Sanne's blik op 2016

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Het is december. Tijd om terug te blikken op het jaar en alvast vooruit te kijken naar wat komen gaat. SanneSchrijft doet dat aan de hand van haar persoonlijke belevenissen en gevoelens.

ec21942cab4233bf92e7fe851b179cde_medium.

Het jaar 2016

Blije vooruitzichten

In mijn eentje op de bank onder het genot van de laatste tonen van "Imagine" van John Lennon, de nummer 1 van de Top 2000. De aanslagen in Parijs, een week of zes eerder hadden hun weerklank in de Top 2000 gehad, waardoor Queen voor eventjes een pasje naar achteren deed.

Imagine there's no countries,
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will be as one

Daarna de klok, ik hef mijn glas naar de tv en proost op het nieuwe jaar. Een jaar dat voor mij persoonlijk blije vooruitzichten geeft. Doe Maar gaat weer optreden, maar liefst drie concerten in de Ziggodome en wellicht nog één of meerdere try-outs? Deze vooruitzichten stemmen me vrolijk, ondanks de harder wordende wereld die mij beangstigt.

057abe29fc6930921c88bfbcc62b0a89_medium.

wtf?

Een week later ligt er een brief van de Rechtbank op mijn deurmat met daarin het verzoek van ex om nulstelling van de kinderalimentatie. De schrik jaagt me om mijn hart. Na een telefoontje met de rechtbank en een bevestiging van ex weet ik dat het werkelijk waar is: negen jaar na de scheiding gaan ex en ik wederom naar de rechtbank. Pfff. Ik maak een afspraak met een advocaat, moet meteen maar even € 250,= dokken, anders start ze niet, en daar ga ik dan, de mallemolen weer in. Dank ex, voor deze harde terugkeer in de werkelijkheid.

 

David Bowie 11 januari 2016

Bowie. Jeetje. Ben n beetje van slag vandaag.

Bowie, the glass spider tour, 1987. Groots en meeslepend.

Bowie, samen met Tina Turner bij de studio van Joop van den Ende voor de opname van een pepsicola reclame. Vriendelijk, benaderbaar, klein en fragiel.

Bowie, Christiane F.
Bowie, dancing in the street
Bowie, Ziggy Stardust
Bowie, Live Aid, we could be heroes
Bowie, mr. Lawrence, Labirinth
Bowie, rebel rebel
Bowie a thin white duke
Bowie lazarus ..

David Bowie - op de achtergrond maar toch een belangrijk fenomeen in mijn leven.
Zo iemand zo bijzonder dat je niet bedenkt dat hij ziek kan worden en overlijden kan.

Zo iemand van wie je verwacht dat hij gewoon onsterfelijk is.

David Bowie. Jeetje.

eb256130faaa543d9b1b076f761b32b1_medium.

 

Kleintjes worden groot

Zoonlief doet een horeca opleiding en de school heeft een eigen restaurant, waardoor ik met regelmaat bij zoonlief ga lunchen. En wat ben ik dan een trotse mama! Ik neem steeds weer iemand mee naar het restaurant, waar je tegen kostprijs kunt eten, en nog lekker ook!

Dochterlief wordt achttien en dat moet gevierd! Ze wil een tattoo, ze krijgt een tattoo. Paps en mams hebben ze ook en weten een goede tattooshop in het dorpje in de randstand. Dus rijden we op een koude februaridinsdag terug naar mijn geboortedorp. Lopend door het kleine winkelcentrum kom ik heel wat bekenden tegen. Dat is leuk na zoveel jaar al weg te zijn.

Indië

Mijn manuscipt, of boek-in-wording ben ik het al gaan noemen, loopt door alle activiteiten heen. Ik blijf ermee bezig. Een oproepje in de Checkpoint, het veteranenblad, zorgt ervoor dat ik  koffiedates heb met twee oude veteranen die mij hun verhaal vertellen. Hoe bijzonder is dat!

Doe Maar Deventer

Inderdaad, Doe Maar gaat try out concerten doen. Ik ben zo blij, want optredens in de kleine zaaltjes zijn vaak nog leuker dan de grote concerten met alle toeters en bellen eraan. Het worden twee concerten in het Burgerweeshuis in Deventer, maar voor de kaarten moet ik écht naar Devnter toe want er is geen online verkoop.

Dus tuf ik op een mooie zaterdag in maart naar Deventer heen en weer voor twee kleine stukjes papier. Daar tref ik tal van oude bekenden en zo wordt het toch nog gezellig. De terugrit zit ik twee uur lang met een grote glimlach achter het stuur. In the pocket! Yes! Dat worden dus vijf Doe Maar concerten!

8d9113123a012fbd3da383b78624fdbe_medium.

 

Vluchtelingen

Ik ben zeer begaan met het lot van de vluchtelingen die uit Syrië en omstreken onze kant opkomen. Vaak zit ik met tranen in mijn ogen naar de tv beelden te kijken en voel ik me machteloos. Wat kan ik doen om hen te helpen?

Johnny de Mol komt met een prachtig project: een week lang helpen op Lesbos. Werkelijk de aangespoelde vluchtelingen aan de wal hijsen, warme en droge kleding aanbieden, te eten geven en een schouder als troost bieden. Ik schrijf me direct in, wat een prachtkans om iets te kunnen doen voor deze mensen! Helaas, ik hoor niet bij de kleine groep die geselecteerd wordt voor deze reis. Teleurgesteld blijf ik achter.

Dan komt er iets anders op mijn pad. Er komen vluchtelingen naar de stad waar mijn polderdorpje bij hoort. Ik meld me aan als vrijwilliger en zo stroom ik door naar een vrijwilligersproject wat taallessen gaat geven aan de vluchtelingen. Ik bezoek informatiedagen en krijg voorlichting. Langzaam maar zeker krijgt het project vorm en al heb ik geen idee wat me te wachten staat, ik ben zo blij en dankbaar dat ik nu eindelijk concreet iets kan gaan dóen.

    Ruilen? http://plazilla.com/page/4295181125/ruilen

Hupva Veteranendag

Het is 21 april en ik reis enthousiast af naar Ermelo waar ik vakbroeders van mijn vader zal ontmoeten. Het is een bijzondere dag waar ik veel mensen spreek, een mooie inkijk krijg in andere Hupva onderdelen en mijn boek-in-wording onder de aandacht kan brengen van een groep geïnteresseeerden. Moe maar heel voldaan rij ik rond een uur of vier weer terug naar huis.

1f90c5f76b731f8d7af6042be9520ab2_medium.

    Op zoek naar dienstmaten: https://tallsay.com/page/4294983736/de-her-ontdekking-van-de-overkant-op-zoek-naar-dienstmaten

Prince 21 april 2016

Het is nog steeds 21 april als ik met een bak salade op de bank plof en de tv aanzet op RTL Boulevard. Daar is nieuws.

Ik voel hoe mijn wangen warm worden, het zweet in mijn handen opkomt en de brok in mijn keel mijn eetlust wegneemt. Er prikken tranen maar ik slik ze weg, dochterlief kijkt me bezorgd aan: "Gaat het, mama?"

Oh mijn God, Prince is dood!

Dat is het enige wat ik op facebook post en de reacties met steunbetuigingen en medeleven stromen binnen. Ik struin Twitter af, het nieuws is vers van de pers. Langzaam maar zeker krijgen alle nieuwszenders dit trieste bericht door en de hele avond doe ik niks anders dan elk nieuwsberichtje lezen. Hoe kon dit nou gebeuren? Wat is er gebeurd? Wanneer, hoe lang, waarom, waardoor, wie? Zoveel vragen, zoveel ongeloof. Compleet van mijn stuk zit ik in shock op de bank. Slapen lukt niet. Zachtjes huil ik.

De volgende dag meld ik me ziek van werk. Ik huil de hele dag. YouTube stroomt vol met filmpjes. Filmpjes die Prince zelf nooit op YouTube wilde en deze altijd liet verwijderen. Nu is er niemand die controleert dus YouTube ontploft. Zóveel mooi beeldmateriaal, zóveel prachtige nummers, zoveel verschillende uitvoeringen. Ik kijk zo veel als mogelijk. Ik huil en geniet tegelijkertijd.

In Paisley Park wordt het lichaam van Prince tijdens een beloten dienst gecremeerd. Het is duidelijk hoe aangeslagen alle naasten zijn. Net zo in shock als de fans. Niemand had dit zien aankomen. Gerard Ekdom aan tafel bij RTL Late Night.

"Sometimes it snows in April" krijgt een nieuwe betekenis. Ik huil en huil.

In het weekend zijn de kinderen bij hun vader. Ik doe niets dan het nieuws volgen via de verschillende kanalen en alle nieuwe dingen op YouTube kijken. Zoveel mogelijk download ik meteen, want wie weet wanneer ze er weer een controle opzetten en alles weer geblokt wordt? Zondagavond zet ik een berichtje op facebook:

Na drie dagen in shock, verwarring en ongeloof, met telkens weer een huilbui, met daarna een glimlach bij het zien of horen van zoveel moois en liefdevols, ben ik nog lang niet klaar met rouwen.
Voor iemand die niet ergens ongelofelijk fan van is zal dit niet te begrijpen zijn, het is immers geen familielid dat gestorven is. Maar toch, het voelt wel zo. Als een artiest al zó lang zó dicht bij je staat en in alles wat je doet en meemaakt met je meegaat, voelt het als een deel van jezelf. Ik ben donderdag een deel van mezelf verloren.
En dat doet pijn, heel veel pijn.

dcd7763374508a36661231da1c27fdcb_medium.

    Prince4Ever: http://plazilla.com/page/4295184024/the-sky-is-all-purple

Mama

Een week later is het mama's sterfdag. Tien jaar geleden stierf ze en werd ze gecremeerd. Haar as werd in een strooibus gedaan met de bedoeling om het aan zee uit te strooien. Door alle gezinsperikelen kwam het er niet van en kon ik haar lange tijd nog niet loslaten. Al die jaren bleef ze bij mij in die foeilelijke strooibus.

Nu, tien jaar later en mijn leven weer op de rails en redelijk in balans, is het tijd om haar los te laten. Ik weet een mooie plek en samen met de kinderen rij ik erheen. Ik heb een klein woordje voorbereid, de kinderen hebben een bloem bij zich. Daar in de duinen, op een beschut plekje vlak bij zee, laat ik haar gaan. Een deel van de as wordt direct meegenomen door de wind, de duinen in. Een deel daalt neer in het zand. Het is mooi zo. Volledig vredig en in overeenstemming met haar wil.

Dag mama, ik kan het nu zelf.

Ruigoord

Exact een maand voor de grote Doe Maar concerten in de Ziggodome zie ik Ernst solo in De Salon op Ruigoord. Heel intiem en klein, maar oh zo leuk. Ik geniet met volle teugen en kan me bijna niet voorstellen hoe anders het volgende maand zal zijn: ik achter dranghekken en hij op een groot podium.

Na afloop geef ik hem een fotoboek met alle verhalen van Glad IJs erin. Een mooi naslagwerk geïllustreerd met foto's van fans en de proffotografen William Rutten en Jaap Reedijk.

Dan rij ik snel terug naar huis. Vandaag heb ik het plot van mijn roman bedacht! De dagen erna zit ik elke vrije minuut achter de pc te werken. Het wordt geweldig, al zeg ik het zelf!

    Glad IJs: http://plazilla.com/page/4295064952/doe-maar-op-glad-ijs-vet-lekker-1

Juni Doe Maar Maand

Zaterdag 4 juni en zondag 5 juni speelt Doe Maar het kleine Burgerweeshuis in Deventer plat. Het zijn twee waanzinnig goede concerten waarbij nog heerlijk geëxperimenteerd wordt met de nummers. Kenny B. en oud-drummer en zanger Carel Copier zijn er nog niet bij en toch duren de optredens al dik twee uur.

Pinkpop en Antwerpen sla ik over. Antwerpen is op de dag dat zoonlief jarig is, dat kan ik écht niet maken. En Pinkpop, nee geen festivals voor mij. Ze spelen er maar een uurtje, het is zo massaal en je staat tussen mensen die voor heel andere muziek komen. Niks voor mij. Pinkpop kijk ik op tv en geniet zo op afstand toch mee.

Anderhalve week later volgen nog drie Ziggodome concerten. Het zijn waanzinnig leuke concerten, waarbij de grote glimlach niet van mijn gezicht gaat. Dit is geluk, dit is zo ontzettend gaaf!

579d282347806be3679e76931a49fb65_medium.

Nice

En dan rijdt er een imbiciel in een vrachtwagen in op een menigte in Nice die naar een vuurwerkshow kijkt ter gelegenheid van hun nationale feestdag. 86 doden, gigantische paniek en ontreddering. En weer zit ik met de angst in mijn hart naar de tv beelden te kijken.

Een goede maand later gaat dochterlief op vakantie naar Frankrijk, niet ver van Nice. Op Schiphol zijn verscherpte controles en de marechaussee loopt er met machinegeweren. Het is beangstigend, maar ik kan niets anders dan haar laten gaan. Het gaat goed en een week later sluit ik haar opgelucht weer in mijn armen. Veilig thuis.

De Rechtbank

Daar zitten we dan, ex en ik, samen in de rechtbank. Niet met elkaar maar tegenover elkaar. Het gaat om geld, zoals gewoonlijk. Trieste bedoening.

Hoewel ik bloednerveus ben, want er is veel te verliezen voor mij, voel ik me sterk. Hij is zo'n loser die er een financieel potje van maakt en nu zelfs onder de finaciële verantwoording voor zijn kinderen uit wil komen. Ik schud mijn hoofd bij zoveel onnozelheid. Hoe triest is het dat je negen jaar na de scheiding nog, of weer, met elkaar in gevecht bent om geld. Geld dat bestemd is voor de opvoeding en verzorging van je kinderen.

Na de zitting heb ik een prachtig gesprek met mijn spiriuele vriendin die de tarot voor me legt. De uitkomst sterkt me. Wat de rechtbank ook beslist, ik kan het aan. Sterk, vol vertrouwen en onafhankelijk kan ik het aan. Met rechte rug, opgeheven kin en borst vooruit ga ik de uitdaging aan.

De rechtbank beslist in mijn voordeel: de kinderalimentatie blijft. Financieel onheil is afgewend en ik ben opgelucht.

a6fb3cdd0a718f71cab2870855ee0d11_medium.

Vakantie

Hoewel de economie zichtbaar weer aantrekt hebben wij het nog steeds niet breed. We komen rond, af en toe is er geld voor wat extra's en daar genieten we dan intens van.

We gaan een dagje Volendam doen, compleet met gids in Volendammer kostuum en foto van ons verkleed. Dat doen de kinderen met gepaste tegenzin, maar ik weet het: later wordt het leuk, zo'n foto. Ik heb 'm ook nog, met mijn papa en mama. Ik was een jaar of dertien en vond het helemaal niks, zo'n verkleedpartij. Nu koester ik de foto, het is één van de weinige foto's waar we als gezin op staan. Beide ouders overleden worden zulke herinneringen steeds dierbaarder.

We doen een dagje Efteling en de kinderen gaan samen een dagje naar Walibi terwijl ik de omgeving van Elburg bewonder. We gaan naar het strand, naar openlucht theater in de stad, de kinderen maken een strandrit te paard en ik heb diverse leuke afspraakjes met vriendinnen.

Beide kinderen hebben een vakantiebaan en zelf werk ik extra op kantoor zodat de collega's met een gerust hart op vakantie kunnen. In de spaarzame vrije tijd die ik alleen doorbreng zit ik steevast achter de computer aan mijn roman te werken. Eind augustus is het klaar en stuur ik het vernieuwde manuscript terug naar de uitgever.

    Oorlog aan de Overkant: https://tallsay.com/page/4294983734/sanneschrijft-een-boek

Onbepaalde tijd

Op kantoor krijg ik goed nieuws: ik mag blijven en teken een contract voor onbepaalde tijd! Ein-de-lijk weer vaste grond onder mijn voeten. Ik ben zo blij, zo opgelucht.

Financieel blijft het mager, maar het geeft zekerheid. Een vaste baan, de kinderalimentatie blijft, financiele zekerheid. Dat geeft rust. En vertrouwen in de toekomst.

    Zeven magere jaren: http://plazilla.com/page/4295186440/zeven-magere-jaren

Stage, school en studiestress

Zoonlief heeft een bloedhekel aan school en dat is te merken. Steeds weer zijn er ongeregeldheden, opstootjes, aanvaringen. Via VMBO-T (mavo) ging hij naar Kader en is hij nu naar het Leerwerk Traject op Basisniveau. Aan zijn kúnnen ligt het niet, het schort aan inzet en wìllen.

Nu loopt hij twee dagen per week stage en gaat nog maar drie halve dagen naar school. En waar het op school lastig blijft, zijn ze op zijn stage uitermate te spreken over hem. Hij werkt als een beest, hard en lang. Serieus, vol passie en ambitie, nooit geen kantjes eraf, nooit te laat en nooit mopperen. Ik ben trots op hem!

We gaan kijken naar vervolgopleidingen, want hij doet komend voorjaar examen. Nog éven volhouden vriend, daarna mag je doen wat je écht leuk vind!

Docherlief heeft haar eerste studiejaar volbracht. Nèt geen bachelor omdat ze de verhoogde norm voor de wiscat nog niet gehaald heeft. Het scheelde 1 studiepunt. Nu is ze bezig in haar tweede jaar en hoopt alsnog de wiscat norm te halen. Ook zij doet het hartstikke goed op haar stages. Thuis merk ik de veranderingen ook. Ze komt meer voor zichzelf op, gaat haar eigen weg en krijgt gaandeweg steeds meer zelfvertrouwen. Knap hoor.

95801ab72639e4ec6e5c9baab8bd2cd5_medium.

Geblondeerde Hanen

Het is het jaar van de geblondeerde hanen. Het begon met de Brexit van Boris Johnson, daarna kwam Trump en volgend jaar is het Wilders. Ik heb er dit jaar bijna niets over geschreven. Ik word er moedeloos van.

Waar gaat het heen in deze wereld?

Ik hoor het steeds vaker om me heen, dat men bang is voor een derde wereldoorlog. Mensen durven hun angst hiervoor vaker uit te spreken. Persoonlijk denk ik dat het niet de vraag is óf maar wannéér de pleuris uit zal breken. De wereld is een tikkende tijdbom, het is wachten tot de boel ontploft.

Of het nu gaat om Zwarte Piet, vluchtelingen, racisme, homofobie, het maakt niet uit. Iedereen is boos op iedereen. Prachtige voedingsbodum voor fascistische machthebbers. Kijk naar Trump, het was "de witte boze man" die hem aan de macht hielp. Kijk naar de Brexit, het was de onvrede van de "gewone man" die naar extreme middelen grijpt. Kijk naar Erdogan en zijn reactie op de gearrangeerde coup, kijk naar hoe Rusland in Syrië tekeer gaat. Kijk naar Wilders en zijn PVV.

Kijk naar de geschiedenis, de jaren '30. Wij zitten nu opnieuw in de jaren '30.

De Derde Wereldoorlog komt eraan en er is niets wat ik kan doen. Ik ben bang. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik nog nooit een oorlog heb meegemaakt. Het maakt me bang te weten hoe andere oorlogen waren. Ik kan het onheil niet afwenden, ik kan enkel voorbereid zijn op wat gaat komen.

1da78485eba65696f6f3fe841bb6c13d_medium.

    In oorlog https://tallsay.com/page/4294972386/in-oorlog-wie-is-de-vijand-en-waar-is-hij

Vreemde Kostgangers

Gelukkig biedt het leven van vandaag ook leuk nieuws. George Kooijmans, gitarist van The Golden Earring, Henny Vrienten en Boudewijn de Groot hebben hun krachten gebundeld en toeren met z'n drieën door Nederland. Vreemde Kostgangers noemen ze zichzelf.

Het is verrassend, nieuw, anders en vooral ook erg leuk. Nu gaan ze binnenkort een cd opnemen met de nieuwe liedjes die ze samen gecomponeerd hebben en spelen tijdens de toer. Op 20 december in de Wisseloord studio's in Hilversum en ik heb vorige week gehoord dat ik daarbij aanwezig mag zijn! Samen met nog een aantal gelukkige prijswinnaars mogen wij getuige zijn van de geboorte van de cd die in februari uit zal komen. Ik voel me zeer vereerd!

Doe Maar Festivaltoer

En ja hoor, daar was ineens het nieuws: Doe Maar gaat weer optreden! Sneller dan verwacht, maar dat maakt me niet minder blij. Een heuse festivaltoer gaat het worden in 2017. Dat maakt dat ik, ondanks de dreiging van een minister-president Wilders, toch verheugd naar 2017 uitkijk!

En zo is het jaar weer rond, ik begon met een prachtig vooruitzicht op mooie Doe Maar concerten en ik eindig het jaar met het prachtige vooruitzicht op mooie Doe Maar concerten.

c2bb37f3341d795b5981b60abc944fb6_medium.

Geniet zolang het kan, het leven kan zomaar voorbij zijn. Dat heeft 2016 mij wel geleerd.

 

In Memoriam Bowie, Prince, Leonard Cohen.

38d104e1ddd35c46db17d6f08d088849_medium.

© SanneSchrijft 2016

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
04/12/2016 19:31

Reacties (1) 

1
08/12/2016 14:43
Goed artikel van je ... en zo heeft iedereen haar/zijn 2016 op een speciale manier beleefd. Bowie en Prince ... vond het erg, maar hoe goed ik ze ook vond, het waren niet mijn grote idolen.

De rechtszaak heb je gewonnen en daar gaat het om.

Weet hoe jij over Zwarte Piet denkt maar Sanne ...

https://tallsay.com/page/4294985534/zwarte-pieternelletje-naar-ronald-mcdonaldkids
https://tallsay.com/page/4294985543/zwarte-pieternelletje-was-bij-de-kids
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert