x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

De relatie met de vader van mijn kinderen - mijn ex

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

 

 

De Relatie met de vader van mijn kinderen, mijn ex

 

6f24f14663e69d66d21e5562a420fef1.jpg

 

eerste ontmoeting

 

Twintig jaar geleden ontmoette ik hem. Ik was net weer vrijgezel en had me heilig voorgenomen voorlopig alleen te blijven. Ik kwam uit een moeilijke relatie waarin ik geïntimideerd en gedomineerd werd, en af en toe met lichamelijk geweld te maken had gehad. Ik was blij dat ik vrij was, en genoot met volle teugen.

 

 

Ik was 23, en was met een collega en haar man naar een popfestival. Hij was daar ook met twee vrienden, en we vielen direct voor elkaar. We wisselden telefoonnummers uit en een week later hadden we onze eerste date. Hij maakte werk van me, terwijl ik probeerde de afstand te houden en vooral mijn onafhankelijkheid probeerde te behouden.

Maar na een maand of drie was ik “om” en was het dikke mik tussen ons.

 

 

echte liefde

 

Zo dik aan zelfs, dat we binnen een jaar een huis kochten en samen gingen wonen. Hij droeg mij op handen en ik voelde me zijn prinsesje. Hij had veel geduld met de littekens die ik had uit mn vorige relatie en uit mijn schooltijd. Stukje bij beetje knapte mijn eigenwaarde onder zijn liefde en toewijding weer op.

 

Het huis werd grondig verbouwd, en er ontstonden pittige ruzies. Maar altijd maakten we het weer goed, we hielden gewoon van elkaar. De eerste jaren vielen we altijd hand in hand in slaap, zo hielden we contact met elkaar, zelfs als we sliepen.

 

25151144fd66b75491073db1d9d3fec4.jpg

 

nieuwe rollen

 

 

Er kwamen kinderen, en wij kregen een andere rol; van geliefden werden we papa en mama. Een rol die we vol verve vervulden. Achteraf gezien denk ik: met teveel overgave misschien, we vergaten dat we geliefden waren. We gingen nooit meer samen uit, deden nooit meer iets samen zónder kinderen erbij. In bed sliepen we binnen vijf minuten, doodmoe van de drukke dag. Seks was een ondergeschoven kindje geworden.

 

b0957e311e8a545547b420c9a7b328d2.jpg

 

Door de komst van de kinderen veranderde ik. Van het prinsesje op de erwt werd ik ineens de altijd sterke, daadkrachtige, opvoedende, corrigerende, leidinggevende ouder die thuis de boel tot in de puntjes organiseerde. Ik werd assertiever en confronterender, was niet meer het verlegen, bange en onzekere meisje van toen.

 

Hij was druk met zijn werk, en liet het thuisfront aan mij over. In de jaren die volgden trok hij zich steeds meer terug. Ik voelde me steeds meer de motor van het hele gezin.

Ruzies volgden, we namen elkaar steeds minder in vertrouwen, en uiteindelijk leefden we allebei op een ander eilandje. Het gezin was een goed geoliede machine, maar de liefde was eruit gevloeid.

 

 

 

tot de dood ons scheidt..?

Toch trouwden we, we kenden elkaar toen al 11 jaar. De bruiloft was geweldig, en onze eigen kinderen waren de bruidskinderen. We waren op dat moment zo zeker van onze liefde en van elkaar dat we geen ring maar een tattoo namen om onze liefde te bezegelen.

 

Niet lang daarna ontstond bij mij het beruchte “is dit alles-gevoel”. Werd ik ’s nachts wakker naast hem en bedacht ik vol afschuw “moet ik de rest van mijn leven naast hem wakker worden? .. zo nóg minstens 40 jaar?” Ik besprak mijn twijfels en angsten met hem, en hij zat huilend en wanhopig aan mijn zijde, bang voor mijn keuze hem te verlaten.

 

Ik bleef bij hem. Omdat ik niet wist waar ik heen zou moeten, omdat ik mijn kinderen het niet wilde aandoen, omdat ik het niet slecht had bij hem. Ik koos voor de zekerheid.

 

 

echtgenoot wordt vechtgenoot

 

 

We gingen verhuizen en we hoopten beiden dat het een nieuwe impuls voor onze relatie zou zijn. Helaas, slechts vier weken na de verhuizing vertrok hij. Ik was compleet overdonderd door deze actie, ik had het niet zien aankomen. Hij bleek verliefd op een collega. Ik was wanhopig, radeloos, angstig, boos, verdrietig en compleet in shock.

 

364219ff5fe533d90dbc2efe35e615b0.jpg

 

 

Het werd een vechtscheiding waar de honden geen brood van lusten. Scheldpartijen op straat, vechtpartijen in de gang, verwijten en dreigementen over en weer.

 

Na vijf maanden rondgeneukt te hebben, kreeg hij een relatie. Binnen een maand woonden ze samen. En “vergat” hij dat hij met mij nog een scheiding af te handelen had. Nalatigheid van hem en zijn lousy advocaat zorgden ervoor dat het een slepende zaak werd die anderhalf jaar duurde voor er een convenant getekend werd.

 

 

Maar ook daarna bleef de relatie met hem moeizaam. We zagen elkaar bij het halen en brengen van de kinderen, maar bespraken alleen de hoogst noodzakelijke zaken. Op de drempel van de buitendeur, want hij wilde niet binnenkomen.

 

 

 

moeizaam

We zijn nu vijf jaar gescheiden, hebben ieder ons eigen leven weer op de rails, en de omgangsregeling met de kinderen gaat volgens plan. Toch blijft het moeizaam communiceren.

Ik zou graag meer betrokkenheid van hem willen. De kinderen hebben allebei zo hun eigen problemen (zie andere artikelen van me), maar hij wuift ze weg en bagatelliseert ze. Toont weinig interesse en doet weinig inspanning om bij te dragen bij gesprekken, onderzoeken, behandelingen en therapieën. Als ik hem iets vraag, krijgen we woorden, of op zn minst een hoop onwil en gemopper, waardoor ik weer geïrriteerd raak.

 

 

wens

 

 

Maar wat ik nou werkelijk zou willen .. is een open en eerlijk gesprek met hem om de puzzelstukjes te vinden. Zonder verwijten, zonder geruzie, samen de puzzel compleet maken. Wat is er misgegaan, wanneer, waarom? Wat waren zijn gevoelens voor, tijdens en na onze break-up? Welke steken heb ik laten vallen en welke signalen heb ik niet opgepikt? Hoe kijkt hij er nu op terug?

Ik denk dat het een hoop kan verduidelijken en rust kan geven. Uiteindelijk hoop ik dat het onze relatie ten goede zal komen, en wij weer ontspannen en ongedwongen met elkaar kunnen omgaan. Niet alleen in het belang van de kinderen, maar ook voor onszelf.

 

 

Ik twijfel of ik het werkelijk zal voorstellen. Ik twijfel of wij werkelijk tot een inhoudelijk gesprek kunnen komen zonder verwijten en irritaties.

Ik twijfel ook of ik helemaal eerlijk uit de kast durf te komen. Want dat zou betekenen dat ik me tegenover hem weer kwetsbaar ga opstellen, en daar heeft hij de afgelopen jaren meerdere malen misbruik van gemaakt.

Ik twijfel ook of hij helemaal eerlijk zal zijn. Of hij zijn eigen fouten zal durven inzien. Of hij zal durven zeggen dat iets misschien anders had gekund. En zal ik tegen zijn kritieken kunnen zonder me gekwetst te voelen? Ben ik sterk genoeg, sta ik stevig genoeg in mn schoenen om hem aan te kunnen?

 

 

Hier ben ik al een poosje mee aan het stoeien. Ik heb wel de behoefte om die puzzel compleet te krijgen. Ik heb nog zoveel vragen, zoveel niet begrepen.

 

f1bd6c21dabc8dfc28c2c536afb9e42b.jpg

 

voor altijd verbonden

 

En voor nu, we moeten nog heel lang samen door. We zijn samen de ouders van onze kinderen, en dat zal ons tot het einde der tijden aan elkaar verbonden houden. We zullen nooit helemaal los kunnen komen van elkaar. En juist ook daarom zou ik zo graag een meer vriendschappelijke omgang met hem willen hebben.

 

 

 

 

De eerste stap zal van mij moeten komen. Een uitnodiging tot een gesprek.

Wanneer zal ik dat aandurven?

 

 

 ©SanneSchrijft 2012

13/01/2017 10:11

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert