18 Mei 2003 French Hill Jerusalem:

Door Candice gepubliceerd in Israël

Toch maar hierheen gehaald. 

d8abe8c5182ffd1a7d236e7fcc53e27a_medium.

18 Mei 2003 French Hill Jerusalem:

Een terreuraanslag meemaken vergeet je echt nooit meer en het maakt je harder en vooral directer in je mening over terroristenvuilnis. En dat komt doordat je het niet kan bevatten dat iemand met een bom bereid bleek te zijn om mensen te doden waar jij één van had kunnen zijn. Het kost je de nodige tijd om te verwerken wat je hebt meegemaakt en om weer normaal te functioneren, want iets wat zo normaal is … een bus die moet remmen, een aanrijding met blikschade, plotseling getoeter van een auto, zelfs een onverwachte bel van een fiets, elk onverwachte geluidje of gebeurtenis doet je ineenkrimpen van angst. En als destijds nog werkzaam zijnde in de bouw was elke vallende plank al genoeg om me van schrik te doen laten ineenkrimpen. Tot ver na die gebeurtenis heb je geen gevoel meer voor geloofs- en soortgenoten van de dader. Als ze op dat moment een grote wijk vol met zulke 'mensen' door bulldozers zouden wegvagen dan raakt dat je totaal niet. Je haat ze, je haat ze intens en dat gaat echt niet zomaar meer weg, want iemand van hun was bereid om jouw leven te nemen als jij op het moment van de aanslag in die bus had gezeten of er net langs was gelopen. Oh het is absoluut niet persoonlijk, want dat stuk vuilnis kent jou niet …. maar het zou hem een zorg zijn als jij ook kapot was gegaan samen met hem en in dit geval zeven anderen.

721726f1f079043bfaf7a1bf6f6efb56_medium.

Ja het maakt je op dat moment egoïstisch. Je denkt eerst aan jezelf en daarna pas aan anderen. Voor jouw gevoel, en dat klinkt heel dom, was het een aanslag op jouw leven en niet op dat van al die anderen. Jij bent aangevallen met een bom, jij hebt mazzel gehad en jij bent kwaad. Erg kwaad. Want jij had op dat moment dood kunnen zijn. Maar ver voor al die kwade gedachten maakt er een ander gevoel zich meester van je. Angst en dus daarnaast twijfel over wat je moet doen. Want wat moet je nou op dat moment doen? Je ligt op de grond. Je ziet stukken van mensen liggen en van een bus en je mankeert zelf helemaal niks. Zelfs je panty is niet geladderd. Verdoofd kijk je om je heen om te bevatten wat er gebeurd is en je ziet vlak naast je iets liggen wat je niet echt kunt thuisbrengen en wat dus later de ingewanden van een oude vrouw bleken te zijn. De rest van de vrouw lag op diverse andere plekken. Je hoort ook niks, want de klap heeft je dusdanig verdoofd dat je oren er nooit meer van zullen herstellen. Iets met een overdaad aan decibel. Je ziet ook niet bepaald veel, want de rook en het stof ontneemt je zicht. Je denkt ook niet heel erg veel, want je hersens hebben het nog niet verwerkt. Maar dat komt allemaal terug. Maar niet beetje bij beetje, maar als een extreem soort energyshot. Voor je gevoel is het al uren later, maar alles voltrekt zich in slechts een paar minuten en niet meer. Je krabbelt overeind en zonder dat je het zelf beseft begin je als een zombie kleine stukken puin op te ruimen en loop je van gewonde naar gewonde toe zonder ook maar iets te doen of te zeggen. Overal zie je ellende en dan dringt pas goed tot je door wat er gebeurd is en dan komen de eerste tranen en begin je te trillen en dat stopt dan ook niet meer. Je merkt amper dat een hulpverlener een deken om je heen legt en je wegvoert van die plek. Je wordt een ruimte ingebracht en begint heel nerveus te kletsen tegen anderen die daar ook zijn, alleen verstaat niemand je want op dat moment spreek je in je moerstaal en dat is Hollands en je praat maar door en krijgt wat te drinken en een dokter doet een kort onderzoek om te kijken of je enkel in een shock verkeerd of dat je alsnog naar een ziekenhuis moet en zelf realiseer je je helemaal niets. Maar dan ook echt niets. Maar dat komt nog wel. Flarden van wat er aan vooraf ging dringen langzaam tot je door. Een bus die je passeert, een Orthodoxe Jood die achter de bus aanholt en de bus die stopt. En je herinnerd je dat je blij was dat die man toch de bus had gehaald. Daarna herinner je je een oorverdovende knal, en dat je ineens weggeblazen werd door de luchtdruk, hoe je best hard viel maar toch niks mankeerde. Hoe je dom om je heen keek omdat je in 1e instantie niet wist wat er was gebeurd en dan wordt je naar een bed gebracht en tegen de tijd dat je weer bijkomt en het weer tot je doordringt barst je los in janken en schreeuwen en realiseer je je dat je onwijs veel geluk hebt gehad.

e056fc89672c73537f26d05f2798682d_medium.

Een dag eerder vond er een aanslag plaats in Hebron met een dood echtpaar als gevolg en een dag later blaast een terrorist zich in een vol winkelcentrum in het noordelijke plaatsje Afula op met drie doden als gevolg. Nog voor mijn vertrek eind Juni vond er op 11 Juni weer een aanslag op een bus en wederom in Jerusalem plaats. Dit keer 17 doden en 100 gewonden. Oh bij de aanslag die ik mocht meemaken vielen 7 doden en twintig gewonden. Deze vier aanslagen werden allemaal door Hamas uitgevoerd. Vraag mij wat er met Hamasleden gedaan mag worden en ik zal zeggen dat het mij echt geen moer uitmaakt, zolang het maar erg pijnlijk, heel gruwelijk en tergend langzaam dodelijk is. Deze aanslag die ik dus mocht meemaken vond plaats tegen 6 uur in de ochtend. Ik kwam net uit een leuke nachtclub vandaan en was dus traditioneel spaarzaam gekleed. Was niet dronken, maar had wel genoeg op. Na zo'n bomexplosie merk je daar ook niet veel meer van en je bent er ook totaal niet meer in geïnteresseerd hoe je eruit ziet en of je kleding wel een beetje fatsoenlijk zit. Dat zijn allemaal van die dingetjes die je dan niet echt boeien. Wat wel heel erg lang door je koppie blijft spoken is een heel simpel zinnetje: 'Als ik iets langzamer had gelopen, gewoon iets … of een paar seconden later was weggegaan … of met mijn halfdronken kop die – voor mij verkeerde – bus was ingestapt, dan had ik aan stukken op straat gelegen.'

De beloning voor het opblazen van Joden:

Saddam Hoessein betaalde $20.000, de Saudi's $5.000 en Hezbollah (met geld van Iran en Syrië) ook $5.000 als beloning aan de families van dat zelfmoordvuilnis.

Het stuk vuilnis: Hij had zich verkleed als die Orthodoxe Jood, die rende om de bus te halen.

Bassam Jamal Darwish al-Takruri 18 jaar

83dae0ccfb92fc1dd470055c4aa744b7_medium.

Zijn videoboodschap

*Candice*

 

09/01/2017 20:20

Reacties (2) 

1
04/02/2017 09:21
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Candice,
Wat heftig hoe je dit allemaal neerschrijft. Die adrenalinestoot komt me heel bekend voor. Het gevoel dat je omschrijft, de gevoelens van haat naar diegene die dit alles heeft veroorzaakt, de angst achteraf. Zo herkenbaar.
En dan denk ik aan al diegene die dit dagen, maanden, jaren hebben meegemaakt. Hoe kunnen die mensen ooit nog met een rustig gemoed door het leven gaan. Volgens mij kan je hier nooit van herstellen.
Cinzia
04/02/2017 09:39
Het was vrij heftig dat is zonder meer een feit.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert