De ultieme sportieve afmatting

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

     2db56950d84ee031c6cc02ca62616c3f_medium.

 

 

De ultieme sportieve afmatting.

 

scherp wit licht kaatst van de rotsen via

het videoscherm naar mij terug

 

zonlicht; in flitsende kleuren gevangen door

mijn stoere piloten zonnebril terwijl inmiddels

druppels transpiratie als watervallen langs

mijn wangen op mijn handen glijden welke

krampachtig het diep gebogen stuurwiel vasthouden

 

Nog ruim zevenhonderd meter bedenk ik mij

 

mijn strakgetrokken vochtige huid lijkt

intussen te willen scheuren

als gevolg van de tomeloze inspanningen

die ik mij thans getroost

 

mijn tong hangt reeds enkele minuten

als een verdroogd stuk zeemleer uit

mijn mond terwijl

zoute transpiratiedruppels

mijn ogen intens irriteren

 

even sta ik op de pedalen om

mijn kont wat rust te gunnen en

om de beenspieren te strekken

 

op pure wilskracht begin ik vervolgens aan

de laatste honderden meters welke in

stijging niet onder doen voor

een col van de buitencategorie en

mij amechtig doen slikken en hijgen terwijl

mijn hartslag zo duidelijk voelbaar en

hoorbaar is dat eventuele omstanders

het zouden kunnen horen

 

Af en toe kreun ik onder het geweld

 

krijg een zwarte waas voor mijn ogen

als gevolg van deze overdreven krachtsinspanningen

terwijl ik ondertussen liters vocht afstoot

dat vervolgens als een soort van kleine rivieren

langs mijn benen wegloopt op de grond

 

maar ik ben niet de enige die

het thans moeilijk heeft

 

de fietsketting zweet net zo erg als ik en

laat druppels olie vallen op het moment

dat ik even het beentempo vertraag

en mij een moment laaf van

de inhoud van mijn bidon

 

ik zie in een waas de finish naderen

 

de laatste meters zijn overigens het zwaarste

zodat ik na de top te hebben bereikt

me spontaan uit het zadel laat vallen en

neerplof op het smetteloze witte laken van

het lekkere zachte massagebed dat

naast mijn nieuwe hometrainer is opgesteld 

 

in een vlaag van een laatste uiterste inspanning

weet ik me op bed op mijn zijkant te draaien

en even mijn ogen te sluiten om

de vermoeidheid tijdelijk ruim baan te geven

 

een heerlijk ontspannen gevoel

maakt zich al rap van mijn lijf meester als

ik de strelingen van een massage op

mijn benen en rug voel

 

in mijn gedachten verschijnt een plaatje van

een fraai vrouwelijk massagewezen

doch wanneer ik mijn ogen open

herken ik plotsklaps een van mijn honden die

met een tevreden blik in de ogen

de grote tong langs mijn benen haalt

 

 
Vond u dit een leuk gedicht?  Leest u dan ook eens de gedichten en verhalen op mijn blog bij Plazilla door op internet te surfen naar:  plazilla.com/leonardo_1

 

© Leonardo 7 januari 2017

 

 

 

 

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
07/01/2017 15:36

Reacties (6) 

1
07/01/2017 17:31
haha, ik zag het zò voor me :-)
Prachtig geschreven
1
07/01/2017 17:07
Prachtig. Op het verkeerde been gezet door een hometrainer.
1
07/01/2017 16:15
ja zo echt, beschreven, dat de hometrainer me even van de kaart bracht.
1
07/01/2017 16:17
Dat is het leuke van een prozagedicht. Je kan in zo een dicht werkelijkheid, fictie en humor met elkaar verweven.
1
07/01/2017 15:57
haha mij had je beet! Ik zag je in gedachten al in de bergen fietsen: blijkt het een hometrainer te zijn! Dat fraai vrouwelijk massagewezen heb je dan wel gemist maar zeg nu zelf: tegen een tevreden blik van je trouwe viervoeter kan (bijna) niets op.
1
Leonardo tegen Ktje
07/01/2017 16:11
Dan is dit dicht geslaagd, Ktje. Leuk dat je het kon waarderen.
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert