Koeweit: nog amper opgekrabbeld na inval Irak in 1990

Door Asmay gepubliceerd in Nieuws en politiek

bc68bcf90541a8b524f13f0719a383a6_medium.Op 2 augustus 1990 vielen ruim honderdduizend Irakese soldaten, met steun van jachtvliegtuigen en tanks, het land van hun kleine (olie-)rijke zuiderbuur, Koeweit, binnen. Het werd het startsein voor de Eerste Golfoorlog, waarbij geallieerde troepen (met vooral veel Amerikanen) ingrepen en het Irakese leger ruim een half jaar later wisten te verdrijven.

Dat is inmiddels al weer 25 jaar geleden. De zichtbare, materiële littekens van de verwoestingen zijn intussen opgeruimd: de brandende oliebronnen zijn geblust, de uitgebrande auto's zijn weggesleept, de lijken zijn begraven. Toch is Koeweit deze inval mentaal nog steeds niet te boven. De impact van de Irakese inval en de opvolgende bezetting hebben het vertrouwen van de Koeweiti in de toekomst, hun land, hun overheid en elkaar tot op het bot beschadigd.

(Nog) geen gedenktekens, monumenten of musea voor de Koeweiti

c5e556a484933f3a39997d291aa76f98_medium.Het lijkt bijna of de Irakese inval en bezetting van overheidswege wordt stilgezwegen. Er zijn geen Koeweiti burgers als helden gedecoreerd, er staan geen monumenten om slachtoffers te herdenken of martelaren te eren en er bestaat (nog) geen museum, dat aan de inval is gewijd.

Daar is dan misschien ook wel een goede reden voor: ongeveer de helft van de (vermogende) Koeweiti sloeg meteen na de Irakese invasie op de vlucht. De meesten hiervan belandden - dank zij hun dikke bankrekeningen - vooral in 5 sterren-hotels in de Verenigde Arabische Emiraten, Londen of zelfs New York, waar zij in luxe en weelde het einde van de oorlog afwachtten. Tot deze rappe vluchtelingen behoorden ook de Koeweiti koninklijke familie en de regering. Het is te begrijpen dat deze (machthebbende) groep geen behoefte heeft om de aandacht te richten op de nog recente zwarte bladzijde in de Koeweiti geschiedenis; zijzelf speelden er bepaald geen heldenrol in.

Geen erkenning voor de achtergebleven burgerbevolking van Koeweit

ed97cd7ff4cfbeda050219d997f9ce27_medium.Voor de gewone burgers, die achterbleven onder een bezetting van willekeurige vernederingen, arrestaties, martelingen, verdwijningen en standrechtelijke executies, is het bijzonder zuur dat zij nimmer enige erkenning hebben gekregen voor hetgeen zij moesten doorstaan. Ook voor dokters, verplegend personeel en helpers/vrijwilligers van de Rode Halve Maan (Arabisch equivalent van het Rode Kruis), die in die dagen de aanvankelijk onmogelijke taak hadden de vele gewonden te verzorgen en de doden weg te halen onder moeilijke en gevaarlijke omstandigheden, maakt de overheid daarbij geen uitzondering. "Het was hun werk en daarmee hun plicht, niets bijzonders", is het officiële credo van de toen in het buitenland verblijvende machthebbers.

Cruciale vertrouwenscrisis van de Koeweiti

Sinds de Irakese inval en de Eerste Golfoorlog hebben de gewone Koeweiti hun vertrouwen verloren. Niet alleen het vertrouwen in de toekomst, maar ook in hun machthebbers, hun leger en hun Arabische buurlanden.

dfc02d9bad84353c83fe5c97397135b6_medium.

Brandende olievelden (© Steve McCurry).

De machthebbers gingen er immers zo snel mogelijk vandoor en hielden zich – toen de Amerikanen en de rest van de geallieerden eenmaal  optrokken tegen de Irakezen – stil op de achtergrond.

Het Koeweiti leger, dat was gebaseerd op de Pan-Arabische gedachte en dus bestond uit soldaten van vele Arabische nationaliteiten, was geschoeid op Sovjet-Russische basis wat betreft de strategie en het materieel. Het werd in twee dagen tijd compleet onder de voet gelopen door het veel grotere en sterkere Irakese leger. Een aanzienlijk deel van de soldaten ontvluchtte echter het front en vond een veilig heenkomen in buurlanden Saoedi-Arabië en Bahrein. Sommigen sloten zich later bij de geallieerde troepen aan, anderen gingen naar huis.

b289ed2053c439f2b571b32d242ef2bf_medium.Ook in het kleine Koeweit was men voorstander van de Pan-Arabische gedachte (één grote Arabische staat) en men probeerde dan ook op zoveel mogelijk terreinen (politiek, economisch, militair, cultureel, maatschappelijk, religieus) met de andere Arabische staten samen te werken. Toen buurland Irak het land bijzonder agressief binnenviel en annexeerde als een Irakese provincie, was dit een grote schok voor de Koeweiti. Ook in de Arabische wereld was de verbijstering hierover groot. De meningen over de legitimiteit van de Irakese invasie waren vanaf het begin verdeeld. Sommige Arabische machthebbers zagen het als een krachtig signaal voor de vorming van een grote Arabische staat (de Palestijnse leider Arafat was er bijvoorbeeld voor), anderen zagen vooral het gevaar van de Irakese expansiedrift voor zichzelf.

7ead6e4b491eca0ab882b93e760b3ea8_medium.Hulp van de buurlanden (in militaire en humanitaire zin) kwam dan ook pas op gang na de Amerikaanse en Britse politieke inspanningen om een geallieerde troepenmacht samen te stellen (waaronder - behalve Frankrijk en Senegal - ook Saoedi-Arabië, Syrië, Egypte, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten).

Vanaf deze tijd is de koers van het Koeweiti leger overgegaan van de Russische naar de Amerikaanse, voor wat betreft training, strategie, politiek en materieel.

Van de Koeweiti kant bekeken

De Koeweiti lijken na 25 jaar nog niet helemaal te geloven in de toekomst van hun land. De infrastructuur ligt er  buiten de hoofdstad hier en daar slecht onderhouden bij (gaten in de weg), dure prestigeobjecten worden niet afgemaakt of blijven ongeopend staan (bijvoorbeeld een nieuw, door constructiefouten geteisterd stadion) en - buiten de wolkenkrabbers van Koeweit-Stad - zien gebouwen en straten er vaak wat groezelig en verwaarloosd uit.

f919ebf2ed293dad661c8557a36b50be_medium.Het is alsof de Koeweiti de bevrijding van hun land als iets tijdelijks zien, alsof ze niet kunnen geloven dat het nooit meer zal gebeuren. Zo investeert Koeweit nauwelijks in eigen land, maar wel (bijna tweemaal zoveel als buurland Saoedi-Arabië) in het buitenland. Ook lijken de overheidscampagnes om de Koeweiti te bewegen hun wapens in te leveren aan dovemansoren gericht te zijn. Men heeft sinds 1990 graag een paar geweren in de kast, voor het geval dat.

Pas in 2003, toen de Amerikanen en Britten Irak binnenvielen (Tweede Golf oorlog), begon Koeweit op te leven; de afzet van dure auto's, sieraden en horloges, mode en accessoires, computers en gadgets nam ineens explosief toe.

Hoe staat het met de toen brandende olievelden?

92ec0ae32d080e33d67bff7344016e5a_medium.Met het grote Burgan-olieveld, dat even ten zuiden van Koeweit-Stad ligt en door de terugtrekkende Irakezen in brand werd gestoken, is het nog slecht gesteld. Toegegeven, er wordt weer olie gewonnen, bewerkt en geëxporteerd, maar de schade aan het gebied is nog onveranderd.

Links: grote olieplassen.

De oliebranden zouden naar schatting 25-50 miljoen vaten olie hebben gekost, een enorm economisch verlies. Gelukkig wisten Amerikaanse specialisten de branden in 9 maanden tijd te doven, terwijl men aanvankelijk dacht, dat dat minstens 3-6 jaar zou gaan duren.

5f85abd6a8a6208d493ce6b797f85584_medium.Maar wat achterbleef, was en is een ecologische ramp. Op het terrein van circa 114 km2 liggen nog ongeveer 300 grote olieplassen en de grond is tot op enige diepte verontreinigd door de ruwe olie. Naar schatting gaat het hierbij om 40 miljoen ton vervuilde grond. Na 25 jaar is er nog niets van afgegraven.

Hebben de Koeweiti geen geld? Integendeel!

2a12b624d2c7de19f4e070cbf2a1ba6a_medium.Ondanks alle schade door de Irakese inval kent Koeweit totaal geen financiële problemen. Met een ruim gevulde staatskas van naar schatting rond de 500 miljard Euro behoort Koeweit zelfs tot de rijkste landen ter wereld. Echter, men heeft jaren zitten wachten tot de fondsen van de Verenigde Naties (ongeveer 2,6 miljard Euro) als compensatie voor de ecologische ramp vrijkwamen. Men wilde het geld er namelijk niet uit eigen zak insteken, omdat Irak dan had kunnen zeggen dat Koeweit eigenlijk geen schade had geleden. Een kwestie van politiek en principe dus. Nu de VN-fondsen er zijn, is het een kwestie van zeer langzaam en niet altijd corruptievrij draaiende ambtelijke molens rond de openbare aanbesteding van deze enorme klus en het rond krijgen van alle benodigde vergunningen. Het kan dus nog wel even duren.

Wellicht toch een herdenkingscentrum in Koeweit-Stad

Het lijkt er inmiddels op, dat er nu toch een soort officieel herdenkingscentrum gaat komen. Vanuit de Diwan Amiri (het 'paleis' of 'kabinet' van de kroonprins en de premier) is er besloten een park voor de martelaren van de Irakese inval aan te leggen, compleet met informatiecentrum/museum (met video's en interviews van getuigen), een gedenkteken en 800 ondergrondse parkeerplaatsen.

0991975b9ce4bd2cad0ee198f884b9a3_medium.Het park is er al. Het Al Shaheed Park is 700 meter lang en 100 meter breed, en kostte ongeveer 100 miljoen Euro. De groenvoorzieningen zijn er, evenals de spectaculaire verlichting, niet één maar twee gedenktekens (voor de martelaren van Koeweit en ter ere van het 50 jaar jubileum van de Koeweiti grondwet) en de parkeerplaatsen, maar het centrum zelf is nog niet af en/of open. Misschien wachtte men tot het jubileum van 25 februari 2016, de dag waarop de Irakezen in 1991 Koeweit verlieten? Of wordt het weer een onafgemaakt project? De Koeweiti burgers lijken er (wederom) weinig vertrouwen in te hebben.

 

ASMAY.

© 2015 Foto's: Steve McCurry, Wikimedia Commons.

 

2ec6477c72a89b916516cab08a4ef0de_medium.Rechts: Monument voor de Martelaren (namen moeten nog in de muren worden gegraveerd.

 

Zie ook:

Duitsland-schoorvoetend-naar-wettelijk-minimumloon

Hoe-bestaat-het-Boeddhistische-berg-naar-de-beurs!

Oezbekistan-doet-Kerstman-in-de-ban

Rusland-in-recessie-de-Roebel-in-vrije-val!

Suriname-wordt-Fort-Zeelandia-Paramaribo-een-themapark?

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
02/12/2016 11:56

Reacties (3) 

1
02/12/2016 12:58
Land is nog steeds in een soort shock, zo te lezen.
1
02/12/2016 12:54
Eigenlijk wel logisch. Zulke littekens zijn nu eenmaal niet zo snel geheeld, of je nu als mens alleen of als volk met elkaar wel of niet genoeg geld hebt.
1
02/12/2016 12:42
Heel interessant. Hoe een oorlog op het menselijk bewustzijn inhakt; het lijkt bij de Koeweiti's wel een soort nationaal post-traumatisch stress syndroom te zijn geworden.
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert