Na de volgende golf vertrekken we.

Door Wiebe De Jong gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

“Na de volgende golf vertrekken we. Neem een flinke sprong en kom aan boord, anders ben je te laat!” Uitbundig zwaaiend wenkt een oude kromlopende man, druk ijsberend op blote voeten de kinderen naar zich toe. Ze komen net aan lopen door de duinen. Het schemert buiten en het licht van de opkomende maan schittert over het water. Een donkerrode gloed is de laatste glimp van de zon, die zijn uiterste best heeft gedaan vandaag om er een geweldig mooie nazomerse dag van te maken. Er is geen vuiltje aan de lucht en enkel het geschreeuw van de meeuwen doorbreekt het stille geruis van de opkomende vloed.

b9138625d15364832e023ca2365f0399.jpg

Samen met haar twee al evenveel verbaasde reisgezellen doet Hedger met beide voeten een flinke stap achteruit. Ze draaide haar hoofd nog eens helemaal om en glimlachte zuur naar waar ze al die jaren met vraagtekens had geleefd. Vanaf het moment dat ze acht jaar was en besefte dat ze compleet anders was dan de rest van haar gezinsleden had ze al het idee gehad dat ze hier niet thuis hoorde. De vrouw die zich haar moeder noemde was wel lief, maar gaf Hedger toch niet echt het gevoel dat ze genetisch verbonden was met haar. Sterker nog, ze leek niet eens op deze vrouw. Om maar te zwijgen van de lichamelijke verschillen tussen haar en Hedger.

c916166992d5147beefb93f58d0fd9f4.jpg

Met de gedachte dat haar reisgezellen dezelfde gevoelens hebben neemt ze een flinke aanloop, kijkt eens ver in de donkere diepte voor zich en zet zich af in het natte strandzand. Met een plof komt ze op haar billen neer op de glibberige tong van de walvis. Met een uitbundige “bleeèh!” komt ze even later weer op haar voeten terecht. “Hartelijk welkom jongedame Hedger”, zegt een vriendelijke maar zware stem langzaam, “U bent aan boord van Loch de walvis. Deze zal u veilig naar Atlantis brengen.” Atlantis? Maar dat hebben ze me niet vertelt?, denkt Hedger bij zichzelf. De avontuurlijke glimlach verraad haar nieuwsgierigheid kennelijk , want de mannenstem vervolgt: “Verrast? Ik zal je vertellen waarom we naar Atlantis gaan. Mag ik me eerst even voorstellen, Jaitó, je mentor. Ik word jouw persoonlijke gevechtstrainer. Heb je je brief gehad? Heb je deze ook goed doorgelezen?” “Ja, maar…” “Mooi, dan maak het jezelf eerst maar eens gemakkelijk. Ga lekker zitten, maak wat vrienden en geniet van de reis naar Atlantis.”

031e46ea15376d85399b80e932aa639f.jpg

Deze dag was verschrikkelijk snel gegaan. Tot het moment dat Hedger ging zwemmen was er niets aan de hand geweest. Zoals elke ochtend wilde ze voor school even een paar baantjes trekken. Niemand in haar omgeving was zo geobsedeerd door water dan zij. Ze bewoog zich uitzonderlijk gemakkelijk in het water. Daarbuiten stuntelde ze zomaar wat en werd ze eerder uitgelachen om haar rare lichamelijke eigenschappen. Hedger was namelijk in staat haar hoofd helemaal rond te draaien, zoals een uil dat kan. Onder water kreeg ze een soort van kieuwen onder haar oksels. Ze verborg dat goed door haar okselhaar als opgroeiende tiener maar gewoon te laten groeien. Het dragen van een topje zonder mouwen was er dus nooit bij geweest voor deze dertienjarige jongedame. Ze wist dat ze anders was, maar niet dat ze een compleet ander soort mens was dan haar klasgenootjes op school.

3e6125f3cda9593d915aef4c45cf690c.jpg

In de groep acht was ze blijven zitten. Gelukkig maar, want anders had ze nu op de middelbare school gezeten en kon ze niet naar de tweede na de vakantie. Nu had ze met haar zogenaamde ouders al een school uitgekozen, maar eigenlijk wilde ze niets liever dan zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen. Datgene wat ze de hele zomervakantie met veel plezier had gedaan was als een droom geweest. In de diepe zee voelde ze zich thuis. Alsof ze de vissen kon horen praten en blindelings de weg wist op een bodem waar niets dan zand was te zien voor anderen.

Onder water maakte ze als klein kind al van alles mee. Zo kon ze gemakkelijk tien minuten onder water blijven, zonder ook maar één keer lucht te happen. Als klein waterratje wist ze zo al haar buurmeisje uit het zwembad te redden waardoor ze de held van de buurt werd. Maar nu is Hedger onderweg naar een plaats waar ze toch echt een beetje bang voor is. Ze weet namelijk niet wat haar te wachten staat en als ze nadenkt over alle verhalen die zijn verteld over een plaats die Atlantis heet, weet ze nog niet zo zeker of dat wel veilig is. Toch kan ze niet meer terug. Ze heeft de keuze gemaakt om vanmorgen op de auditie te verschijnen. Natuurlijk wist de organisatie dat enkel kinderen zo bijzonder als zij zouden reageren op de advertentie. Wie wil er nou auditie doen voor een talentenshow die te maken heeft met zwemmen? Da’s toch hartstikke saai! Er is geen enkele wereldster beroemd geworden met zwemmen.

5f54848403cde1e951d609fa755c6f55.jpg

In de voorrondes waren wel enkele gewone kinderen gekomen die het probeerden. Dat waren dan kinderen die gewoon puur uit nieuwsgierigheid of vanwege hun hobby of sport wilden kijken wat het precies in hield. Na de eerste ronde had Hedger al lang in de gaten dat het alleen maar ging om kinderen zoals zij. Kinderen die hun leven lang al wisten dat ze anders waren, dat ze iets konden waar anderen niet toe in staat waren. De talentenshow deed er al lang niet meer toe. Hedger had immers de keuze gemaakt om haar luie landleventje te verlaten en te gaan voor een totaal ander leven, een leven onder water, op zoek naar het onbekende…

Wiebe de Jong

02/01/2017 11:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert