Kort verhaal: Het grote vergeten

Door VG Sterk gepubliceerd in Korte verhalen

Het grote vergeten

Mijn moeder. Zo’n vier maanden geleden had ze haar huis niet meer terug kunnen vinden, ze was simpelweg vergeten waar ze woonde. Een buurvrouw had haar een paar straten verderop zien ronddwalen, was op haar afgestapt en had haar toen naar huis gebracht. Totaal overstuur belde ze mij op; of ik meteen wilde komen om voor haar te zorgen. Ik kwam direct en en ben drie dagen bij haar gebleven.

Het was al een poos geleden begonnen, het vergeten. Eerst kon ze niet op woorden komen, namen van bekenden werd ook lastig. Als ik haar iets vertelde, ging het 'het ene oor in en het andere weer uit. Vervolgens vergat ze steeds waar ze haar spullen liet en begon koortsachtig naar ze te zoeken. Het ging van kwaad tot erger. Recente gebeurtenissen kon ze zich niet meer herinneren en op een gegeven moment wist ze niet meer hoe ze ergens gekomen was. Ook herkende ze sommige mensen niet meer. Maar het was de eerste keer geweest dat ze haar huis niet had kunnen vinden.

Desondanks leek ze redelijk snel weer tot zichzelf te zijn gekomen, min of meer dan. Tijdens die drie dagen dat ik bij haar was, heb ik haar rust en stabiliteit proberen te geven. Ik zorgde ervoor dat ik al op was, wanneer zij uit bed kwam. Ik deed de boodschappen, ik nam de dagelijkse dingen door met haar, ik kookte voor haar en ik praatte vooral veel met haar. Gelukkig wist ik te regelen dat ze hulp aan huis zou krijgen, wanneer ik weer vertrok. En de naaste buren boden aan om voortaan nóg beter op haar te letten.

Ik vertrok met de belofte haar iedere dag - naast mijn wekelijkse bezoeken - op zo’n beetje hetzelfde tijdstip te bellen. Dat zou haar wat houvast en regelmaat bieden. Mijn liefde voor haar maakte dat ik het ook kon volhouden. Tot het moment kwam dat ze de telefoon opnam en aan mij, haar eigen zoon, vroeg wie ik ook alweer was en waarvoor ik belde. Niet lang daarna werd ze in een verzorgingstehuis opgenomen, uitgerekend de plek waarvan ze altijd had gezegd daar nooit te zullen eindigen. En ook dat zal ze vergeten.

545b72c25c6c1adb2487dd283c5e6ade_1407610© 2014 -2017

drops-of-water-578897__340.jpg

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
09/01/2017 12:34

Reacties (6) 

2
09/01/2017 19:30
...en je kunt er helemaal niets tegen doen.
Zorg er nu maar voor dat het je eigen leven niet gaat overheersen.
2
09/01/2017 22:29
Dank je voor je reactie. Het verhaal gaat niet over mijn eigen moeder, maar is denk ik wel herkenbaar voor velen...
1
10/01/2017 00:52
Nou niet herkenbaar voor mij, mijn moeder (90 jaar) voert nog steeds de regie over haar eigen leven, vorig jaar nog verhuist; deels nieuwe meubels aangeschaft en de meubelstukken die ze had en bevielen in een andere kleur laten schilderen (door mij in dit geval).
1
10/01/2017 14:21
Fijn dat het nog zo goed gaat met je moeder op deze leeftijd! Ik heb een tijdje rondgelopen in een verzorgingstehuis. Dan kom je best nog wel kwieke ouderen tegen, maar helaas ook mensen die flink aan het aftakelen zijn.
1
09/01/2017 13:23
Ja, dat is erg triest
1
09/01/2017 15:57
Inderdaad...
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert