Een hondenleven

Door Lroses gepubliceerd in Korte verhalen

Van straathond tot huishond

Avonden als deze herinneren mij altijd aan toen ik nog een jonge pup was. De warmte van het vuur het huilen van de wind en de sneeuw die zich opstapelt tegen het raam maakt mij altijd een hele dankbare en tevreden oude hond.  Brrr… ik moet er niet aan denken om vanavond buiten in de kou te moeten liggen mijn oude botten zouden gelijk vast vriezen. Nee geef mij maar mijn plekje bij de kachel naast mijn trouwe baas.

Maar voordat ik straks lekker voor het vuur in slaap val zal ik je een verhaal vertellen van toen ik nog jong was.

Ik ben geboren in een oude half ingestorte schuur tussen wat oude hooibalen waar mijn moeder een mooi warm plekje had gevonden. Ik had 2 broers en 2 zussen en we hadden samen de grootste lol met achter elkaar aan rennen, elkaar van de hooibalen af duwen of aanvalstechnieken oefenen op mamma`s staart. En als het s`avonds koud werd kropen we met z`n alle lekker dicht tegen elkaar aan. Ik had werkelijk geen idee van de wereld buiten de schuur.

Toen we wat ouder werden en daarmee een stuk luidruchtiger waarschuwde mijn moeder vaak dat we zachtjes moesten spelen. “Kijk maar uit dat de boer niet komt en jullie in de sloot gooit” zei ze vaak als we weer is luid blaffend achter elkaar aan renden.  Maar wij hadden geen idee wat dat in hield we wisten niks van de wereld buiten de schuur en we hadden in onze donkerste dromen ook niet kunnen bedenken wat voor kwaad daar lag. Dus zodra mijn moeder weg was op zoek naar eten daagde wij elkaar uit om wie het luids kon blaffen.

Tot dat er een dag kwam waarop mijn moeder langer weg bleef dan gewoonlijk en we allemaal nerveus werden, maar omdat we dat niet aan elkaar wilde toegeven begonnen we steeds drukker te spelen en luider te blaffen.  En uiteraard kon het onvermijdelijke niet uitblijven de deur  waarvan wij niet wisten dat die er zat ging open en daar stond het meest vreemde dier wat ik ooit gezien had.

Maar ik moet er wel bij zeggen dat ik nog niet zo heel veel dieren kenden ratten en muizen zaten er in de schuur en af en toe een vogel die door de gaten in het dak binnen kwamen. En verder de dieren die mijn moeder mee nam maar die waren niet altijd zo herkenbaar meer.  Maar als ik nu zo terug kijk blijft het de meest schokkende ervaring die ik bij een eerste ontmoeting met een ander dier gehad hebt. Door de deur kwam de onheilspellende geur van verandering binnen drijven en we voelden allemaal dat het geen prettige verandering zou zijn.

Ik zal het plotselinge kraken van de opengaande deur nooit vergeten we stonden met z`n alle op de hoogste hooi baal te kijken naar hoe ineens de rechtopstaande planken aan de achterkant van de schuur langzaam naar binnen toe kwamen. En in de ontstaande opening een enorm groot dier verscheen, op z`n achterpoten staande met de meest kwade blik in z`n ogen die ik ooit bij wat voor dier dan ook gezien hebt. We realiseerde ons op dat moment allemaal dat we de boer ontmoet hadden. Door het gat waaide een koude wind naar binnen die onze haren overeind deed staan.

Een moment leek de tijd stil te staan geen van alle durfde we ons te bewegen, de man stond daar met een grote zak in zijn handen de schuur in te kijken.

Met zijn priemende zwarte ogen zocht hij de hele schuur af tot dat hij uiteindelijk ons recht aankeek. En met grote stappen op ons af kwam lopen. Het was voor ons het teken om het op een lopen te zetten.

Ik sprong naar beneden en rende richting de ingestorte helft van het dak waar mijn moeder altijd naar binnen kwam. Voordat ik door het gat naar buiten ging keek ik nog één keer achterom. Ze konden allemaal de uitgang niet meer halen, ik heb ze daarna nooit meer gezien.

Ik rende zo ver als ik kon zonder om te kijken tot ik uiteindelijk uitgeput was. Alles wat ik om me heen zag was nieuw voor me en ik was nog nooit alleen geweest. Ik durfde niet terug te gaan om mijn moeder te zoeken maar ik had sowieso ook geen idee hoe ik terug zou moeten komen. Ik moest mezelf zien te redden...

Ik was te uitgeput om nog verder te kunnen lopen maar de honger dwong me om door te gaan.

Af en toe vond ik wat etensresten maar nooit genoeg om mijn honger te stillen. De nachten werden steeds kouder en ik kon meestal maar moeilijk een goede plek vinden om te slapen. Ik probeerde om zover mogelijk bij mensen weg te blijven maar het was een kaal niemandsland waar weinig beschutting of leven te vinden was. Waardoor de dorpen die ik in de verte kon zien liggen toch steeds meer aan me begonnen te trekken. De dagen verstreken en ik voelde me steeds zwakker worden, sneeuw en wind geselde me tot ik ze uiteindelijk niet meer voelde. Terwijl ik pootje voor pootje doorstrompelde kwam ik uiteindelijk in een klein dorpje terecht. Ik was veel te dicht bij de mensen maar zelfs de angst kon me niet meer vooruit krijgen. De huizen gaven me wat beschutting van de wind en sneeuw. Ik herinner me nog dat ik door de lange straat liep en wenste dat ik met m`n broertjes in zo`n huis was geboren. Uit de huizen kwamen etensgeuren en klonken vrolijke stemmen ik hoorde zelfs een hond vrolijk blaffen. Voor één van de huizen bleef ik staan, m`n pootjes konden me niet meer verder dragen, ik was uitgeput. Ik wilde alleen maar slapen en dromen over een warme plek naast mijn broertjes.  Tegen de muur van het huis vond ik eindelijk beschutting terwijl ik naar de geluiden van het gezin binnen luisterde voelde ik langzaam de kou niet meer en zakte weg in een diepe slaap.

Het volgende wat ik me herinner is wakker worden voor een heerlijk warm vuur en een pan met heerlijk vers vlees voor mijn neus. Ik durfde het bijna niet op te eten maar iedereen scheen blij dat ik wakker was. Vooral de twee kinderen leken het geweldig te vinden dat ik er was.

Op dat moment wist ik dat ik altijd bij hun zou blijven... En ik heb gelijk gekregen. Ik kon op dat moment alleen niet vermoeden wat het allemaal inhield om met mensen samen te leven. Met al hun verwonderlijke gewoontes en ideeën waar een hond zoals ik nooit echt iets van zal snappen. Lief zijn ze wel dus ik kan alleen maar dankbaar zijn dat ik mijn mensen gevonden heb en m`n eigen plekje bij het vuur. Maar over die eigenaardigheden van mensen kan ik je nog wel het een en ander vertellen.

d80d9ace79e94f0eb800e62e59655bbd_medium.

 

 

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
09/01/2017 19:13

Reacties (4) 

10/01/2017 13:50
Wat een hartverwarmend verhaal. Mooi geschreven.
10/01/2017 04:40
Welkom op Tallsay en een prima binnenkomer.
09/01/2017 23:18
Heel goed en aandoenlijk geschreven verhaal over dat zwerfhondje. Heb het met plezier gelezen.
09/01/2017 23:15
Graag gelezen.
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert