Requiem: Epiloog

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                  2609f21314ecf3f635d91995182034a5_medium.

 

EPILOOG

 

Gekko’s virus had gewerkt. Via de CCD had het zichzelf via de satellieten gedownload naar alle chips, zowel de gewone als de Cyborg-chips en werd hun werking op die manier verstoord dat alle chips, van de eerste tot de laatste niet meer functioneerden en van het radarscherm verdwenen. De blokkades die rond the Old World Highest opgezet waren in opdracht van Angela White, kregen van hogerhand de opdracht om die weer op te breken. Hiervoor had Jack en zijn FBI-connecties gezorgd. Op die manier waren Edmond en zijn passagiers ook veilig op hun bestemming toegekomen zonder daarvan last van te ondervinden.

Via de info die de media van Jack Sterlington had gekregen, kwam de ware bedoeling van het chippen aan het licht. Het werd het Requiem voor Senator Angela White en al haar medewerkers. De rechtbank zou uitmaken in hoeverre iedereen medeplichtig was aan het landverraad die de senator had gepleegd. De installaties in De Kelder zouden worden ontmanteld en vernietigd.

Philip Collins werd door de ochtendploeg na de arrestatie van de moordenaar ontdekt in de toiletten op het gelijkvloers van de Old World Highest en vrijgelaten om direct weer in hechtenis genomen te worden bij zijn thuiskomst.

Joeri en Nikolaj Volkov besloten unaniem om in de Oude Wereld te blijven, temeer dat Joeri een aanzoek aan Lucy Nicholson had gedaan en zij met gans haar hart ‘ja’ had geantwoord. Ze zouden volgende maand in het huwelijk treden. Lucy had Iléna als haar getuige gevraagd, Joeri vroeg natuurlijk zijn broer die even blij was. Edmond Foster zou één van zijn wagens ter beschikking stellen voor de bruid en bruidegom maar enkel en alleen als hij beloofde er geen racewedstrijd van te maken.

Feliciano kreeg het ereburgerschap van New York van president James Loft, die pas nadien besefte hoe dicht hij en zijn vicepresident bij de dood hadden gestaan.

Mamacita Rosita Margarita Garcia y Pérez was zo fier als een pauw voor haar zoon. Hoewel ze het hem nog maar eens onder de neus stak dat het tijd werd om een vrouw te zoeken en voor vééééél kleinkinderen te zorgen.

Feliciano knikte zoals altijd en dacht er het zijne van.

In de Nieuwe Wereld had de Veiligheidsdienst na de arrestatie van Shi Udesama een enveloppe ontvangen met de nodige bewijzen dat Directeur Jiro Taketani mee had gewerkt om het plan van Angela White tot een goed einde te brengen. De interne dienst stond ’s anderendaags aan zijn deur maar moest vaststellen dat de heer Taketani de eer aan zichzelf had gehouden en zelfmoord had gepleegd. Er ware nog wat kleinere vissen die op de lijst stonden, maar die ook werden opgevist en achter tralies gezet.

Michael alias Shi Udesama had niettegenstaande Goro hem onderwierp aan een verhoor om ‘U’ tegen te zeggen, niets losgelaten. Hij zwoer dat hij de opdrachten van hogerhand had gekregen en dat hij uitverkoren was en nog een aantal andere waanzinnige verklaringen. De man was compleet doorgeslagen. Hij kreeg levenslang voor de moord op de bewoners van de Nieuwe Wereld en verdween in een donkere gevangenis, waar men geen Nihonto’s had. De Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap vroeg om zijn uitlevering vanwege de moord op Thomas March, maar kreeg een nul op het rekest. 

Eagle Eye en zijn vriend voor het leven, Ji Lang besloten een wereldreis te maken waarbij het accent vooral op het continent Afrika zou liggen. Ze zouden de landen bezoeken waarvan hij zijn kunstwerken haalde en tegelijkertijd zou Eagle Eye enkele oude vriendschappen weer nieuw leven inblazen.

Ik was blij voor iedereen. De moordenaar van mijn ouders zou zijn straf niet ontlopen. Als ik de nieuwe directeur van de Veiligheidsdienst mocht geloven was de gevangenis waar hij geïnterneerd was een heel strenge faciliteit waar men hardere noten had gekraakt. Goro Fukamizu was gepromoveerd wegens zijn aandeel in de arrestatie en het aanbrengen van de verrader Jiro Taketani. Het bleek een heel vriendelijke man te zijn, iemand van weinig woorden, maar met het hart op de juiste plaats. Stephen en ikzelf werden zelfs uitgenodigd op zijn huwelijk nadat we op het bureau ons ganse verhaal hadden gedaan. De man was in de zevende hemel met de arrestatie van de moordenaar die hen zo lang had ontlopen en gans de tijd in hun midden had vertoefd.

Stephen en ik waren ook gelukkig. Het straalde van ons af. Ik voelde me een ander mens. Stephen vroeg me kort na de arrestatie of het mij niet speet dat ik geen bloedwraak had kunnen nemen. Ik dacht even vooraleer ik antwoordde.

‘Er was een kort moment dat ik het zo wilde. Eén seconde, één tel en toen heeft iets of iemand mijn hand tegengehouden. Verklaar me gek, Stephen, maar zo voelt het aan. Ik denk dat mijn ouders vrede hebben. De moordenaar is gevat en voor hen is dat genoeg. Dat moet het voor mij ook zijn!

Toen Stephen en ik een paar dagen later, nadat de plaats delict bij het huis van mijn ouders werd vrijgegeven, daar aankwamen en ik de deur wou opendoen, schoot het plots door mijn hoofd. ‘Oh, ja, Stephen, ik heb nog de sleutelbos van Suzy bij me. Ik heb die waarschijnlijk per ongeluk in mijn handtas gestoken.’ Ik gaf hem die terug en we betraden de ingang van mijn ouderlijk huis.

Stephen was wat met de sleutelbos aan het spelen en keek plotseling heel verbaasd. Ik wou hem vragen door te komen nadat hij zijn schoenen had uitgedaan, maar hij keek van zijn sleutelbos naar de kersenhouten kast die in de gang stond. ‘Je weet wel Yu, dat ik me afvroeg waarvoor de vierde sleutel diende. Die antieke baardsleutel. Misschien is het mijn verbeelding maar lijkt die niet wat op die sleutel die op het linkerdeel van het kastje daar zit?’

Ik bukte me en nam de sleutel uit het slot en moest inderdaad vaststellen dat dit zo was. ‘Hé, vreemd, maar misschien zijn er zo duizenden en past die niet. Het zou wel mooi staan als alle twee de sleutels erop pasten. De linker past niet op de rechterdeur, dat heb ik vroeger al eens geprobeerd. Ik zou zelf niet weten wat er in die kast zit’ Ik probeerde Stephens sleutel die hij ondertussen van de sleutelbos had gehaald. Hij ging het sleutelgat binnen en na een paar keren wroeten en wriemelen hoorde ik een klik en ging de deur tot onze grote verbazing open.

We zagen een oude houten doos in het kastje staan die ik voorzichtig eruit haalde. Samen gingen we naar de leefruimte, benieuwd welke schat er in dat doosje kon zitten. Misschien wat oude foto’s of zo. Het ding had geen slot en het bleek inderdaad dat er oude foto’s inzaten. Stephen glimlachte toen hij naar de foto’s keek. Het waren kinderkiekjes van een meisje die heel goed geleek op mij. Nou ja, toen was ik heel wat molliger dan nu, ik zou zeker die van hem ook eens opvragen. Wacht maar dacht ik, dan zou ik eens lachen. Toen pas zag ik dat er tussen de vele foto’s een dubbel gevouwen papier zat. Ik opende het blad en Stephen schrok toen hij het logo van het LCR bovenaan zag.

Ikzelf wist al van mijn viertiende levensjaar dat Arturo en Sachiko mij op jonge leeftijd hadden geadopteerd maar ik had hen altijd als mijn echte ouders aanvaard nadat zij het mij met wat angst in het hart hadden verteld. Ik kon me trouwens geen betere ouders voorstellen. Daarom had ik het nog niet aan Stephen verteld, het sprak zo vanzelf, dat ik daar nooit meer aan had gedacht.

Stephen werd bleek toen hij over mijn schouder de naam las van mijn biologische moeder en hij kon mij nog juist steunen want anders was ik waarschijnlijk gevallen. Kathy Chang, moeder van Yukiko. Stephens stiefmoeder was ook mijn moeder. We keken elkaar een tijdlang aan, beiden wat verzonken in eigen gedachten. Het was Stephen die het eerst de stilte verbrak. ‘Yu, ik wist niet…., ik moet het nu wel vragen anders zal dit steeds zwaarder wegen. Ik heb je heel graag en voor mij maakt dit papier niets uit… Maar jij kan daar misschien anders over denken…Verandert dit iets tussen ons?’

Het moest voor hem een grotere schok geweest zijn dan voor mij. Immers, dat ik een adoptiekind was, wist ik. Dat mijn biologische moeder Kathy Chang heette, was wel een verrassing. Maar toch niet zo groot als Stephen vermoedde. Ik had op foto’s van Suzy Chang al een aantal gelijkenissen gezien die me vreemd leken en ergens in mijn hoofd in een klein kamertje waar je onbewust foto’s opslaat en vergelijkt, had mijn brein Suzy’s foto’s en de mijne al te samen geklasseerd. Nu hadden haar foto’s in mijn bewustzijn een label gekregen. Suzy Chang, mijn halfzuster.

Stephen slikte, zag ik. Hij wachtte met angst op mijn antwoord.

‘Mijn liefde verandert niet voor jou omdat ik mijn familie teruggevonden heb. Jammer dat ik mijn halfzus nooit echt heb gekend. Maar jij moet maar veel over haar vertellen. Dan wordt ze weer levend in onze gedachten. Hiermee heeft ze nu nog meer dan voordien diepere wortels gekregen.’

Het zouden woorden zijn die mijn ouders konden gesproken hebben. Dit was ook Akai. Ik zou die lieve man met zijn bruine ogen zo vlug mogelijk uit zijn onzekerheid helpen.

‘Ik hou van je, Stephen March en daarmee ga je moeten leren leven. Is dit voor jou een probleem?’

Toen kreeg ik de kus die ik nooit meer zou vergeten.

 

 

EINDE

 

                                c953d0923e197b201810fe7d822e391e_medium.

 

09/12/2016 08:51

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert