En daarom drink ik op Dora (Mijn verhaal met Weltevree)

Door Karazmin gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Loflied op Dora (Weltevree)

Het was eind 2011 – kan ook begin 2012 geweest zijn. Ik had me nog niet zo lang geleden in de virtuele wereld van sociale media (Xead het latere Plazilla) gewaagd en voelde me nog niet helemaal thuis in deze wereld. Plazilla was leuk en de reacties die ik kreeg bemoedigend maar ik voelde me een buitenstaander. Een scheepje wat haar baan om de planeet Plazilla draaide en af en toe contact had met de gelukkigen die zich al met succes gevestigd hadden op de voor mij onbekende grond.
Ik las en reageerde veel en schreef ook wel eens iets, en al was ik inmiddels een bekende verschijning op Plazilla geworden, toch was er altijd het moment dat ik me schielijk terugtrok op mijn eigen ruimtescheepje. Ik liet niemand toe en was niet van plan om me te laten verleiden tot iets meer dan oppervlakkig contact.

Tot er een nieuwe schrijver aan de horizon verscheen. Of misschien was ze er al een tijdje en had ik haar alleen nog niet opgemerkt. Het maakt ook niet zo veel uit en kan allebei.
Voor mijn gevoel was ze er ineens, meegenomen door de hete wind van Afrika, gehuld ik kleurrijke gewaden en gezeten op een kameel (wat later een rood autootje bleek te zijn).
Dora Weltevree, of Weltevree zoals ze later bekend werd.
In het begin wist ik niet zo goed wat ik met haar aan moest en las ik lang niet alles van wat ze publiceerde, maar langzaam maar zeker wist ze met haar originele en mooie schrijfstijl mij in te pakken. Haar verhalen over Afrika, haar hoopvolle dagen maar tot doem veroordeelde plannen met haar eigen stichting werden door mij verslonden. Dat was het begin.
Andersom kwam ze steeds vaker bij mijn hoekje op Plazilla langs. Dat niet alleen, na een tijdje begonnen we steeds uitgebreidere reacties van elkaar te krijgen. Via PB’tjes gaf ze me steeds vaker eerlijke feedback en leerde zij mij met kritiek om te gaan.
Voor iedereen is dat moeilijk heb ik wel eens gehoord. Weltevrees kritiek was trouwens altijd positief en opbouwend en ze liet altijd blijken dat het maar kleine dingen waren. Over het algemeen was ze vol lof.
Mede dankzij haar ontdekte ik dat Plazilla toch niet zo'n vijandige planeet was en landde ik met mijn scheepje. Dat was 2011 - of 12.
 

Sinds die tijd is er veel gebeurd.
Allereerst kreeg ik in 2013 ineens een uitnodiging voor een housewarmingparty in mijn mailbox. Wij, dat wil zeggen iedereen die haar volgde, waren allang op de hoogte van de verhuizing en het grote geluk wat ze had gevonden in haar kleine nieuwe huisje. Maar dat ze deze mijlpaal met een aantal Plazillianen wilden vieren - en dat ik bij die innercircle hoorde daar had ik niet aan gedacht. Vooral bij dat laatste had ik nooit stilgestaan.
Dat ik aarzelde is zacht uitgedrukt, ik ben niet goed in groepen, maar ook dat wist ze te ondervangen door mij dan alleen uit te nodigen. Mijn zus Anerea werd nadrukkelijk ook meegevraagd. Ze mocht mijn zus erg graag, al kenden ze elkaar via Plazilla nog maar net.
Waarom we de treinreis richting Arnhem maakten weet ik eigenlijk niet zo goed. Introvert als ik ben, heb ik bijna nooit zin in het ontmoeten van nieuwe mensen. Wat ik wel weet is dat ik er geen moment spijt van heb gekregen.
dac06aac10ef55d6823afbd309927337_medium.

Dora Weltevree prikte zonder enige moeite door mijn verlegenheid en aarzelingen heen en bezorgde ons een geweldige middag. We praatten over van alles en nog wat. Van oppervlakkige prietpraat tot de wat diepere lagen. We hadden het ook nog even over het hondje wat ze zou krijgen en waar ze zich heel erg op verheugde,
Ze was precies dezelfde als de vrouw zoals we haar hebben leren kennen op Plazilla. Warm, meevoelend en met een humor die zeer aanstekelijk was. Tegen de avond kwam als bonus Emje ook nog even langs en kookte Dora voor ons een lekker maaltje. Die dag ontmoetten we niet één maar twee fantastische vrouwen en waren we er over eens dat ze snel richting Drenthe zouden komen.

Het mocht niet gebeuren. Ze werd ziek en moest worden geopereerd. Laat ik het niet hebben over de medische miskleunen die de aanvankelijke optimisme met een sloophamer de grond in boorden. Het heeft geen zin en we weten hoe het eindigde.

Eind 2015 – toen we al een tijdje wisten dat er geen hoop meer op genezing was, kreeg Anerea de vraag over hoe we over Missy, haar hondje, dachten. Ze zocht een tehuis voor het beestje en wij stonden op de lijst met kandidaten. Eigenlijk was het geen donderslag bij heldere hemel.
Vreemd genoeg hadden we ook al aan Missy’s toekomst gedacht en vonden het niet vreemd dat wij benaderd werden. Net als zoveel Plazillianen had Dora intens meegeleefd toen onze eigen hond Finn ziek werd en stierf. Weltevree had blijkbaar alle vertrouwen in ons. Een eer die me ontroerde, want het is geen kleinigheidje om voor je geliefde huisdier een goed thuis te zoeken. ‘Voor wanneer je er zelf niet meer voor kan zorgen.’
We waren niet enige op haar lijstje. Het liefst zag ze dat Missy in haar eigen omgeving kon blijven, maar mocht dat niet lukken dan zouden wij ter zijner tijd weer een hond in huis krijgen.
Het was een afspraak dat nogal wat losmaakte bij mij. Want eigenlijk was ik er net aan gewend om geen hond meer te hebben en miste ik Finn soms nog zo vreselijk. En natuurlijk wilde ik er helemaal niet aan dat Weltevree haar eigen hondje niet zou overleven.

1ebeaedca0d47801d7cbe2297c40db97_medium.

In februari 2016 togen we we voor de tweede keer naar Arnhem. Dit keer om kennis te maken met Missy. Een kennismaking die erg geslaagd was en een bezoek wat, ondanks de schaduw van een aanwezig einde, absoluut niet beladen was. Eigenlijk gewoon heel gezellig.
Niet veel later hoorden we dat ze in Arnhem een deeltijdbaas voor Missy had gevonden. En al hadden we het borstelkoppie graag in huis genomen toch waren we daar blij mee. Weltevree en haar Missy konden zo veel langer van elkaars gezelschap genieten.

Alleen was er wel een deur op een kiertje gezet. Een deur die toen ik op vakantie was met een noodgang werd open gesleurd en ik ineens besefte dat een leven zonder hond niets voor mij was.
Twee maanden later kwam Darcy en een paar weken daar weer na kwamen Weltevree en Emje eindelijk ons hoekje van de wereld bewonderen.
Weer een vrolijk bezoek. Ondanks dat het wel duidelijk was dat ze niet alles meer kon doen.

 

Dat was in de nazomer van 2016

Daarna was het contact vooral via Facebook. In november voor dat ze problemen kreeg met haar ogen, stuurde ik haar een paar filmpjes van Strictly Come Dancing. Een tv-programma waarin beroemdheden (die ik bijna nooit ken) gekoppeld aan een professionele ballroomdancers strijden om de ‘glitterball’. Maar daarmee stopte ik zodra ze het niet meer kon zien.

Toen ging het ineens heel snel…

 

En Daarom Drink ik op Dora (loflied op Dora)

Wat valt er te zeggen over een vrouw die haar leven voor ons lezers schilderde in woorden? Wat valt er te zeggen aan iemand die niet weet wie Dora Weltevree was? Die haar afwezigheid niet gemist heeft omdat ze al zolang niet meer op Plazilla of Tallsay schreef? Die haar wijze, hilarische en warme woorden – soms ook alle drie tegelijk – niet als reactie onder een artikel heeft zien verschijnen?
Ze was Weltevree, een vrouw die veel mee had gemaakt maar die onverwoestbaar leek te zijn. Leek – want ook zij had een periode van duisternis gekend. Voor ze op Plazilla haar draai had gevonden.

Leek – want net op het punt dat ze gelukkig en tevreden was met huis, hond en Emje voelde ze iets in haar borst …

0dc2cbd3e969caf44f41ca0905f1dac8_medium.

Dora Weltevree

Ooit vertelde ik haar dat ik bij haar Plazillanaam altijd een liedje van Wim Sonneveld in mijn hoofd kreeg. Ze begon te giechelen en vertelde dat ze haar naam daar vandaan had geplukt.
Wie weet verbeeld ik me wel dat ze er bij zei dat ze zelf aan een grote schoonmaak bezig was. Dat ze al het onverwerkte en nooit vertelde herinneringen die als spinnenwebben in haar hoofd zaten net als de Dora uit het liedje uit de stevig afgesloten kasten en kelders wilde halen om een flinke opfris beurt te geven.
Wie weet.
Maar het kan zo maar zijn dat ze het wel heeft gezegd. Of zoiets van die strekking.

Dora Weltevree. Ik denk allang niet meer aan haar als Weltevree. Voor mij en haar andere vrienden is ze Sylvia geworden. De vrouw die zo dol was op de kniepertjes van mijn moeder. Aan wiens lippen je kon hangen als ze iets vertelde maar die op haar beurt echt naar je luisterde en het onthield ook.
Een vrouw die echt en uniek was en die door iedereen die haar heeft gekend gemist gaat worden.
 

Het ga je goed Dora. En pak je stofdoek en bezem en fris daar de boel ook maar eens ook – waar je ook bent.

Loflied op Dora (een deel ervan tenminste)

Drink ik op Dora
En daarom zeg ik
Ze is kampioene
Met stoffer en blik
Een schoonmaakartieste
Dat zie je pas goed
Als Dora de binnenboel
Dora de buitenboel doeoet


Als ik Dora de mattenklopper zie zwaaien
Of met de ragebol vliegt ze tegen de wanden op
Denk ik dikwijls bij m'n eigen
Dora moest een standbeeld krijgen
Midden in een groot bassin van schuimend sop
Op het Dora-plein

0, het zou zo schitterend mooi kunnen wezen
Dora daar te zien staan met een emmer en dweil van steen
Ook al zal 't er nooit van kommen
Kan me dat nog niks verdommen
Zoals Dora poetsen kan is er geen één
En daarom...

Drink ik op Dora
En daarom zeg ik
Ze is kampioene
Met stoffer en blik
Een schoonmaakartieste
Dat zie je pas goed
Als Dora de binnenboel
Dora de buitenboel
Dora de bovenboel
en de benedenboel
Dora de achterboel
Dora de heleboel
doeoet!

1a19100ce05fddf8c218528a46244fbc_medium.

Op de foto's van de schilderijen na, eigen foto's. Gemaakt tijdens ons eerste bezoek in Arnhem. Omdat ik het geheugenkaartje van mijn camera was vergeten (stak thuis nog in de computer) mocht ik die van Sylvia lenen. Op het kaartje stonden foto's van schilderijen gemaakt door Sylvia.
 

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
10/01/2017 16:24

Reacties (34) 

1
16/01/2017 10:15
Mooi gedicht, ik reageer wat laat omdat ik overal wat langzamer in ben wat emoties weten te plaatsen betreft. Ik heb het nu rustig doorgelezen en je gedicht en schrijven is ontroerend en rakend. Ook wil ik je sterkte wensen met dit verlies, het zijn de herinneringen die blijven en dat heb je hier prachtig in woord en beeld gebracht.
1
17/01/2017 15:09
Het gedicht is een lied dat ooit gezongen is door Wim Sonneveld.
17/01/2017 15:53
Ja dat staat er ook bij, mooie song automatisch noemde ik het een gedicht, sorry bedoelde mooi lied. :-)
1
13/01/2017 13:32
Haar leven op papier raakte je. Knap van haar dat ze haar verhalen uit Ethiopië nog heeft kunnen opschrijven. Ze kon erg goed schrijven. Ze blijft in mijn herinnering. Sterkte toegewenst aan haar dochter, familie, vriendinnen en vrienden.
3
11/01/2017 17:19
Ik heb haar maar één keer ontmoet, maar ik waardeerde haar, omdat ze zo recht door zee was. Het einde verwacht je nooit, vooral niet als iemand zo veerkrachtig lijkt. Maar haar verhalen blijven bewaard.
5
11/01/2017 16:21
Niet gebruikelijk dat ik geen woorden kan vinden...het siert haar dat deze dame bij zoveel lezers een onuitwisbare indruk naliet...de dood is een rover die de meest kostbaren vroegtijdig dwingt hun verhaal af te maken. Diep onder de indruk van jou als mens, nog meer onder de indruk door je heengaan. R.I.P.
5
11/01/2017 13:48
Een mooi in memoriam voor een bijzondere vrouw.
1
11/01/2017 15:42
Dat was ze zeker.
2
11/01/2017 10:49
Mooie ode aan Dora Weltevree en mooie foto's.
1
11/01/2017 12:56
Dank je.
5
11/01/2017 07:29
Prachtig en in de geest van Dora geschreven.. hoe herkenbaar; als je bij Syl was viel de beladenheid van haar naderend einde echt gewoon weg..
Gelukkig is voor Missy zo''n goede oplossing gevonden.

Syl bleef opkrabbelen... Met een kracht waar ik nog niet van begrijp waar ze die vandaan kon halen.. de 6 de had ik er een hard hoofd in; toen we de 17 de op bezoek gingen zat Syl vol praatjes in de abri voor het zkhs te roken.. weer helemaal Syl.. En ze zou naar huis gaan!! En snel ook; het ziekenhuis moest maar meewerken want..' ik laat me de kaas toch niet van het brood eten.' ...
2
11/01/2017 12:57
Dank je, en we gaan er van uit dat ze het leest. Toch?
11/01/2017 19:09
Daar gaan we van uit :-)
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert