Natuurfotografie: wederom in schril contrast

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Ik loop er al een paar dagen mee in mijn maag. Een verhaal over een pup, lijm en modder... ik heb het met de tranen in de ogen gelezen en video's bekeken: met een kleine glimlach bekeek ik dan uiteindelijk de 'after' foto's en video's. Alweer een artikel dat ik wijd aan het schril contrast van de natuur (en dieren) en de tweepotige sul.

4342d3a9700c5dc84446a78c8dcd7278_medium.Deze foto heb ik vandaag genomen rond een uur of vijf. Het werd donker en de lucht veranderde in alle kleuren van de regenboog. Prachtig, vredig en simpel... ik zag deze prachtige lucht eerst door het raam in de eetkamer toen ik de tafel alvast aan het dekken was. Het bloed gaat waar het niet kruipen kan (of is het nu omgekeerd) dus nam ik snel mijn camera - deed niet eens de moeite om schoenen aan te doen, en slenterde naar buiten om dit vast te leggen. Ik zou er uren kunnen naar kijken, voor mij werkt het rustgevend. Er zit nog steeds een knoop in mijn maag - zie de eerste alinea. Ik kan het niet van me afschudden en misschien wil ik het ook wel niet. Om nog niet onmiddellijk naar het negatieve van de tweepotige sul over te schakelen eerst nog dit: ik heb mijn kinderen opgevoed met een paar normen en waarden waar ik nooit van afwijk. Respect voor dieren is er één van, een heel belangrijke dan nog. Als er weer een peuter aan de staart van een hond trekt of in zijn oren knijpt hoor je vaak 'ach het is nog maar een kind'. Juist, het is nog maar een kind. Een kind vergelijkbaar met een spons die alles absorbeert wat hem getoond en geleerd wordt. Wat te denken over kinderen die voor de lol de eetbak van de hond keer op keer wegtrekken? Eens zal de hond bijten... en dan moet hij natuurlijk het huis uit. Liever dat dan een oogje in het zeil houden en je kind berispen natuurlijk.

859ec99c03ae469af4c7db9290dc690b_medium.Heb ik superkinderen ofzo? In dit huis hebben we die problemen nooit gekend. Het contrast komt er aan: een paar dagen geleden las ik het verhaal over een pup die wel een heel rottig begin in zijn leven kende. Een groep kinderen had er niets beters op gevonden dan hem in te smeren met lijm en daarna in de modder te rollen. Zijn bleke vacht veranderde in een vieze brij en eens de lijm opgedroogd was kon hij zich amper nog bewegen.

6c6121b181f7b8a7346f312fe7a6a977_medium.Hoe hij uiteindelijk gered werd weet ik niet maar gelukkig voor hem werd hij gevonden. Hij had ondertussen al een allergische reactie ontwikkeld door de chemische lijm en moest geschoren en behandeld worden. Nu, een tijdje later (het verhaal is niet zo heel erg duidelijk qua tijdspanne) zie je terug zijn oorspronkelijke vacht en heeft hij een vriendje gevonden in het opvangtehuis. Een ander pupje waar verder niets over gezegd werd. Foto's en video's werden de wereld ingestuurd. Voor en na was indrukwekkend. Toch merkte ik iets op... in één van de video's wordt heel erg ingezoomd om die kleine schattige kopjes te kunnen bewonderen. Dat deed ik dan ook maar het viel me ook op dat de pup 'iets' uitstraalde. Zijn ogen waren niet de onschuldige oogjes die een pup zou moeten hebben. Elke beweging van de mensen rondom hem werd gevolgd. Ook al moet hij ze toch al geruime tijd kennen, volgens mij was er geen sprake van vertrouwen. Dat vertrouwen gaat er ook nooit meer komen vrees ik. Honden vergeten niet en ik vrees voor zijn verdere leven. Tenzij iemand met heel veel geduld hem een warm mandje kan bieden zie ik zijn toekomst absoluut niet rooskleurig in. Hij zou wel eens kunnen doorslaan vrees ik - hij heeft immers al heel vroeg geleerd dat die tweepotige sukkels niet te vertrouwen zijn...

5dc5857ba8f2dde4f954a05709f5a8fd_medium.In welke wereld is het stoer om een dier zo te mishandelen? In welke bovenkamer wordt dit gedrag geaccepteerd? Waarom moet de tweepotige zijn 'macht' en 'sterkte' botvieren op een onschuldig dier? Welke zieke geest vind dierenmishandeling de normaalste zaak van de wereld? Welk deel van hun hersenen is verrot en wie weet waartoe ze nog allemaal in staat zijn? Je zou ze toch...

21/11/2016 20:48

Reacties (10) 

1
22/11/2016 19:30
Die kleurende luchten... als de Goden aan het schilderen zijn... geweldige foto's!
1
22/11/2016 16:59
. ja, schandalig om zich zo te misdragen, nee dat hondje vertrouwd nooit meer een mens,
1
22/11/2016 11:26
hoe vreselijk erg dat zoiets kan gebeuren.
Kinderen moeten van kleinsaf erop gewezen worden dat ze dieren moeten lief hebben. Het is aan ons, volwassenen, om hen erop te wijzen.
Ik heb van kleinsaf geleerd 'wie houdt van dieren, houdt van mensen!'
1
22/11/2016 10:14
Goed hoe je dierenmishandeling hier met afgrijzen beschrijft. Je foto`s brengen de juiste lading mee, mooi gedaan, met mijn kiezen op elkaar gelezen en meegeleefd.
Ktje tegen ----
22/11/2016 11:12
Dank je Yneke.
1
22/11/2016 03:58
Dierenmishandeling moet je keihard aanpakken en inderdaad al afleren als het begint met een dier aan de staart trekken.
1
Ktje tegen Candice
22/11/2016 07:50
Het begint 'klein' - het moet direct in de kiem gesmoord worden...
Candice tegen Ktje
22/11/2016 16:14
Afschieten, gewoon afschieten is ook nog goed om de overbevolking te bestrijden.
1
22/11/2016 00:20
Bijna alle seriemoordenaars zijn ooit als kind begonnen met dierenmishandeling. Een vast patroon: totaal ongevoelig voor wat je een ander levend wezen aandoet. Kicken op macht en genieten van de pijn van je slachtoffer: daar draait alles om. Deze monstertjes moeten ze goed in de gaten houden. Dat even ter zijde.
Voor de rest: applaus voor de prachtige foto's. Mijn favoriet is deze keer foto nr.4.
1
22/11/2016 07:49
Dat van die seriemoordenaars klopt volledig: ze beginnen 'in het klein' om daarna over te stappen naar de mens.

Merci.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert