Een biecht met blozende wangen

Door ADN gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Oké, ik geef het toe. Vandaag is het moment aangebroken om iets op te biechten. Voor de één klinkt het als een kleinigheidje, maar voor mij is het meer dan dat. Het is een bekentenis die ik tot op heden verborgen heb gehouden.

Het gaat niet om stiekem een snoepje uit de bak eten bij de Kruidvat of een gratis luchtje gebruiken, maar het heeft te maken met een onzekerheid. Roep ik jarenlang dat dit gaat om mijn vreemde neus, blijkt het toch iets ander te zijn. Oké, ik heb zelfs weleens een website bezocht waar tips en trucs op stonden om het te verbergen. Allemaal goed bedoelde adviezen waar ik uiteindelijk niks aan had.

Het hinderde mij pas écht op de middelbare school. We kregen de opdracht om op een briefje te schrijven hoe je dacht over een bepaald onderwerp. Het onderwerp lag gevoelig, was een taboe en er werd niet openlijk gesproken. Iedereen kreeg een klein papiertje waar je, je mening op moest schrijven. Dit kon anoniem, zodat niemand zou weten dat het van jou was. Eerst giechelde iedereen om de opdracht, maar vervolgens begonnen we toch met onze hand voor het blaadje te schrijven. Niemand mocht zien wat je schreef. Nadat iedereen uitgeschreven was, haalde de docent de briefjes op. Iedereen vouwde het van te voren een paar keer dubbel. Toen alles was opgehaald en in een trommel zat, ging de docent voor zijn bureau staan. De klas wachtte in stilte af. Hij graaide in de trommel en opende het eerste briefje. Iedereen wachtte in stilte af. Wat zou er staan?

De docent keek de klas rond, zette zijn leesbril op en las het briefje voor. Ondertussen gluurden we naar elkaar. Van wie zou het zijn? Ook ik keek rond, maar niemand reageerde. De docent las het ene briefje na het andere voor. Op een gegeven moment pakte hij het briefje met mijn tekst. Ik bracht mijn gezicht in de plooi, hield mijn mond recht en mijn ogen gericht op de leraar. Ik hoorde in mijn hoofd: ‘Je bent het niet, je bent het niet, je bent het niet.’ Dit was aan de binnenkant een goed truc, maar aan de buitenkant werkte het totaal niet. Ik voelde heel mijn gezicht gloeien. Ik zette subtiel mijn handen onder mijn hoofd, maar ik zag al klasgenoten mijn kant op kijken. Ik zag een beeld voor me met allemaal blanke hoofden en daartussen één rode. Ja, van wie zou het briefje toch zijn?

Uiteindelijk geef ik het toe. Nee mensen, het is niet de vreemde vorm van mijn neus, maar het zijn mijn blozende wangen.

02/12/2016 22:40

Reacties (5) 

03/01/2017 20:01
In een groep kan ik het ook niet verbergen, zo irritant!
30/12/2016 10:34
Ja, altijd blozen is niet leuk, vroeger had ik daar ook last van.
03/12/2016 01:23
Leuke ontboezeming.
03/12/2016 00:49
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert