Requiem: Hoofdstuk 50

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                2609f21314ecf3f635d91995182034a5_medium.

 

50

 

Goro Fukamizu had het resultaat in zijn handen en toch kon hij het bijna niet geloven. Daarom had hij het nog dubbel gecheckt. Hij was verrast, alle puzzelstukjes vielen samen en vormden een duidelijk beeld. De eerste stap die hij vervolgens zette, toen hij overtuigd was van zijn analyse, was de transponder van zijn verdachte opsporen. Hij lokaliseerde zijn prooi en ging dan over naar het volgende onderdeel van de procedure.

Met de opmerking ‘DRINGEND’ die hij aan zijn bericht voegde, riep hij alle mensen samen die met de zaak te maken hadden. De nieuwe adjuncten, alle inspecteurs en veiligheidsagenten die hadden meegewerkt in de zaak van de Akai-moorden – al was die titel nu achterhaald- verzamelden zich in de kortste tijd in de vergaderruimte. Met de nauwkeurigheid die hem eigen was, legde hij zijn vaststellingen voor. Er was geen ruimte voor twijfel, iedereen las zelf nog eens het rapport door, dat hij in zeven haasten had doorgezonden naar hun memoblok. Nu wist iedereen van hen wie de seriemoordenaar was! Hoe hadden ze zo blind kunnen zijn? De stemming werd grimmig in de zaal, men sloeg zich voor het hoofd omdat de oplossing zo voor het grijpen lag. Een eenvoudige query, een onderdeel van een database had hen de uitkomst gegeven. De grimmigheid van de veiligheidsmensen was te wijten aan de naam die in het daderprofiel voorkwam. Een smet op hun blazoen. Nu had Goro net zoals Norino Vastai in eigen boezem gekeken en de slang gevonden die hen allen had misleid.

De opdrachten werden gegeven. Goro wist waar de moordenaar zich op dit moment bevond. Hij was niet van plan om op dit punt zijn superieuren op de hoogte te brengen. Dit was niet alleen tijdverlies, maar het was een ingecalculeerd risico. Hoe ver was deze kanker verspreid in de Veiligheidsdienst? Onder wiens beschermende vleugels kon dit alles gebeurd zijn? Iemand had de hand boven de schuldige gehouden en de andere kant opgekeken. Goro Fukamizu had al een paar ideetjes die hij nog even wou testen. Maar die zouden moeten wachten, dit waren  problemen voor later. Eerst moest de moordenaar, de dader waar zij zo lang naar gezocht hadden op heterdaad worden betrapt. Dan zou Goro en zijn team hem eens goed de duimschroeven aandraaien. Zo hard, dat hij zou kraaien als een haan alsof het nooit morgen zou worden!

Verschillende tot de tanden gewapende mensen vertrokken met hun zwarte geblindeerde autobots. Goro regelde een filelijn voor zijn rekening. In zijn functie kon hij dit met een simpel gecodeerd bericht naar de verkeerscentrale bekomen. Geen enkele vreemde autobot zou op deze weg hun voertuigen belemmeren. Hoe had hij zich zo voor de gek kunnen houden?

Shi Udesama, nu hoofdinspecteur in vervanging van de overleden Norino Vastai, was op ieder moment van alle moorden niet alleen afwezig geweest op het hoofdkantoor, maar de historiek van zijn transponder bewees dat hij steeds aanwezig was op de plaats delicten. Je zou op het eerste gezicht dit maar normaal vinden. Een adjunct-inspecteur op een plaats delict is nu eenmaal geen uitzondering Het interessante aan de tijdsnotaties was dat hij er zich al bevond nog vóór men de moorden had doorgegeven aan de Veiligheidsdienst. Er was geen enkele twijfel mogelijk. Zijn collega, zijn overste nu, was de man waar ze al zo’n lange tijd op jaagden. Het spook in het witte laken had een gezicht gekregen. Goro hoopte enkel dat hij op tijd kwam. De transponder van Shi’s autobot gaf aan dat hij zich bij het huis van Arturo Mitsukai en Sachiko Matai bevond. Dit huis was nu de eigendom van Yukiko Mitsukai. Was zij z’n volgende slachtoffer?

 

……..

 

Ze sprongen alle twee door de geopende schuifdeur van de opgedreven bolide van Edmond Foster. Iléna kwam even later doodgemoedereerd op haar hoge hakken aangewandeld en zette zich naast Edmond terwijl ze met een zwaai haar kepie het raam uitwierp. Edmond keek naar haar. ‘Kunnen we?’

‘Da!’ was het enige woord die ze zei, al was het met een zalige glimlach op haar mond. Edmond liet dit zich geen twee keer zeggen. Zoveel Russisch kende hij wel. Hij tikte op een aantal punten op zijn console waarmee hij zijn voertuig bestuurde en Iléna en de gebroeders Volkov voelden de kracht van de versnelling. Ze werden alle drie in hun zetels achterover gedrukt toen het voertuig in een zevental seconden reeds de honderd kilometer per uur overschreed. Edmond voelde zich in zijn nopjes. Niettegenstaande de halsbrekende snelheid zorgde de ontwijkingunit ervoor dat ze op niets botsten. Mits een paar ingenieuze ingrepen en een sterk staaltje van de racekunsten van Edmond  Foster waren ze in een mum van tijd een heel eind verwijderd van The Old World Highest.

Op het moment dat ze de toren hadden verlaten, waren hun oortjes actief. Joeri had een dringende boodschap voor iemand waarvoor hij in de vorige weken een speciale genegenheid was gaan ontwikkelen. ‘Hoi, hier Joeri, we zijn heelhuids buiten geraakt Lucy, maar ik weet niet of de software zijn werk heeft kunnen doen. Toen de hulptroepen bijna door de deur waren geraakt, zijn we zoals afgesproken via de luchtkoker en dankzij de plannen die jij op de kop hebt weten te tikken tot bij Iléna geraakt. Laat ons zoals overeengekomen te samen komen in de oefenruimte, daar kunnen we dan de rest vertellen…Ya tebya lyublyu, Lucy.’ Nikolaj grijnsde naar Joeri en kreeg prompt een broederlijke por in zijn ribben. De lach op Joeri’s gezicht was niet weg  te krijgen nu hij veilig en wel terug met Lucy kon spreken.

Lucy weende van opluchting. Ze had gevreesd dat haar lieve Joeri waar ze zo op gesteld was geraakt, niet meer terug zou zien. Lucy had een paar kleine woordjes Russisch geleerd en had begrepen dat Joeri zei dat hij van haar hield. ‘Ya tebya lyublyu, Joeri,’ zei ze in zijn taal terug, tussen een paar snikken door. Toen Joeri aan Lucy vertelde dat hij nog nooit in zo’n snelle glider had gezeten, fronste ze even haar wenkbrauwen.

‘Zeg Edmond dat hij het voorzichtig aan doet. Ik wil nu geen ongelukken meer op het laatste moment! Niettemin, een grote proficiat aan iedereen, als ik eerlijk moet zijn had ik het niet durven dromen dat het allemaal goed zou aflopen. Tot straks, Joeri.’ Ze drukte af en droogde haar tranen van geluk.

Direct werd ze weer de pragmatische Lucy, de vrouw die niet zozeer voorrang gaf aan emoties maar aan procedures en veiligheidsmaatregelen. Ze dacht aan het doel van hun opdracht. Wanneer zouden ze weten of het virus werkte? Feliciano zou hiermee wel raad weten, vermoedde ze. Samen met Gerekko Dai in Sanctuary zouden ze hun groep daarover wel iets meer kunnen vertellen. Ze hoopte maar dat al die moeite niet voor niets was geweest. Maar nu moest ze voortmaken wilde ze op tijd bij haar vrienden zijn. Haar autobot was niet zo snel als die van Edmond maar zij bevond zich dichter bij de plaats waar ze hadden afgesproken.

 

……..

 

Goro had uiteindelijk iedereen opgetrommeld die vrij was om aan de actie deel te nemen. Hij had de transponder van Shi Udesama in het oog gehouden. Die bleef  op de coördinaten van 10 Chome ChiYoda-Ku, Tokio als een neonlicht aan en uit blinken. Heel in het kort beschreef hij de situatie. Met hun neus op de feiten gedrukt stond iedereen voor schut. Zelfs Goro voelde zich beschaamd dat hij dit niet opgemerkt had.

Ondertussen had hij via een collega die beter wegwijs was met de computerprogramma’s ontdekt dat Shi ook bij zijn opdracht voor het andere bureau regelmatig grote afstanden had afgelegd om slachtoffers te maken. Steeds met hetzelfde MO. Ze hadden de historiek van zijn transponder nageplozen en gezien dat hij zich regelmatig naar een huis in Sanctuary begaf. Goro deed beroep op een bevriende rechter om de documenten te verkrijgen om een huiszoeking te doen op deze plaats.

Wat een andere ploeg die daar naartoe gezonden werd vond in de kelder was overweldigend. Een echte martelkamer ingericht om zijn slachtoffers langzaam te doden was niet het minste van de bewijzen. Naast de bloedsporen in deze ruimte waar een groentje die mee was al over zijn nek van ging, vonden ze nog een aantal andere aanwijzingen die bewees dat ze op het goede spoor zaten. Ze vonden ook nog een muziekinstallatie die het Requiem van Mozart speelde toen ze die aanzetten. De originele teksten van die melodie en de vertaling lag er zomaar gratis bij. Er zouden nog wel zaken worden gevonden die men als bewijs in deze zaak zou klasseren. DNA-sporen van slachtoffers die hem officieel zouden aanwijzen als moordenaar van deze onfortuinlijke mensen. Maar dit was het werk van de technische ploeg om deze te verzamelen en het labo zou ze dan verder onderzoeken, analyseren en een rapport indienen. 

Het waren allemaal elementen die verantwoordden wat Goro nu deed. Zijn collega’s waren bedrukt. Ja, zelfs geschokt door de feiten, maar op hun gezicht lag een vastberaden uitdrukking.

‘We gaan deze kanker in ons midden uitsnijden. En we gaan tot op het bot, tot er niets meer overblijft van die smerigheid,’ had Goro Fukamizu hen met luide stem toegesproken. De orders die hij hen gaf waren simpel. ‘Jullie hebben het adres waar hij zich nu bevindt. Bescherm in eerste geval het slachtoffer dat hij nu wil maken. Ik hoop dat we nog niet te laat zijn en breng de heer Udesama binnen dood of levend. Neem geen risico’s. Ik zou hem liefst levend arresteren, maar hij is jullie leven niet waard. Als het niet anders kan, is dood in dat geval een heel aanvaardbare optie.’ Een boze Goro Fukamizu gaf het sein. Zo had het team hem nog nooit gezien.

Een groep van twintig man vertrokken naar het adres dat Goro hen had doorgegeven. Ze hadden de opdracht om de plaats delict in stilte te benaderen, te omsingelen en de omgeving te barricaderen zodanig dat Shi geen mogelijkheid had om weg te vluchten. Eindelijk, een overduidelijk spoor naar de moordenaar! Maar Goro had nooit gedacht dat zijn collega en nu zelf zijn overste verantwoordelijk was voor de moorden. Soms lag de waarheid voor te grijpen, net voor je neus en toch zag je het niet. Goro dacht eraan dat hijzelf nog had voorgesteld om een aantal mensen zoals Shi uit de lijst te weren, mensen die zogenaamd boven alle verdenking stonden. Gelukkig dat hij de query voor het tijdsgebruik niet had gestart op de selectieve lijst maar dat hij de volledige personeelslijst erdoor had gedraaid. Een toevalstreffer waarvoor hij nu alle goden dankte.

Zouden ze nog op tijd zijn? Was Yukiko Mitsukai wel het volgende slachtoffer? Ze was de laatste tijd veel gezien met Stephen March die ook een familielid had verloren aan Shi Udesama. Een diplomaat die Norino Vastai nog op het bureau had laten komen en die hem een videostick had overhandigd met verschrikkelijke beelden van de moord op zijn halfzuster Suzy Chang. Hij kon het niet geloven dat hij zoveel jaar met een psychopaat had te samen gewerkt. Weerzinwekkend was een term die hem nog te sympathiek leek om als etiket op zijn collega te plakken. Goro had nu wel al de hogere echelons overgeslagen om tot de actie over te gaan. Hij vermoedde dat er mensen waren die de hand boven het hoofd van zijn collega hadden gehouden. Daarom, als het kon, wou hij Shi levend te pakken krijgen. Goro zou het uit hem persen, desnoods met geweld. Deze zaak zou men uitspitten tot ze alle lijken uit de kast hadden gehaald. Tot ze iedereen die hier maar mee in de verste verte te maken had aan de schandpaal hadden genageld.

 

……..

 

Angela White was maar een schaduw van wat ze ooit was geweest. Ze besefte dat Jack haar doorhad en dat hij op de een of andere manier haar Veiligheidsdienst had uitgeschakeld. Jack was op zijn gemak aan het nippen van zijn Chivas en zij zat te wriemelen van ongeduld op haar bureaustoel. Ze had al verschillende keren overwogen of ze naar haar Beretta zou grijpen, maar telkens weer had de blik in Jacks ogen haar tegengehouden. Ze kon haar toneelspel stoppen en op een andere boeg gooien.

‘Jack, ik heb de mogelijkheid om op korte termijn tien miljoen dollar bijeen te krijgen en op gelijk welke rekening die je mij maar geeft over te maken. Denk na, dat is een heleboel geld! Tien miljoen dollar en je kijkt een andere kant op. Ik kan veel voor je betekenen als ik President wordt. Je zou voor de rest van je leven absoluut geen financiële problemen meer hebben. Ik geef je een vrijgeleide op papier dat men je achteraf gerust laat. Dit is een goed voorstel. Neem het aan, Jack. Denk aan de goede dingen die we te samen hadden. Dat kan je toch moeilijk ontkennen, er was toch altijd die vonk tussen ons. Er was iets dat ons verbond, je kan dat toch zomaar niet wegcijferen. Uiteindelijk als je eerlijk bent, ben je even schuldig aan wat er gebeurd is. Waarom zou ik volgens jou daar nu alleen moeten voor boeten?’

Jack lachte. ‘Angie toch, als je mooie gezichtje me niet meer kan overtuigen, dan maar zwaaien met het grote geld. Vergeet het! Ik heb een mooie cent opzij gezet waarvan ik de rest van mijn dagen luxueus kan leven. Ik heb je tien miljoen dollar niet nodig. We zijn volgens mij te ver gegaan. Je moet mij er niet op wijzen, ik ben er mij terecht van bewust dat ik een deel van de schuld draag. Maar uiteindelijk heb jij alles uitgedacht en ook de orders gegeven. Als er iemand is die je kent, dan ben ik de enige die zo dicht bij je stond en dat heeft me ook het recht om te doen wat ik nu doe. Trouwens, kijk, het ochtendnieuws zal beginnen. Ik ben echt benieuwd wat er allemaal op ons halfrond is gebeurd, jij niet?’

Een arrogant gesnuif en bliksemende ogen waren de enige antwoorden die hij kreeg. Hij nam de afstandsbediening, zonder dat hij van Angela White wegkeek en duwde op de knop om het geluid wat  te verhogen.

Een reporter stond links voor het Witte Huis en in de rechterhoek van het scherm was een foto van Angela White te zien. De senator verbleekte toen ze dit bemerkte.

‘….en we hebben via een interne bron een dikke enveloppe bewijsmateriaal in handen gekregen dat bestond uit copies van documenten, audiofragmenten en zelfs video’s die bewijzen dat Senator Angela White het hoofd was van een ongeautoriseerde militaire operatie tegen de Nieuwe Wereld. Uit deze bewijsstukken blijkt dat deze operatie gefinancierd werd door zowel dubieuze industriële partijen uit onze wereld als een aantal contacten in de Nieuwe Wereld die op dit moment ook de Veiligheidsdienst aan hun deur horen kloppen.’

Met ogen zo groot als koffieschoteltjes zat Angela White te kijken naar het grote tv-scherm. Ze keek naar Jack en hij knikte en grijnsde haar toe. ‘Een goed agent, Angie, zorgt voor zijn eigen verzekering. Ik heb je steeds afgeluisterd en bewaarde de gegevens. Ik heb gisteren iemand met al die bewijzen naar de grootste persdiensten gezonden en naar de FBI. Er is ook een gedigitaliseerde mail met de nodige bewijzen vertrokken naar de bevoegde diensten in de Nieuwe Wereld. Gans je organisatie wordt op dit moment ontmanteld. ‘De Kelder’ is verleden tijd. Het spel is gedaan en je hebt verloren…schat!’. Jack kon het niet nalaten het kooswoordje te gebruiken.

‘Denk je dat, Jack. Mijn leger is op weg en die zijn niet tegen te houden. Het zal je berouwen. Straks zijn de rollen omgekeerd en je moet niet rekenen op genade. De kogel is nog te goed voor je,’ snauwde ze.

Jacks glimlach verdween niet van zijn gezicht. ‘Luisteren, Angie, daar ben je nooit goed in geweest. Ik heb het toch al gezegd, luister naar die man op tv, je kan er nog wat van opsteken.’

De reporter was nog altijd bezig met zijn verslag met op de achtergrond Het Witte Huis met daarvoor de fontein,‘…onder leiding van Generaal Douglas Porter. De soldaten waren op weg naar de Nieuwe Wereld. Zij waren op een geheime oorlogsmissie die door Senator Angela White had goedgekeurd. Alle eenheden zijn wegens problemen moeten terugkeren. De soldaten schenen allemaal in een soort apathische toestand te verkeren. Geen van hen wist hoe ze heten, wat hun opdracht was en wat ze op dat moment aan het doen waren. Alle besturingssystemen van de oorlogsvloot moesten van op de grond worden overgenomen. Zelf de piloten wisten niet meer hoe ze hun vliegtuigen moesten gebruiken.  Generaal Douglas Porter heeft volledige bekentenissen afgelegd ten nadele van Senator Angela White. Blijkt dat bij deze mensen een nieuwe chip was ingeplant. Volgens de zegsman van de FBI sprak Generaal Douglas Porter over een zogenaamde Cyborg-chip en over brainwashing. We kennen nog niet alle elementen over dit deel van het verhaal, maar van het ogenblik dat we meer nieuws hebben komen we  terug met…’. Jack zette de tv uit. ‘Geef toe Angie, interessant nieuws vandaag. Niet?

Haar ogen spuwden vuur en net toen ze besloot om toch naar haar Baretta te grijpen ging de deur open en viel een groep mensen binnen. Tot de tanden gewapend en in het zwart gekleed, allemaal hun wapens op haar gericht, bevroor haar hand in de beweging naar haar wapen.

Een man in een zwart tweedelig pak kwam van achter de soldaten. Hij zag eruit als een begrafenisondernemer, maar Angela White wist dat hij van de FBI was. Zijn blik zei alles, ze hing en hij was de beul die de executiewoorden zou uitspreken.

‘Angela White, je bent gearresteerd voor landverraad en terrorisme, alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden, je hebt het recht…..’

Jack luisterde niet meer naar de rest, hij had alles al eens eerder gehoord. Hij verliet de kamer en liet zich gewillig in de boeien slaan door de mensen die zijn gesprek met de senator woord voor woord hadden gevolgd. Het was een gunst die hij had gevraagd aan zijn vrienden bij de FBI. Hij ook zou moeten boeten, maar hij had vrede met zichzelf. Zonder hem zou dit alles niet gebeurd zijn. Zonder de bewijzen die hij onder hun neus had geschoven zou Angela White President van de Westerse en Oosterse Wereld geworden zijn. Hij had een goed akkoord gemaakt met de openbare aanklager. Sowieso zou hij de  gevangenis indraaien, de feiten die hij gepleegd had, waren van die aard dat zelfs de meest meegaande rechter hem daarvoor geen gratie zou verlenen. Het enige dat Jack hoopte, was dat hij toch niet zo lang zou krijgen als Angela White!

 

……..

 

Op het moment dat ik Michael de genadeslag wou geven, zag ik van uit mijn ooghoeken Ji en Eagle Eye arriveren. Ze bleven staan, beiden met een vragende blik in hun ogen. De vraag die ook door mijn hoofd flitste. Zou ik toeslaan? Michael was nog versuft en schudde met zijn hoofd van de pandoering die ik hem had gegeven. Het zou echter niet lang duren of hij zou zich herstellen en ik voelde dat ik mezelf al voor honderd procent had gegeven. Ik was op! Toen hoorde ik langs alle kanten een tumult van jewelste en vielen er zoveel mannen mijn tuin binnen dat ik verbouwereerd bleef zitten in slaghouding.

Blijkbaar was dat het moment waarop Michael had gewacht en haalde hij uit met zijn rechterhand naar mijn hoofd. In een glimp zag ik dat het een steen was, een stuk dat diende als richtend voetpad dat naar het theehuisje liep. Ik was verrast door de inval en zou niet op tijd kunnen reageren. Maar vooraleer ik mijn hand ophief om de slag af te weren, hoorde ik een knal. Michael keek verbaasd en stokte in zijn beweging. Ik voelde de bloedspatten op mijn gezicht en bemerkte toen pas dat de hand van Michael één bloedende wonde was.

Goro Fukamizu gaf orders aan zijn mannen om Shi Udesama in hechtenis te nemen en zijn rechten voor te lezen. Daarna moesten ze hem onder begeleiding naar het hospitaal vervoeren voor verzorging. Van het moment dat hij wat opgekalefaterd was, mochten ze hem zo vlug mogelijk terugbrengen naar het centrale bureau van de Veiligheidsdienst waar men hem op de rooster zou leggen.

Toen ik van de schrik bekomen was, voelde ik me leeg. Ik had geen bloedwraak genomen. Maar in die laatste seconde voor het schot klonk, was de beslissing al in mijn hoofd gemaakt. Ik was uiteindelijk niet in staat om een moord in koude bloede te plegen. Als zelfverdediging ja, maar de man lag er tot op het moment voor de veiligheidsmensen binnenvielen hulpeloos bij. Net voor dat moment had ik in die ene seconde besloten het niet te doen en over te gaan op een andere beweging. Die beweging zou hem enkel bewusteloos geslagen hebben. De agent die mijn belager in zijn hand had geschoten, vertelde me dat Michael zelf een lid was van de Veiligheidsdienst en Shi Udesama heette. Het scheen zelf dat hij kortelings het onderzoek naar de moorden zelfs leidde. Ik schudde mijn hoofd. Wat een wereld. En toen…

‘Stephen,’ riep ik. In al het geharrewar en met al die commotie, alle mensen die in mijn tuin rondliepen was ik hem even vergeten. Ik snelde naar de serre en smeet de deur open en liep naar de meest verbaasd kijkende man die ik ooit in mijn leven had gezien. In een mum van tijd had ik hem ontdaan van de koorden waarmee hij was vastgemaakt en toen hij de knevel uit zijn mond haalde en me vroeg wat er gebeurd was, snoerde ik hem de mond met de hardste en langste kus die we tot op dat moment aan elkaar hadden gegeven. Ik drukte me tegen hem aan en het kon me niet schelen dat er een mensen naar ons stonden te staren. Het was wenen en lachen tegelijk, ik geraakte bijna niet uit mijn woorden, maar het lukte me toch om een verkorte versie van het gebeuren aan Stephen te vertellen.

‘Ik hou van je, lieve grote beer,’ fluisterde ik in zijn oor. Hij glimlachte vermoeid, maar ik zag een mooie toekomst blinken in zijn bruine ogen.

‘Kom eens hier, jij vechtersbaas, noem je dat een kus,’ plaagde hij me en gaf me een zoen waarvan ik bijna zonder adem raakte. Toen ik mijn ogen weer opende en naar buiten keek, zag ik de ruggen van Ji en Eagle Eye die zich voor de deur van de serre hadden gepost om ons het privémoment te geven waarnaar we beiden snakten. Twee ruwe bolsters met een zachte pit!

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

 

                          c953d0923e197b201810fe7d822e391e_medium.

08/12/2016 15:58

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert