Mystika

Door VG Sterk gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 

Een gewond hertje ligt roerloos tussen de struiken in het bos. Het dier is gebeten door een vos en heeft een lelijke wond aan het rechterachterpootje. De jonge hinde lijdt veel pijn en kermt zachtjes. Het ziet er niet al te best voor haar uit. Plotseling hoort het hertje de bladeren ritselen en ziet dat de takken opzij worden geduwd. Een vrouw, gekleed in een lange, donkerrode jurk, begeeft zich naar de plek waar het hertje zich bevindt. De vrouw knielt naast het hertje en kijkt haar met haar donkere, bijna zwarte ogen onderzoekend aan. Haar spierwitte haren glinsteren in het schaarse zonlicht dat door het dichte struikgewas heen piept. In haar rechterhand houdt ze een bosje geneeskrachtige kruiden vast. Met haar linkerhand streelt ze het hertje, terwijl ze zachtjes sussende woorden tegen haar spreekt. Vervolgens drukt ze het kruidenbosje tegen de open wond van het arme hertje en spreekt een soort van bezwering uit. Na het ritueel te hebben voltooid, blijft ze nog even bij het dier zitten en fluistert troostende woorden in haar oren. Na een poosje staat ze op en verlaat dan de plek. Langzamerhand lijkt het hertje zich weer beter te gaan voelen. Uiteindelijk richt het dier zich wat moeizaam op en baant zich enigszins hinkend een weg door de struiken. Daarna vervolgt het hertje haar pad weer.

Mystika is weer terug in haar karakteristieke huisje aan de rand van het bos. Sommigen noemen haar een kruidenvrouwtje. Anderen noemen haar een heks. Maar zijzelf beschouwt zich als een kind van de natuur. Mystika wast grondig haar handen boven de gootsteen in de keuken en droogt ze af. Daaropvolgend loopt ze naar de woonkamer en gaat op een kleed zitten voor de open haard. Ze vouwt haar armen om haar opgetrokken benen en laat haar hoofd op haar knieën rusten. Ze stelt zich voor dat ze een schild van blauw licht over zich heen werpt, een soort koepel om haar te beschermen tegen invloeden van buitenaf. Dit is het gebruikelijke ritueel dat ze uitvoert na een heling. Het op deze manier genezen van een mens of dier maakt haar kwetsbaar. Het loopt al tegen de avond wanneer Mystika besluit om een pan soep te gaan maken. Voordat ze daaraan begint geeft ze eerst haar kat te eten. Voor de soep gebruikt ze verse groenten; tomaten, prei, wortelen en knolselderij. Dan voegt ze er kruiden en specerijen aan toe zoals nagelkruid, cayennepeper en gemberwortel. En als laatste nog een snufje magie: ze zegent het voedsel met een spreuk. De soep ruikt heerlijk en de geur verspreidt zich door de keuken. Net wanneer ze op het punt staat om op te scheppen, wordt er op het raam getikt. 

Nieuwsgierig loopt Mystika naar het half geopende raam toe. Een uil zit in het venster en tuurt naar binnen. Wanneer de vrouw voor het raam staat, staart de uil haar met zijn priemende ogen strak aan en slaakt enkele geluidjes. Dan vliegt hij weg van het venster en strijkt neer op de tak van een boom. Daar blijft hij zitten en kijkt in de richting van het raam. Mystika, die nog steeds voor het raam staat, begrijpt onmiddellijk wat de bedoeling is en gaat naar het fornuis om het vuur uit te draaien.
Vervolgens stapt ze naar buiten en beent snel om het huis heen. Terwijl ze in de richting van de uil loopt, fladdert het dier van de boomtak en vliegt het bos in. Mystika holt het beest achterna. Gestaag vliegt de uil verder en kijkt regelmatig achterom om te zien of de vrouw hem nog volgt. Na een poosje van vliegen en achtervolgd worden, daalt de uil plotseling en strijkt neer op een afgezaagde boomstronk. Hij wacht geduldig tot de vrouw hem heeft bijgehaald. Daar is Mystika al, ze benadert de uil behoedzaam. Het dier blijft stokstijf zitten en kijkt strak de andere kant op. Wanneer ze dezelfde kant op kijkt, ziet ze tot haar verbazing een eindje verderop een jong hertje staan: Het is dezelfde jonge hinde, die ze eerder op de dag behandeld had. De wond aan het rechterachterpootje is nog vaag te zien. Voordat ze naar de hinde toeloopt, richt ze haar blik nog even op de uil. Die vliegt, na een enkel oehoe geroep, weer verder. 

Wanneer Mystika het hertje bereikt, ontwaart ze vlak achter het dier een diepe kuil. Met een paar stappen staat ze naast het hertje en kijkt de kuil in. Daar treft ze een volwassen hinde aan, de moeder van het jonge hertje. Het gat is te steil om eruit te klimmen en de hinde zit in de val. Angstig kijkt ze naar Mystika. Het jonge hertje staat er wat verloren bij. Gejaagd kijkt Mystika om zich heen; wat moet ze nu doen? Dan valt haar oog op een bospaadje dat afgeschermd wordt door een houten hek. En het hek is afgesloten met een dik, lang touw. Snel rent ze naar het hek en begint het touw los te knopen. Met veel moeite krijgt ze het touw uit de knoop en holt terug naar de twee herten. Ze gaat bovenaan de kuil staan en werpt een uiteinde van het touw naar het moederhert toe. De hinde snuffelt er even aan en neemt dan het touw in haar bek. Aan het andere uiteinde begint Mystika te trekken; zo helpt ze het dier de kuil uit te komen. Het gaat tergend langzaam, maar tenslotte klautert het hert de diepe kuil uit. Moeder en jong zijn weer herenigd. Mystika slaakt een zucht van verlichting. Net als ze de dieren weg wil sturen, bemerkt ze dat ze niet meer de enigen zijn op deze plek. Wanneer ze zich omdraait, ziet ze dat er een man vlakbij haar staat. Hij is groot, heeft kort, donker haar, draagt sjofele kleding en heeft regenlaarzen aan. Met een nijdige blik kijkt hij Mystika aan. Opgewonden begint hij te tieren dat hij het hert zelf heeft gevangen en dat het beest dus van hem is. Mystika reageert met te zeggen dat kuilen graven om herten te vangen verboden is, en dat alle dieren in het bos recht hebben op hun vrijheid.

Kwaad schreeuwt de schurk dat Mystika zich met haar eigen zaken moet bemoeien en komt dreigend op haar af. Mystika boort haar bijna zwarte ogen nu recht in de ogen van de man en blijft hem doordringend aanstaren. Er lijkt een soort krachtveld uit haar ogen te stralen. De schurk schrikt van de energie die op hem afkomt en deinst een stukje achteruit. Beiden staan nu vlak voor de kuil. De man lijkt hierna nog kwader te worden en opent zijn mond om iets te zeggen. Dan plotsklaps verliest hij zijn evenwicht en valt achterover in de diepe kuil. Hardhandig komt hij op de bodem neer. Mystika ziet het jonge hertje staan op dezelfde plek waar de schurk net stond. Het dier was vanachter tegen zijn benen opgelopen, zodat de man struikelde en viel. Mystika hoort de schurk vanuit zijn kuil vloeken en tieren. Ze glimlacht genoeglijk. Dan aait ze de twee herten even over hun kop en helpt ze vervolgens weer op weg. Gewoon weer een dag uit het leven van een kind van de natuur.

545b72c25c6c1adb2487dd283c5e6ade_1407324 © 2014-© 2016

Neem ook eens een kijkje op: http://plazilla.com/vg-sterk

 

3bcd23d29e61333ce8ad3be1be016f3a_1403636

14/12/2016 13:22

Reacties (8) 

1
15/12/2016 11:58
Mooi verhaal
1
15/12/2016 11:59
Dank je :-)
1
14/12/2016 17:27
mooi verhaal, ja wie een kuil graaft voor een ander.......
1
14/12/2016 17:32
Dank je Rabbit-Green!
1
14/12/2016 13:47
... wie een kuil graaft voor een ander :)
1
VG Sterk tegen Ktje
14/12/2016 13:48
... Ja, precies ;-)
1
14/12/2016 13:43
Ben blij met jouw komst naar Tallsay ... want je schrijft gewoon geweldig.
1
14/12/2016 13:45
Een eer om dat van jou te horen...Dank je wel, Candice!!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert