Een sneeuwwitte rustige winteravond.

Door Leonardo gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

           

 

Een sneeuwwitte rustige winteravond.

 

Het is deze winter voor ons tot nu toe een heerlijk rustige tijd.  Geen gezeur van familieleden om ons heen, redelijk rustig weer met af en toe een zonnetje en een regenbuitje en lekkere lange avonden waar ik, in deze tijd van het jaar, altijd zo intens van kan genieten.  Lekker wegdromen in een heerlijk zittende fauteuil met een goed boek, kop thee of een cognacje. Half soezend in de warmte van de grote houtkachel met de laptop op een tafeltje onder handbereik. Terwijl ik dit schrijf vanuit mijn heerlijke fauteuil met thans de laptop op mijn schoot, en onwillekeurig even een blik naar buiten werp, zie ik tot mijn verbazing dat het hard is gaan sneeuwen. Er ligt al een flink laagje op de bomen rond onze woning en op de daken van de omliggende woningen. Ik vind die sneeuw op zich best mooi om te zien, maar verder heb ik het niet echt op dit weertype. Het blokkeert mijn dagelijkse buitentraining welke ik met een besneeuwd wegdek niet kan uitvoeren.

Ik span me namelijk elke dag nogal in door tweemaal daags zo’n vier kilometer te joggen. Dat doe ik meestal rond de middag en ’s avonds nog een keer voor het naar bed gaan. Eigenlijk vind ik dat late tijdstip om te lopen het prettigste. Je loopt onopgemerkt over de rustige uitgestorven lanen en paden rond het dorp. Blik op oneindig, of soms, in die late avondtijd op de hemel gericht vanwege het vele vliegverkeer van de luchthavens van Eindhoven en Volkel. 

Gisterenavond zag ik in de onbewolkte hemel hoe twee knipperende rode en witte lampjes elkaar heel dicht naderden om vervolgens na enkele minuten in grote cirkels rondvliegen weer met enorm motoren gebrul van elkaar weg te vliegen.  Nog wat later nam ik die zelfde herrie achter me waar in de richting van de rivier de Maas. Er waren intussen ook andere, ik denk grotere, vliegtuigen in de lucht aan het draaien en keren gezien de enorme herrie die zulke toestellen veroorzaken. Ik vermoed dat het tankers waren die de in de lucht rondjes draaiende F 16’s van brandstof moesten voorzien door de toestellen te laten aankoppelen aan de enorme slang die dan achter uit zo’n tanktoestel zweeft. Of dat inderdaad het geval was weet ik natuurlijk niet zeker, maar gezien de toenadering tot dat hoog in de lucht zwevende grotere toestel had de actie veel weg van een soort tanker oefening.  Enfin, veel wijzer zal de luchtmacht ons niet maken en ze moeten uiteindelijk toch ergens oefenen.

Het prettige van het lopen in het avondlijke donker is dat je met een beetje geluk ook de verkeersstromen van de hoger in de lucht vliegende passagierstoestellen kunt waarnemen.  Op sommige tijden is het niet te geloven wat ons in een bestek van een goed uur allemaal passeert. Het ene knipperlichtje na het andere verdwijnt dan aan het donkere zwerk. Net als grote groepen luidruchtig schreeuwende  ganzen die vanuit de Maasoevers opstijgen om vervolgens een paar rondjes over het donkere polderland te vliegen en dan weer op een van de rivieroevers neerstrijken. Af en toe sta ik even stil om op adem te komen en om de vochtige avondlucht op te snuiven. Ik heb al jaren een vast loopje dat me deels door het polderland en deels door de Brabantse bossen richting Oss voert. Waarom ik dat doe, zult u zich misschien afvragen: Nu, gewoon omdat ik dat fijn vind. Gewoon fijn om lekker wat te lopen, hardlopend of in marstempo, afhankelijk van de afstand die ik besluit af te leggen. Niet alleen in de wintertijd dat we in Nederland zijn houd ik me aan dit loopschema, maar ook in de zomerse  Franse periode loop ik veel. Dan is het echter wel  heuvel op heuvel af en is mijn loopje sterk afhankelijk van de temperatuur van de dag.

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik juist gedoucht en me weer in mijn jeans gehesen. Het is nu half  acht ˈs avonds. Het sneeuwt nu zo hard dat ik de overkant van de weg niet kan meer goed kan waarnemen. Het zal me trouwens een zorg zijn, al valt er dertig centimeter sneeuw. We hebben alles in huis. Terwijl we brood en overig basisvoedsel voor minimaal een week in de grote vrieskist hebben liggen. Ik schrik even op van een knetterend geluid een kijk achterom naar de houtkachel waar een stuk hout af en toe wat spat. Een geluid als van een klein rotje, althans daar lijkt het een beetje op in mijn gedachten. Nu eerst nog even snel de belangrijkste koppen van elektronische avondbladen doorneuzen, mijn vanochtend geschreven gedicht voor een dagblad posten en dan vervolgens op mijn gemak wat aan het eten gaan doen.  Dit rustige leven bevalt mij prima. Ik wens een ieder die dit leest een prettige avond. En voor morgen: Kijk uit met de gladheid…

Leonardo – 13 januari 2017

13/01/2017 01:50

Reacties (9) 

15/01/2017 22:03
Heel sfeervol geschreven. Ik zou ook graag een pak sneeuw willen hebben maar helaas Zeeland valt weer buiten de boot.
1
13/01/2017 15:25
Klinkt goed, rustig en sereen.
1
13/01/2017 14:29
Hier gelukkig geen last van echt veel sneeuw. En dat mag van mij zo blijven, want ik kan niet lopen in de sneeuw. Dus gewoon dooien en niet meer terug komen. -))
1
13/01/2017 14:13
Hier ook een pak sneeuw gisteravond, dat inmiddels weer weggedooid is. Straks ook maar nog de laatste kleine boodschappen halen en dan gaat de tent hier dicht. Laat de (sneeuw)stormen maar komen.
Leuk geschreven: de gezelligheid straalt er van af.
1
13/01/2017 13:41
gezellig verhaal
1
13/01/2017 10:21
Ik zit veilig binnen met mijn sneeuwlaarzen, warme das en wintermuts.
1
13/01/2017 09:15
Als je er niet doorheen hoeft en verder alles wat je nodig hebt in huis hebt, is een paar dagen binnen blijven door sneeuw en ijs helemaal zo slecht nog niet.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert