Koffie verslaving: Haat en liefde

Door Mark van de Hel gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Voor sommige onder ons is koffie de heilige graal van het leven. Ooit in je leven kwam de eerste ervaring wat betreft koffie. Het bakje troost. Dat eerste bakkie kan zelfs een speciaal plekje hebben in je database met herinneringen, want als je vooraf nog nooit eerder koffie had gedronken, kickte die cafeïne er lekker in. Na de eerste koffie consumptie lag de weg open voor nieuwe gewoontes: “Nog even snel een koffie halen voordat ik de trein pak?”. Ieder individue is anders, maar in dit artikel wil ik niet koffie beschrijven voor wat het is, maar mijn persoonlijke ervaring geven wat betreft koffie en met koffie bedoel ik eigenlijk: Cafeïne, want dat is naar mijn mening het ingrediënt waar het allemaal om draait.

Hoe het begon:

Zo rond mijn zestiende begon ik met koffie drinken. Er stond een Senseo apparaat thuis en mijn nieuwsgierigheid beïnvloedde mij voor de keuze om zelf eens een bakje koffie te drinken. De geur van koffie was mij al wel bekend, want mijn vader dronk koffie. Koffie had een heerlijke geur vond ik en dat vind ik nog steeds. Toen die tijd game’de ik ook veel en nam ik het vers gezette bakje koffie mee naar mijn kamer om het daar op te drinken. De smaak verraste me. Bitter. Het viel vies tegen vond ik en ik had moeite om het weg te werken. Ondertussen vroeg ik me af, waarom veel mensen er een vrijwillige keuze van maken om dit op regelmatige basis te drinken. Tenzij ik gedwongen werd, zou ik het nooit meer drinken. Mijn onwetenheid had nog geen idee waar koffie me zou brengen. Toen ik de koffie op had, begon het na een kwartier te werken. Eigenlijk onbewust. Ondertussen speelde ik een schietspel op de playstation en mijn prestaties stegen naar ongekende hoogtes. Zelf legde ik eigenlijk geen verband met de koffie, want het was immers smerig. Het ingrediënt cafeïne was ik me niet bewust van. De koffie dronk ik in de middag. ’S avonds sliep ik gewoon normaal voor zover ik me kan herinneren. Wat ik niet wist, was dat mijn brein de koffie al een plekje had gegeven in zijn bestaan. Na mijn eerste koffie dronk ik het vaker. Het bleef vies in het begin, maar het had aantrekkingskracht op mij. Ik dronk het regelmatig (niet iedere dag) in de middag als ik vrij was van school. Zo ging dat enkele jaren door. Op het eind van mijn studie, begon ik koffie te halen bij een winkel bij het treinstation (wat vlakbij school was). Wat uiteraard in grotere porties werd geleverd dan een bakje Senseo thuis. Tijdens mijn studie had ik regelmatig op een dag dat ik me bijvoorbeeld afwezig voelde, vermoeid, droge ogen of andere rare verschijnselen. Soms had ik dit niet, maar grotendeels wel gedurende de week. Nu begrijp ik de link, maar toen de tijd niet. Ondanks dat ik niet veel koffie dronk, was mijn lichaam en geest al verslaafd geraakt, daardoor beleefde ik vaak de typische afkickverschijnselen van de cafeïne in de tijd dat ik op school zat. Op school dronk ik geen koffie (alleen de laatste twee maanden).  Ik was me er bewust van dat ik me vaak zo crap voelde op school en thuis  niet, maar ik kon niet begrijpen waarom. Ik dacht dat ik pakweg dommer aan het worden was in vergelijking met mijn staat van zijn toen ik nog op het vmbo zat. Zonder oplossing gevonden te hebben van dit probleem heb ik mijn studie afgrond en ben ik daarna verhuist naar een stad. Zwolle

a97c23544696ddbb07c6c6ffcb3d55e8_medium.

Nieuwe hoogtes

Toen ik in Zwolle woonde, ontstond een nieuwe koffie gewoonte. Ik had geen koffie apparaat thuis, dus ging ik de stad in naar diverse zaakjes om daar me koffie te nuttigen. Starbucks, Julia’s, bij de bibliotheek, bij een café, etc. In het begin voelde ik me nog geen slaaf van de koffie. Ik genoot er simpel weg van. Ik vond het heerlijk om naar bijvoorbeeld de Starbucks te lopen, daar een koffie te halen en een rondje in de stad te lopen of een tijdschrijft lezen bij de bibliotheek onder het genot van een bakkie. Er onstond zelfs een liefde voor de koffie. Niet zozeer om de cafeïne, maar om de smaak. Waar ik het vroeger smerig vond, kon ik het nu erg waarderen. Soms vormde het zelfs mijn hoogtepunt van de dag. Ik experimenteerde ook veel met koffie. Cappuccino, espresso, macchiato, ristretto, etc. Mijn interesse in de koffie was vrij breed. Mijn emoties hadden invloed op de keuze. Op de ene dag was een kleine kicker, zoals een espresso genoeg en op een andere dag had ik naar meerdere koppen nog niet genoeg. Ik kon van de diverse soorten evenveel van genieten, het was afhankelijk van hoe ik me voelde en stemde mijn keuze daarop af. Toch ontwikkelde er stiekem een favoriet en dat was de espresso. Krachtig en bitter. I love it. Deze favoriet had ik te danken aan een Italiaanse huisgenoot, die espresso’s dronk en mij introduceerde in deze wereld. Hoe sterker hoe beter dat werd het motto. In deze periode van koffie drinken, groeide  er een schaduw in mezelf, waar ik me op dat moment niet bewust van was, maar die op een dag wel tot de oppervlakte kwam...

d8486fae171a02590a9c46fc0bd84c74_medium.

De vergiftiging

Afkickverschijnselen van de koffie in mijn school tijd, was ook een soort vergif voor mezelf. Immers ik snapte er op dat moment niets van, toch vormde het nog niet zo’n probleem. Ik dronk kleine hoeveelheden koffie en het speelde zich voornamelijk op de achtergrond af en mijn leven ging door. Pas later toen ik in de stad woonde, werd ik me bewust van de slopende effecten op mijn lichaam en geest. Ik kreeg last van blaasproblemen. Als ik koffie had gedronken moest ik vrij snel altijd naar de wc, maar op een gegeven moment begon het ernstige vormen aan te nemen. Soms was het onderweg, soms op het werk, in ieder geval na het consumeren van koffie kwam er een moment, dat ik in één keer een enorme drang kreeg dat ik naar de wc moest. Dat kon ik niet beheersen, ik wist gewoon dat ik moest gaan, anders ging het mis en het is ook een paar keer mis gegaan, maar dat was gelukkig thuis. Tenminste het is hoe je het bekijkt. Misschien was het beter geweest dat ik in een volle supermarkt in me broek plaste, dan had het een grotere impact op mij en waar koffie mij bracht. Echter het mocht niet zo zijn. Ik was slaaf van de koffie. Eerst dronk ik koffie voor het genot en onbewust de cafeïne. Later dronk ik koffie om de leegte op te vullen. Emotioneel was ik onstabiel en om mijn emoties te onderdrukken dronk ik koffie. Ooit gehoord van de “fight or flight response”? Dat is voornamelijk de staat van zijn, waar koffie je brengt. Eigenlijk is je lichaam en geest onder stress door de koffie, vervolgens geven de hersenen chemische reacties om dat te bestrijden en die reacties zorgen voor dat  heerlijke gevoel waar koffie je brengt. Verschilt per persoon misschien, maar voor emoties is er bij mij dan geen ruimte. In de stad deed ik voornamelijk productiewerk en die fight or flight situatie deed mij vergeten dat het werk saai was en dat ik er geen voldoening uit haalde. Eigenlijk heb ik jaren in de overlevingsmode geleefd, met als basis cafeïne. Op een gegeven moment zat ik in een cirkel. Ik wilde geen koffie meer, want ik was me bewust van de slopende effecten, maar ik kon het niet los laten. Ik had het talloze keren geprobeerd om af te kicken van cafeïne, echter het lukte me niet. Zodra ik geen koffie had gedronken voor een tijd, kwamen de onderdrukte emoties naar boven en dat samen met de ontwenningsverschijnselen met als vervolg een depressie en om dat te bestrijden dronk ik vervolgens weer koffie. Dan voelde ik me weer goed, maar was ik nog steeds een gezonken wrak verborgen in de diepten.  Het dieptepunt was een periode van enkele maanden, dat ik ook hartklachten kreeg en mijn frustratie op andere mensen af reageerde. Soms kreeg ik spontaan steken bij me hart en het frustreerde me dat ik die koffie niet kon loslaten. Op het werk dronk ik ook koffie, terwijl een deel van mij het niet wilde (het was ook smerige koffie). Mocht je bekend zijn met productiewerk, de norm ligt altijd hoog. Alleen al daarom dronk ik koffie, want als een onstabiel wrak kon ik dat niet halen en kon ik mijn centen niet verdienen. Zo blijf je in een cirkeltje. Na het dieptepunt begon ik langzaamaan mezelf te overtuigen waarom ik in die cirkel bleef. Welke redenen waren er voor mij om koffie te blijven drinken? Waarom heeft het zo’n impact op mij? Die laatste vraag was een raadsel. Ik zag genoeg mensen om mij heen, die koffie dronken zonder enige impact. Waarom was ik er zo gevoelig voor? Want zo leek het te zijn...

5c03653e874356a4ef95c348aa974afa_medium.

De ommekeer

Het begon met de verhuizing naar Arnhem. In Zwolle voelde ik me niet thuis en Arnhem trok mij aan. Voornamelijk omdat ik veel aan hardlopen doe en Arnhem is perfect daarvoor. Ik had nog steeds geen koffiezetapparaat thuis en ik was die ook niet van plan te halen. Mijn gewoonte om koffie te halen bij diverse winkels/cafe’s stond nog steeds vast. Echter mijn dagelijkse dosis was flink verminderd. Voorheen dronk ik veel koffie op het werk en bijvoorbeeld een grote beker van een koffiezaak. Ik had met mezelf afgesproken om dat niet meer te doen en maximaal 2 koffie consumpties op een dag te benuttigen. Ik begon vaker voor de espresso (of ristretto) te kiezen. Ook al is het voor een kort moment, de kracht qua smaak had mijn voorkeur. Er zit ook minder cafeïne in als je het vergelijkt met een standaard kop koffie. Dat had ook invloedt op mijn keuze. Ik werd me ook bewust van een gouden regel: “Als je begint met koffie, eindig je met koffie”. Ik bedoel daarmee dat als ik bijvoorbeeld in de ochtend een koffie nam, ik later op de dag ook koffie nodig had. Want na zo’n drie a vier uurtjes had de cafeïne geen effect meer, met als gevolg dat ik weer koffie nodig had later op de dag. Ik begon mijn koffie beter te timen. Na het sporten bijvoorbeeld. Ook al dronk ik niet veel koffie meer ik had nog steeds last van blaasproblemen, minder ernstig , maar wel oncomfortabel. Ik kwam op het idee om pure chocola te nuttigen. Het begon met chocola  met een puurheid rond de 55%. Hoe puurder hoe lekkerder en voor ik het wist, zat ik aan de chocola met minstens 85% cacao. In chocola zit ook cafeïne. Hoe hoger de puurheid, hoe meer cafeïne. Chocola was niet de oplossing. Ik werd me ervan bewust dat cafeïne in zijn geheel een negatieve invloedt op mij uitoefent. Koffie, chocola, thee... ik krijg er allemaal last van. Op een gegeven moment was ik er zo klaar mee dat ik besloot om gewoon er mee te stoppen, het nuttigen van consumpties met cafeïne. Ik had het al talloze keren geprobeerd. Deze keer ging het vrij goed. Ik kwam op 10 dagen. Van afkickverschijnselen had ik niet zo veel last van en mijn blaas herstelde. Emotioneel begon ik me ook beter te voelen. Totdat ik een keer heel brak wakker werd en niet vooruit te slepen was... ik dacht: “Laat ik incidenteel één espresso nemen”. Na 10 dagen zonder, was de eerste koffie consumptie: Ongeëvenaard. Voordat ik het wist begon ik weer vaker koffie te halen op wat mindere dagen en vervolgens zat ik weer vast in die wereld. De enige manier om koffie echt los te laten is om erover te schrijven en dat is waar dit artikel voor dient. Ik houd van je koffie en ik haat je, daarom laat ik je los, zodat ik weer heer en meester ben over mijn eigen brein.

 

 

 

 

 

 

 

 

18/12/2016 13:47

Reacties (3) 

19/12/2016 08:02
Drink het nooit. Vind het vreselijk vies ruiken en smaken.
19/12/2016 17:06
Zo begint het. Als je het een keer probeert wen je er aan en begint het lekker te ruiken, omdat je hersenen de geur associëren met de cafeïne.

Als je de keuze hebt nooit aan beginnen, voordat je het weet ben je er afhankelijk van
19/12/2016 07:41
Herkenbaar!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert