Als de liefde over is

Door Chantje90 gepubliceerd.

Iedereen heeft wel eens liefdes verdriet gehad. Zo niet.. dan ben jij dus de harten breker. Ik ben nu ook de boe vrouw. Ik heb een  einde gemaakt aan onze relatie. 3,5 jaar heeft deze geduurdt. 

Relatie

3.5 jaar lief en leed gedeeld. Zoveel meegemaakt en dan toch wil het niet helemaal boteren. Ja die dingen gebeuren. Je probeert het te redden maar het is gewoon niet meer te redden. Zoiets gaat vanzelf.Van te voren maak je geen plan van aanpak. Je probeert gewoon iedere keer iets nieuws zodat er toch spanning in de relatie blijft of iets dergelijks.

Op een bepaald moment kom je er achter dat het gewoon niet meer werkt. Je zit met jezelf in de knoop want waar moet je heen? je weet dat je een huisje heb samen. Je heb een dak boven je hoofd. Waar moet je heen als je het uitgaat maken? het huis is niet van jou want zij woonde eral in en jij bent alleen maar ingetrokken.... JA een hoop zorgen brengt dit met zich mee. Je stelt het 'uitmaken' maar weer even uit.  Dit doe je echter niet expres maar je weet gewoon even niet wat je moet. 

Dan kom je toch tot de conclusie dat dit echter gewoon niet meer gaat werken. Ik moet weer terug naar mijn ouders. Heel mijn hebben en houde verhuizen. Ja hier hebben we echt zin in, maar het moet wel. Ik kan niet anders. Ik kan haar ook niet aan het lijntje houden dit is echter niet eerlijk. 

Dan is het hoge woord eruit. Het is over tussen ons. En oh wat heeft de andere partij een liefdes verdriet, maar ik moet voet bij stuk houden want anders gaat het weer verkeerd. Ik weet dat dit de juiste beslissing is maar dan nog is hij even moeilijk. Al mijn spullen worden al voor me ingepakt. Dan is er weer ruzie, dan is de toestand weer gemoedelijk. En zo wisseld het zich af. 

 

Schijn.

 

We willen aan de ene kant vrienden blijven maar aan de andere kant had ik al een gevoel dat dit gewoon echter niet ging werken. En het kwam ook uit het is niet gaan werken. 

Zoveel achterdocht dat ik wat met een ander zou hebben. Mij zo in de gaten houden, mij gewoon bijna gaan stalken. Ongelooflijk. Ik kon er niet tegen ingaan want er stonden nog spullen van mij in dat huis. Mocht ik dus mijn eigen mening geven dan kon ik wel naar mijn spullen fluiten dus ik moest vriendelijk en kalm blijven. 

De weken verstreken en het huis werd leger en leger. De slaap kamer bij mijn ouders werd voller en voller. Alles in dozen tassen en overal en nergens in het huis.  Naar mate de tijd verstreek werd de relatie tussen mij en mijn ex steeds slechter. Ik moest alles maar gauw het huis uit halen want ze wilde verder met haar leven enz. Dit snap ik ook wel maar ik had daar nog een aquarium staan van 1.50 meter. Ja dit kan ik niet ff gauw weg halen. Dus met spoed via via kon hij weg. Gratis en voor niets alsjeblieft. Jij blij ik blij. 

Het werd steeds lastiger om nog met mijn ex om te gaan.  Nu drie weken later heeft mijn ex al een nieuwe partner.... Dit is zo raar want ze had toch zo veel liefdes verdriet? ze hield toch nog van me? nou ja schijnbaar niet, anders was je nu niet met een ander bezig. Of ach, ze kan niet alleen zijn.

Één ding is zeker. Ze gaat de verkeerde kant weer op waar ik haar vroeger min of meer uit heb gehaald. En weet je hoe dat voeld? ik voel me gebruikt.. Om alles. Me geld. me auto me liefde me zorgzaamheid. Mijn ouders hebben alle energie in haar gestoken. En dan nu dit?

 

1 Ding heb ik wel geleerd. Of eerder meegemaakt... Een persoon kan als een appel aan de boom 180 graden omdraaien. Lief en leed gedeeld en nu de dood ingewenst worden. Zo onwerkelijk en onbegrijpelijk. Een mens zit raar in elkaar....

 

Chantje90@copyright 2013

 

12/11/2016 14:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert