De Vrouw in het Rood: Hoofdstuk 44

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

         82fe8c6c31bb686b21415739e6f793d4_medium.

 

44. Een nieuw plan

 

Katarina en Jean-Pierre hadden goed geluisterd naar de Generaal. Het was hen beiden niet ontgaan dat hij op hun verdere rol duidde om Beatrice terug te krijgen. Ze waren wel niet veel wijzer geworden toen hij hun vertelde wat die rol voorlopig was.

‘Jullie gaan nu gewoon terug naar jullie kamer in het Carlton en probeert wat te slapen. Morgen zullen jullie waarschijnlijk nieuwe schaduwen krijgen. Trek er je gewoon niet van aan en doe alsjeblieft niet verdacht. Ze moeten in de waan blijven dat jullie niets in de gaten hebben.’

Hij had een klein doosje uit zijn binnenzak genomen en had daaruit twee kleine capsuletjes gehaald. Jean-Pierre dacht dat ze op een of andere pil leken. Toen Generaal de Tavernier verder uitlegde wat deze kleine dingen waren, trok zowel hij als Katarina verbaasd hun wenkbrauwen op.

‘Dit zijn twee kleine zendertjes. Jullie moeten die ten gepaste tijde inslikken. Deze kleinoden zenden een signaal uit gedurende de tijd dat ze in jullie verblijven. Dat duurt tot dat ze op natuurlijke wijze het lichaam weer verlaten. Wees gerust, ze zijn totaal ongevaarlijk voor het menselijk lichaam, geen straling en geen gevaar van vergiftiging. Ik veronderstel dat die bende gangsters gauw contact zullen maken, zeker na hun debacle van vanavond. Dat is het juiste moment om deze dingen binnen te slikken. Wij zullen je volgen, wat er ook gebeurt.’

Katarina keek naar de capsule in haar hand die ze van de Generaal had gekregen. ‘Wat gebeurt er als zij ons kwaad willen berokkenen. We hebben hun gezichten gezien. Gaan zij ons zo maar laten gaan, laat staan dat ze mijn moeder los laten? Ik heb hier geen goed gevoel bij.’

De Generaal zette zich wat rechter. ‘Katarina, op mijn eer als soldaat, ik beloof je dat er geen haar zal gekrenkt worden op het hoofd van je moeder of dat van jou en Jean-Pierre. In het geval dat je bij contact het gevoel krijgt dat er gevaar dreigt geef je een sein.’

Jean-Pierre trok zijn ogen groot open. ‘Een sein? Hoe bedoel je?’ De Generaal was waarschijnlijk niet gewoon om zijn plannen te bespreken met mensen die hij ondergeschikt achtte, want hij liet maar mondjesmaat informatie los over hoe hij zou handelen.

‘Ik stel voor dat je simpelweg zegt dat je je onwel voelt. Van het moment dat wij in de achtervolging gaan, zullen we jullie stemmen capteren met een richtmicrofoon. Wanneer je deze zin uitspreekt, slaan we toe, hard en onverwacht.’

Het klonk koel als een oorlogsgeneraal die weet welke macht hij heeft en niet bang is die te gebruiken. Ze voelden beiden dat ze op de man konden vertrouwen, maar ondanks dat ze dit nu ook deden, nam dit de vrees niet weg dat er iets verkeerd kon gaan.

De Generaal gaf hem een stevige handdruk en vroeg aan Jacques om hen naar een taxi te begeleiden. Jacques bleef Jacques en met een ironische grijns op zijn gezicht opende hij de deur van de limousine en liet hen uitstappen. Het was duidelijk dat het tussen Katarina en Jacques nooit meer tot een goede verstandhouding zou komen. Jean-Pierre kon dit nauwelijks betreuren, hij had de kerel van het begin af nooit gemogen.

Terug in het Carlton legde Katarina zich direct op het bed. ‘Ik ben bekaf, Jean-Pierre. Het wordt me allemaal te veel. Ik voel me zelf te moe om te wenen.’

Jean-Pierre knikte dat hij het begreep. ‘Het tegendeel zou me verwonderen, Kat. We zijn geen professionelen die dagelijks met zo’n zaakjes te maken hebben. Wat er gebeurt is, heeft zijn sporen achter gelaten, dat is heel normaal.’ Hij zette zich naast Katarina op bed en begon zachtjes haar wang te strelen.

‘Neem me gewoon in je armen, Jean-Pierre. Ik heb behoefte om heel dicht vastgenomen te worden. Houd me enkel vast en…’ Haar stem brak van vermoeidheid.

Jean-Pierre nam haar dicht bij zich. Hij voelde de koortsachtige warmte die van haar afstraalde. Iets wat hij nog nooit bij haar had gevoeld. Katarina was aan het einde van haar krachten, dat was zeker. Haar oogleden vielen langzaam toe en haar ademhaling werd dieper. Het duurde geen twee minuten vooraleer ze in zijn armen in slaap viel. Hij durfde zich in het begin amper bewegen, bang om haar uit een verkwikkende slaap wakker te maken. Na een tijdje legde hij haar voorzichtig neer naast zich en ging, zonder zijn kleren uit te doen, naast haar liggen. Jean-Pierre legde een arm over haar middel en probeerde ook wat te slapen.

De laatste gedachte die door zijn hoofd ging vooraleer hij wegzonk in onrustige dromen, was dat hij door het vuur zou gaan om Katarina haar moeder terug te geven, dat hij alles zou doen wat hij kon om zijn Katarina te beschermen. Zijn Katarina!

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

 

                               4a9a05cd8631f9f4bd4d250194545234_medium.

29/11/2016 09:39

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert