x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Van droog in het zwembad naar gillend door het gat

Door Chaneequakocken gepubliceerd in Reizen en vakantie

Het lijkt allemaal zo makkelijk. Een keerwatertje in en uit varen. Eindeloos geoefend in het zwembad waarbij medekajakkers of plankjes dienen als keerwater. Snelheid maken, opkanten en dan lig je perfect in het keerwater, zeggen ze. Nu moet ik, als derdejaars outdoor student aan Fontys Sporthogeschool en lid van de studenten kajak vereniging, al de geleerde kajakvaardigheden vanuit het zwembad gaan toepassen op wilde rivieren in de Franse Alpen. Van  15 juni tot en met 21 juni heb ik in het kader van de opleidingsweek een week lang gekajakt en geraft  in de Franse Alpen om te werken aan praktische vaardigheden zowel in het water als op de kant. In de theorie (en het zwembad) is het makkelijk de praktijk blijkt uitdagender te zijn.

Zwembad

Ja, het kan. Je kan kajakken in een zwembad. Sterker nog het word ook nog eens redelijk vaak gedaan. De meeste cursussen eskimoteren worden in het zwembad gegeven. ‘’Eskimoteren is het weer terugdraaien van je kajak als je bent omgeslagen’’ (Braam, Barten, van Boerdonk & Klinkenberg, 2009). Maar ook opkanten en de verschillende slagen die je gebruikt bij het kajakken zijn prima in het zwembad aan  te leren.

Eskimoteren:

1:  Omgaan

2: Peddel goed leggen en juiste lichaamshouding aannemen: Zorg ervoor dat je peddel recht langs je boot komt te liggen. Houd je lichaam zijwaarts en je hoofd onder water.

3: Peddel uitbrengen: Leg de peddel zo neer dat die een hoek van negentig graden maakt t.o.v. je boot.

4: Hipsnap en peddelslag: Door een felle heupbeweging kantel je de bot weer recht, eventueel kun je de peddel als steun gebruiken.

5: Als de boot weer rechtop is volgt je lichaam en als laatste je hoofd.

 

Oefenen in het zwembad heeft een aantal grote voordelen. Zo heb je geen last van omgevingsfactoren zoals het weer en obstakels. Doordat het allemaal heel controleerbaar is oefen je alles in een gesloten skill. Een gesloten skill vindt volgens Schmidt en Lee (2005) altijd plaats in een voorspelbare/gesloten omgeving. Een omgeving wordt als voorspelbaar beschouwd als de situatie zo goed als stabiel is en hierdoor de beweging niet anders uitgevoerd hoeft te worden om hem te laten slagen. Je kan het jezelf wel voorstellen. Eskimoteren op vlakwater gaat soepel en makkelijk, je weet wat er komen gaat. Probeer je precies hetzelfde te doen op stromend water dan word het al moeilijker omdat de omgeving/het water steeds veranderd, op dat moment spreek je van een open skill.

Daar gingen we dan van het rustige zwembad in Eindhoven naar de kolkende rivieren in de Franse Alpen. Na een lange reis kwamen we aan op camping la Rochette, dicht bij het pittoreske dorpje Guillestre. Guillestre licht centraal gelegen ten opzichte van Briancon en Gap, en is gelegen in de Hautes-Alpes. De hele gemeente heeft een oppervlakte van ruim 50 km2 en telt ongeveer 2500 inwoners. Er zijn verschillende bezienswaardigheden in en rondom Guillestre, zo zou je een kijkje kunnen nemen bij de toren van Eygliers, of zou je verschillende zonnewijzers kunnen gaan ontdekken.

De tentjes werden opgezet en daarna hebben we nog met zijn allen lekker op het terras gezeten, en genoten van het zonnetje. Uiteindelijk was het ook tijd om te koken en na een heerlijke Franse avondmaaltijd  was het tijd om de volgende dag voor te bereiden en de verwachtingen naar elkaar toe uit de spreken.

 

Saint Clement sur Durance/ beneden Durance

De Durance begint als een smalle stroming boven het stadje Briancon. Als de rivier bij Embrun is, is het al veel meer volume water. De beneden Durance is een van de meest populair raft rivieren van heel Europa. Ook het hotdoggen (een opblaaskano) is er de laatste tijd erg populair. Ook hydrospeeden word veel gedaan.

Bij de slalombaan is het instappunt. Hier is een grote parkeerplaats en een plaatselijke snackbar. Bij Rabioux is ook een grote parkeerplaats en ligt aan een goede weg. Dit is dus een goede plaats om uit te stappen.  De Durance is in een kajak het best te bevaren bij laag tot midden hoog water.  Voor raften is hoog tot midden hoog water beter.

Tijdens de tocht kom je ook langs het gat van de Durance. Dit is een  passage van ww 3+ niveau.

Oefenen

Na een relaxte dag was het nu tijd om echt te beginnen en mijn angst die ik voor wildwater heb te overwinnen. We beginnen ons wildwateravontuur bij het slalombaantje in Saint Clement op de mooie rivier de Durance. Na verplicht te hebben moeten zwemmen in het, toch wel, koude water wist ik het zeker. De rest van de week wil ik niet meer gaan zwemmen. We lopen naar het instappunt en stappen in bij het zwembadje. Hier oefenen we nog even met eskimoteren en opkanten. We pakken de glijbaan en varen naar het beginpunt van de slalombaan. Nu gaat het echt beginnen. Al een jaar zit ik elke maandagavond in een kajak te oefenen voor dit moment. Na overleg met de groep hebben we besloten dat we er gewoon in een keer af gaan zonder keerwaters te pakken. De spanning was te voelen en door de angst die aanwezig was heb ik voor de  makkelijke weg gekozen. Niet vol door de hoge golven heen maar de iets rustigere stroming aan de zijkant gepakt. Eindelijk beneden aangekomen in het grote keerwater kwam het: de opluchting! I survived!

Nu ik eenmaal de goede flow te pakken had ging ik nogmaals van het slalombaantje af. Nu met iets meer lef en vol door de grote golven heen. Wat een geweldige kik gaf mij dat. Vol vertrouwen en met nog een kwartier te gaan voor de pauze had ik nog tijd voor een laatste keer. Ook nu ging het weer allemaal goed en had ik voldoende controle over de boot. Omdat er nog tijd over was besluit  ik nog even beneden wat te oefenen. Waar het de  vorige keer alleen maar goed ging,  gaat het nu mis. Ik ging om en was volkomen in paniek. I trek snel aan de lus van mijn spatzeil en probeer zo snel mogelijk met mijn hoofd boven water te komen. Ik haal weer adem en pak snel al mijn (bijna) weggedreven spullen. Helaas zat ik aan de andere kant van de rivier en moet ik dus wel terug mijn boot in om bij het uitstappunt te komen. Na een goed gesprek met Maarten van der Laan (samen met René Boom de instructeurs van de week) toch maar de boot ingestapt en heel rustig naar de andere kant van de rivier gevaren waar er een heerlijke lunch op mij stond te wachten.

Na de lunch was het tijd voor de afvaart van de beneden Durance. De pauze heeft mij duidlelijk goed gedaan, ik zit weer kalm in de kajak en heb het gevoel dat ik  weer controle heb. Na een rustige tocht en wat oefenen in keerwatertjes pakken waren we bij het uitstappunt. Hier hadden we de keus: Het gat varen of niet. Gezien mijn eerdere paniekaanval bij het omgaan en het me niet op mijn gemak voelen in de kajak, heb ik toch maar besloten ‘het gat van de Durance’ aan mij voorbij te laten gaan en hier de rol van beveiliger aan te nemen.

 

De dag het even niet mag

Dag 2 van het kajakken is aangebroken. Vandaag was het de beurt aan de beneden Guil. Na een paar keer verkeerd gereden te zijn, zijn we uiteindelijk toch bij het beginpunt aangekomen. De andere auto stond al bij het eindpunt. We laden de kajaks af en leggen ze allemaal compact bij elkaar. Na een korte warming up zitten we allemaal in onze kajaks en zijn we klaar om te gaan. Vandaag  varen we de beneden Guil. Dit is een rivier met een klasse van WWIII. Na een rustig en relatief makkelijk begin kwam er een lastige passage. We stappen met zijn alle de boot uit en lopen een stukje om de passage te gaan bekijken. Het zag er makkelijk, maar schijn bedriegt. De aanwijzingen van de instructeurs opgevolgd: pak het keerwater aan de rechterkant achter de grote steen. Ik peddel, en peddel en pak het keerwater, yeah! Vanwege de grote drukte in het keerwater moet ik een steen verder pakken van de instructeur. Ik vaar uit, kant op en ga naar het volgende keerwater. Daar lig ik dan, helemaal alleen achter een grote steen. Geen instructeur in de buurt en contact maken gaat lastig. Ik besluit rustig te blijven liggen en te wachten op de rest. Voor mijn gevoel lijkt het wel een eeuwigheid te duren. Na een tijdje gewacht te hebben zijn ze eindelijk weer in beeld. Ik vaar het keerwater uit en kom in de verkeerde stroming terecht. Na hard peddelen haal ik het net niet en besluit de alternatieve route te pakken. Achteruit en vervalletje af met veel, heel veel, stenen. De rest van de tocht ging verrassend goed… Tot dat ene moment. Bekend terrein, het slalombaantje bij Saint Clement. Ik vaar rustig naar beneden zonder keerwaters te pakken. Ik ga vol door de hoge golven de  ene na de andere. Ik ga over de grote golf en kom beneden, ik kijk omhoog en zie een grote wand van water. De paniek komt boven en a voordat ik om ga is mijn spatzeil open. Vijf seconden later ben ik uit de kajak en kan ik weer ademen. Ik probeer mezelf rustig te houden maar het lukt niet. Ik lig vol in de stroming en kom niet naar de zijkant. Ik begin zwaar en veel te ademen en de instructeurs zijn nog ver weg. De stroming word minder en de instructeur neemt de boot over, nu moet ik  nog naar de kant. Ik begin als een gek te zwemmen en met behulp van de instructeurs bereik ik het grote keerwater. Ik ga op een steen zitten en probeer tot rust te komen, vastberaden dat ik niet meer die kajak in zou gaan. Ik was er helemaal klaar mee!

Alsof deze dag nog niet erg genoeg was kwamen we er ook achter dat de sleutel van de auto bij het eindpunt nog in de bus bij het beginpunt lag. Vanaf toen wist ik het zeker dit is de dag… dat het allemaal niet mag.

De instructeurs gaan liften en ondertussen eten wij een lekker ijsje. Na de lunch (en ja, die lag in het busje zonder sleutel) toch maar besloten (onder lichte dwang) weer die kajak in te kruipen en het baantje weer af te gaan. Rustig opbouwen en niet te veel gekke dingen doen. Na 2 keer heelhuids de slalombaan te zijn afgevaren was het tijd voor de laatste keer. Omdat de instructeurs zagen dat ik er toch niet lekker in zat had René besloten dat ik achter hem aan zou varen en zijn lijn kon volgen. Natuurlijk zou het niet in een rechte lijn naar beneden zijn maar zouden we de keerwaters gaan pakken en gaan oefenen met traverseren en surfen. Wonder boven wonder ging ook de laatste afdaling goed en was het voor vandaag gedaan met het varen. Nog even alle kajaks op de trailer binden en terug naar de camping. Na een lekker avondmaal was het tijd voor de evaluatie. Als je denkt dat de dag niet erger kan dan heb je het mis. Tijdens de evaluatie kwam het zwemmoment naar voren en mijn eerdere ervaringen met het kajakken waardoor het voor mij nu zo spannend is om te gaan zwemmen. Ik wilde het er eigenlijk helemaal niet over hebben maar toch maar besloten om heel het verhaal te vertellen over mijn kajakervaring in Slovenië. Hier ben ik in 2012 vast komen zitten in een wals en kon niet uit mijn kajak komen omdat ik mijn spatzeil niet los kreeg. Uiteindelijk heb ik 5 minuten half ondersteboven in de wals vastgezeten tot de instructeur mij kwam redden door middel van een aangelijnde springer. Sindsdien ben ik zo bang om met de kajak om te slaan. Na dit heftig gesprek waar ik ook een traantje gelaten heb was het tijd om lekker in mijn tent te kruipen en de dag nogmaals door mijn hoofd te laten gaan.

Gillend door het gat.

Ik weet het. Vandaag is de dag. Deze dag zal ik mijn angst moeten overwinnen en het ‘gat’ gaan bedwingen. Na een korte nacht broed ik mijn tent uit er was nog geen brood dus het ontbijt laat nog even op zich wachten. Ondertussen begint de spanning al te komen ook al weet ik dat het nog zo ver weg is.

Na het ontbijt was het tijd om te vertrekken. Het omrijden leek een eeuwigheid te duren en ondertussen werden de zenuwen steeds groter en na het goed afstellen van de kajak was het tijd om alle spullen weer aan te trekken en te vertrekken. De sleutels werden verzameld en als je denkt dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot heb je het mis. Ook dit keer was er een sleutel vergeten. Nu van het busje dat op de lunch plek staat… dit gaat een lange tocht worden. Na een lekker stukje gekajakt te hebben komen we bij het busje aan. Helaas zonder sleutel en dus zonder eten. Het plan word besproken over hoe we het gaan aanpakken. Eerst zou Maarten gaan, dan de rafters en de suppers en als laatste zouden de kajakkers een voor een komen. De paniek sloeg toe, moest ik helemaal alleen gaan. Ook de instructeurs zagen dat ik het niet zag zitten en het plan word bijgeschaafd. Ik zou nu als eerste achter Maarten aanvaren waardoor ik precies de goede lijn kan kiezen. De aanloop is goed te doen, ik kom steeds dichter bij. In de verte zie ik hem al liggen. Nu moet het gebeuren, de spanning schiet door mijn lichaam en het enige wat ik kan denken is niet omhoog, alsjeblieft niet omgaan. Het gat is recht voor mij ik kijk naar beneden en zie een diep gat, ik kijk omhoog en zie een grote golf. Ik ga het doen. Ik steek mijn peddel in het water en maak een forse slag. Ik kom over de grote golf heen drijf nog wat verder en uiteindelijk kom ik heelhuids in het rechter keerwater uit, ik schreeuw het uit, ik leef nog! Ik heb het gat van de Durance overleeft.

Nu was het tijd om te genieten, genieten van de adrenaline en de euforie.

5a63bd25dbc4f71d0bde704de3494e3f_medium.

02/01/2017 20:33

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert