook iets in mogen schrijven?
1
27/01/2017 22:34
Ik heb daar, in onze verkeringstijd, ook wat ingeschreven.
1
27/01/2017 22:49
Dat is mooi, heb mijn man nooit zover kunnen krijgen, dus heeft de meester van de 5e klas nog steeds het 'mannelijk alleenrecht'.
1
20/01/2017 19:00
jammer genoeg, kwijt geraakt mijn p-album
20/01/2017 19:24
Da's zeker jammer
1
20/01/2017 12:58
Mijn poëziealbum ligt volgens mij nog bij mijn ouders thuis, Maar als ik mijn album terug kreeg ging ik gelijk lezen wat ze hadden geschreven. Zo leuk vond ik het altijd.
20/01/2017 18:31
Ophalen en weer eens doorlezen, dat is nogmaals genieten.
3
20/01/2017 11:28
Er doken onlangs kindertekeningen van mezelf uit dit soort boekjes op, op facebook. Zo grappig om te zien wat je toen schreef en hoe je tekende.
2
20/01/2017 09:39
Ik had de mijne onlangs nog en vond het zo heerlijk om te lezen wat erin stond.
Onze kinderen lachten ermee toen ik het toonde en de kleindochter vroeg me 'Oma is dat een vriendenboekje?'

In hun vriendenboekjes worden alleen zaken 'ingevuld' zoals je hobby's, je lievelingseten, je favoriete kleur, favoriete muziek of groep enz ...

Wat was het toen leuker toen iedereen de moeite deed om aan rijmpje te schrijven!!!
Nostalgie ten top!!
1
20/01/2017 18:26
Volgens mij zijn ze net als de plaatjes nog steeds (of weer) te koop, zou de 'rage' weer op gang brengen en haar voor haar verjaardag een exemplaar cadeau doen met een eerste versje geschreven door oma.
1
20/01/2017 19:31
supergoed idee, ik ga eens rondneuzen :)
2
20/01/2017 09:34
Ben het kwijt door omstandigheden, maar je artikel brengt me terug naar die tijd. Prachtig om die tekstjes en die poëzieplaatjes eens weer terug te zien.
2
20/01/2017 09:08
Ja leuk, een poesie-album! Prachtig was het om iedereen zo ver te krijgen, dat ze een rijmpje in je album schreven. Wie heeft dat nog tegenwoordig?
1
20/01/2017 12:56
Sterker nog: welke basisschool houdt zich tijdens de lessen Nederlands nog met poesie bezig?
20/01/2017 13:04
Niet, denk ik. Maar eerlijk gezegd, was dat in mijn tijd ook niet. Poesiealbums wisselde je tijdens de pauze uit; het werd nooit tijdens de les besproken.
2
20/01/2017 18:11
De jongens in mijn klas hoefde ik niet eens te vragen, was echt een meiden ding.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert