Symboliek van de Raaf

Door ZiaRia gepubliceerd in Mythen sagen en legenden

44e9e5e8c883e2a0d79865d6fcf2cc5d_medium.De Raaf is door de geschiedenis heen in veel culturen op het noordelijk halfrond als de drager van kracht en magie beschouwd. Volgens vele sjamanen en medicijnmannen was het een heilige plicht om de raaf als brenger van magie te eren. Wanneer die magie zich echter uitte als een kwade kracht, was de verering van de raaf veelal meer gebaseerd op angst dan op respect voor de machtige vogel!

De zwarte raaf (Corvus corax) is de grootste van de kraaiachtigen. Het is, na de liervogels, ook de grootste zangvogel op aarde. Bovendien is de raaf een hele slimme vogel; de omvang van hun brein wordt gezien als het grootste in het vogelrijk. Ze hebben dan ook het slimme vermogen om problemen op te lossen, hebben een sterk geheugen voor locaties, kunnen andere dieren èn mensen herkennen en zijn meesters in het imiteren van geluiden.

Het pact van de raaf en de wolf

77ab859b7c02cba1555f7a9c87043d6a_medium.Onvolwassen raven leven en jagen vaak alleen, maar kunnen bij de ontdekking van een aangevreten karkas ook samenwerken met soortgenoten om andere rivalen op een afstand te houden. Een bekend fenomeen in de natuur is dat van de raaf, die zo nodig een wolvenroedel inschakelt om aan zijn voedsel te komen. Wanneer een raaf namelijk een nog onaangeroerd karkas ontdekt, kan hij zich er nog niet mee voeden. Wat doet de raaf? Hij gaat op zoek naar een wolvenroedel en weet deze met rare vliegbewegingen naar het karkas te lokken. De wolven scheuren het karkas vervolgens met hun scherpte tanden aan stukken en doen er zich tegoed aan. Wanneer de wolven – volgegeten – weer vertrekken, begint de raaf aan zijn maal van restjes vlees, die nu veel toegankelijker zijn geworden voor de vogel.

De raaf als dief

Net als eksters hebben raven een zwak voor glimmende voorwerpen, zoals steentjes, stukjes metaal en zelfs golfballen. Waarom ze dat doen, is niet bekend. Volgens één theorie verzamelen raven deze voorwerpen om indruk te maken op andere raven, maar dat is waarschijnlijk meer een menselijke gedachte. Onderzoek claimt dat jonge raven enerzijds zeer nieuwsgierig naar naar vreemde objecten en dat glimmende ronde voorwerpen hen anderzijds doen denken aan vogeleieren, een gewilde lekkernij voor de raaf. Eenmaal volwassen verliest de raaf zijn interesse en ontwikkelt zelfs een aversie tegen nieuwe, vreemde objecten.

72509cd1709796a2f020236607965b06_medium.Raven kennen hun vrienden en houden de vriendschappen tussen andere raven in de gaten. Een hechte vriendschap tussen twee raven is overigens niet altijd blijvend; een derde raaf kan zich er tussen mengen om te stoken. Raven kunnen elkaar ook bedriegen. Het is dan ook geen wonder, dat deze grote vogel bij onze voorouders met ontzag of zelfs vrees werd aanschouwt en dat er de meest vreemde verhalen over werden verteld. Hieronder een kleine greep eruit.

De raaf in Europa

Raven en de Noorse godenwereld

5ca476453d2722509ff831ef4a3661fe_medium.De Noorse oppergod Odin had twee raven, die als goddelijke boodschappers fungeerden. Zij vlogen elke dag rond de wereld om hem dagelijks het wereldnieuws te brengen. In de ochtend vertrokken de vogels en in de avond landden zij weer op zijn schouders om hun belevenissen te vertellen. De raven heetten ‘Huginn’ en ‘Muninn’, hetgeen ‘gedachte’ en ‘herinnering’ betekende. Ook in de Noorse mythologie wordt verband gelegd tussen de raaf en wijsheid. Men zag het bijvoorbeeld als een goed teken om vòòr een veldslag een raaf te zien; dat zou namelijk inhouden dat men Odin aan zijn kant had.

(Het hebben van raven als boodschappers werd in de latere middeleeuwen vooral toegedicht aan tovenaars (Merlijn had bijvoorbeeld een raaf) en heksen. De zwarte kleur werd in de christelijke perceptie echter verbonden met duivels en demonen en belichaamde het kwaad.)

Raven en de Morrigan

5dcd05bdc0f1b243501476662da91496_medium.Raven zijn aaseters en werden bij de Kelten al in verre vroege tijden geassocieerd met de Morrigan, de Keltisch-Ierse godin van oorlog en strijd. De vogels werden namelijk altijd in grote getalen gezien op een slagveld, waar ze zich dan tegoed deden aan de gesneuvelden.

Links: tekening van de Morrigan (DeviantArt).

De godin de Morrigan had overigens vele gezichten. Eén ervan was ‘Badb’, wat ‘raaf’ of ‘kraai’ betekent. De godin zou volgens de overlevering in vogelvorm op het slagveld verschijnen om al krijsend haar goedkeuring aan één van de partijen te geven, die daarop dan zeker de slag zou winnen. De partij, die dus een raaf zag vòòrdat de strijd losbarstte, wist zich zodoende gesteund door de godenwereld en verzekerd van de overwinning. Aldus werd het verhaal bewaarheid en opgetekend bij de Slag van Clontarf in 1014. De Morrigan verscheen destijds als Badb aan de Keltisch-Ierse troepen van koning Brian Boru, die er daarop in slaagden de binnenvallende Vikingen te verslaan.

De raven van Bran

Raven zijn in staat om de menselijke stem na te bootsen. De Kelten associeerden deze vogels daarom al met wijsheid. De raaf zag men daarom als verbonden met de Keltisch-Welshe god Bran, het orakel, wiens hoofd ooit in de Londense Tower was begraven. De betekenis daarvan: zolang het hoofd van Bran daar lag, zou Engeland nooit worden binnengevallen. Koning Arthur vond echter, dat zijn legers sterk genoeg waren en gooide het hoofd in de Theems. De raven van Bran volgden echter niet, maar bleven op de Tower zitten. Nu geldt daarom, dat er geen buitenlandse invasie zal plaatsvinden zolang er raven in en om de Tower zitten.

Raven in Lapland

c2c48e2e0228b46291a162fbcb9a12aa_medium.In Lapland geloofde men, dat raven magische veren hadden. Men zou er namelijk van alles mee kunnen opsporen: voedsel, rendieren en zelfs wolven. De reden voor dit laatste zou kunnen zijn, dat raven vaak gesignaleerd werden bij karkassen, die door wolven waren verschalkt. In het uitgestrekte en wilde Lapland was men bang voor de gevaarlijke wolvenroedel en het idee, dat een ravenveer deze dieren kon opsporen, zodat je wist waar ze precies zaten, maakte de ‘magische’ veren dan ook erg gewild.

De raaf in Azië

Grote Raaf en de paddenstoelengeest

Bij de oorspronkelijke bewoners van Siberië gold de raaf als een heilige vogel, waaraan men refereerde als de Grote Raaf.

Een oude mythe vertelt hoe de Grote Raaf in zee aan het vissen was met een grote zak. Per ongeluk ving hij er een walvis in, hetgeen zeker niet zijn bedoeling was. Maar wat hij ook deed, het lukte hem niet de zware walvis weer naar zee te krijgen. Ten einde raad vroeg hij de Schepper om hulp. Deze zou de Grote Raaf hebben voorgesteld om eerst te eten van de ‘witte stengels met gevlekte hoeden’ (giftige en hallucinogene vliegenzwammen). Na het eten ervan verscheen de paddenstoelengeest aan de Grote Raaf en verzekerde hem ervan, dat hij sterk genoeg was om de zak met de walvis te dragen. De Grote Raaf geloofde het en bracht de walvis terug naar zee.

De raafachtige Karasu

40742e1bbfc264b6263ca07bc1ea2d15_medium.In Japan bestond al heel lang een heilig ontzag voor de Karasu. Dit waren een soort kwelgeesten (Tengu), die leken op een kruising tussen een raaf en een mens. De Karasu dragen een staf (shakujos), die hen beschermt tegen betoveringen, waardoor ze feitelijk onoverwinnelijk waren. Van hen zouden de Japanse samoerai overigens de kunst van het zwaardvechten hebben geleerd.

Links: tekening van een Karasu (DeviantArt).

De Karasu straften mensen, die hun territorium hadden betreden. Ze konden gunstig worden gestemd, door offergaven aan hen te geven. Op het platteland van Japan zijn er nog steeds mensen, die regelmatig wat rijst en bonenpasta aan de Karasu offeren om gevrijwaard te blijven van hun straf.

De raaf in Noord-Amerika

De raaf werd door de Noord-Amerikaanse stammen van oudsher gezien als schepper van de wereld, als held en als boodschapper. Tegelijkertijd was hij echter ook sluw en een dief.

De raaf als schepper

ac6ee6d75e690e2d9547390ac2fc7bea_medium.De mythen over de raaf verschillen sterk per stam. De vogel zou echter in het oerduister zijn geboren (vandaar zijn zwarte verenkleed) en vervolgens het zonlicht, het plantenrijk en het dierenrijk naar Moeder Aarde hebben gebracht. De zwarte kleur van de raaf werd beschouwd als de kleur van de leegte, het zwarte gat in de ruimte, van waaruit men dacht dat alle energie van de scheppende bron was gekomen. Toen de raaf echter het licht over de Aarde bracht, zouden de (daar blijkbaar al aanwezige) mensen zo bang zijn geworden, dat zij zich in paniek over de gehele wereld verspreidden.

Hoe de raaf aan zijn zwarte verenkleed kwam (Indiaanse mythe)

In een ver verleden was de grote Grijze Adelaar de bewaker van de zon, de maan, de sterren, vers water en vuur. Hij had echter een grote hekel aan de mensen op Aarde en hield deze schatten dan ook voor hen verborgen. De raaf was het daar niet mee eens. Op een keer werd de toen nog een sneeuwwitte raaf door de knappe dochter van de Grijze Adelaar bij haar vader uitgenodigd. De raaf zag zijn kans schoon; zodra hij kon, stal hij alle kostbaarheden van de Grijze Adelaar en vloog naar de Aarde om ze daar te verdelen. De raaf hing de zon in de hemel. Toen deze onderging, bevestigde hij de maan en de sterren, zodat er toch nog licht op Aarde te bespeuren was.. Uit zijn snavel viel vers water, waardoor de meren en rivieren werden geschapen. Echter, toen hij wegvloog, maakte zijn laatste schat (het vuur) zijn mooie witte veren roetzwart! Hij liet daarop het vuur op de rotsen vallen. Als je nu twee stenen tegen elkaar slaat, komen er daarom nog altijd vonken vanaf.

7812f114c9783d3b7970bc6be542e80a_medium.In de Indiaanse opvattingen waren er vele betekenissen voor de kleur zwart, maar men zag het niet – zoals bijvoorbeeld in Europa – als een slecht voorteken van naderend onheil. Zwart stond bij de Indianen meer voor het zoeken naar antwoorden, het onderzoeken van de leegte, de weg van de spiritualiteit en zelfs van de zoektocht naar de eigen goddelijke aard (de zogenaamde Vision Quest).

De kleur van de Raaf, die in de zon een kleurenspel te zien kon geven van zwart via indigo naar staalblauw, getuigde dan ook van de magie van de duisternis. De kleur zou er daarom tevens op hebben gewezen, dat een metamorfose, een verandering in bewustwording altijd mogelijk was.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2016) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

751315d2ff03db701358fc2f3d3b6ae7_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Het-verhaal-van-het-Vergeet-mij-nietje

Katoen-en-de-mythe-van-het-Katoenelfje

De-mythen-van-de-Mirte

Mythisch-scheppingsverhaal-het-Sneeuwklokje

De-legende-van-de-Ylang-ylang

Of lees verder op:

https://tallsay.com/ziaria of

https://ziariasblog.wordpress.com/

14/11/2016 13:10

Reacties (10) 

1
03/01/2017 10:44
Ik denk aan de dood als ik aan een Raaf denk ;) Ze zijn enorm fascinerend en mysterieus.
1
03/01/2017 17:24
Dat is zeker een typisch westers beeld van de raaf: aan de ene kant tovenarij en magie en aan de andere kant oorlog en doodslag.
1
15/11/2016 14:41
Mooi artikel over mooie vogels.
1
15/11/2016 03:49
Mooi artikel!
1
14/11/2016 20:25
Wat goed uitgediept...'quote the raven... never more...'
1
14/11/2016 15:24
Interessant artikel van een bijzondere vogel. Leuk ook die connectie met de wolf.
1
14/11/2016 15:05
...quoth the raven: nevermore...;)
Leuk om deze machtige slimme vogel eens in het zonnetje te zetten.
1
14/11/2016 13:42
Interessant, hoe verschillend er in diverse culturen ter wereld naar een en dezelfde vogel werd gekeken.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert