En ineens hoor je de uitslag, Dikke darm kanker

Door Chantje90 gepubliceerd.

Als iemand anders het heeft leef je altijd mee en vind je het erg voor die persoon. Maar als het in je eigen gezin gebeurd dan zakt werkelijk waar de grond onder je voeten vandaan. ...

Mijn moeder,

Mijn moeder heeft al een half jaar lang last van buikpijn, moeilijke stoelgang en af en toe bloed bij haar ontlasting. Hiervoor al verschillende keren voor naar de dokter geweest, incl een vervangende dokter. Deze dokters hielpen niet en zeiden:'mevrouw als u daar pijn heeft terwijl u met uw hand op uw buik drukt, dan moet u daar maar niet meer drukken'. Zo dat wordt even tegen je gezegd. 'Mevrouw, neemt u maar een paracetamol, mevrouw hier krijgt u een zakje met vezels voor de stoelgang. 

En weer opweg naar huis, het vertrouwen in de doktoren is inmiddels weg. Als je niet serieus genomen wordt dan ga je er ook niet meer naar toe. Uit eindelijk was het bloeden weer erger geworden en is ze naar de huisartsen post geweest. Hier konden ze ook niks vinden. Zij weer naar huis...

De praktijk was tijdelijk gesloten en moest ze naar een totaal andere dokter toe, dat was prettig, even iemand anders. Deze lieve mevrouw onderzocht mijn moeder en ze vertrouwde het niet. Mevrouw u moet een darmonderzoek krijgen, ik verwijs u graag door. 

Mijn moeder een verwijs briefje gehad op 23 januari jl . Onze eigen huisarts had gebeld naar het ziekenhuis voor een afspraak hier kon ze pas op 24 feb jl terrecht. Schandalig vond ik dat, nog een maand wachten. Hallooo, moet ze eerst doodbloeden?

 

Ellendige dag,

Op 24 februari was ik lekker aan het werk, ik kom thuis en bel even mijn moeder, was nieuwschierig hoe het gegaan was in het ziekenhuis, we dachten aan een poliepje. Je gaat niet van het ergste uit. Ik bel mijn moeder. 

'In tranen verteld ze mij 'eventjes' dat er Dikke darm kanker is geconstateerd. Zo oké , de grond was weg, ik storte in. Dit kan toch niet waar zijn. 54 jaar en dan even kanker hebben. Ik ben 21 hallo zeg, ik wil mijn moeder niet verliezen dat kan niet , dat mag niet. Kwaad, verdrietig, ellendig dat ik ben. 

Verder onderzoeken gaan gelijk in gang , Long foto's genomen ivm uitzaaingen. We zouden hierovergebeld worden, maar nee ineens mogen ze telefonisch geen uitslag geven. In die week nog een darm onderzoek maar dan wat specifieker, met een camera enz. 

Hierbij zagen ze de tumor, mijn moeder was bij bewust zijn en wat blijkt. Dat stomme ding is 10 Cm groot!. Hoe is het mogelijk, onze eigen dokter die zei dat het niet ernstig was, allerlei medische fouten, zogenaamd geen faxen binnen gekregen van de huisartsen post. Woendend dat ik me voel, verdrietig dat ik me voel . 

En nu? vraag ik me af. 

Weekend gaat voor bij, mijn moeder is al met haar begravenis bezig, neemt van iedereen afscheid en geniet van alle mooie momenten. Waarom ze zo negatief is is omdat ze bang is voor uitzaaingen, ze loopt er al zolang mee. Geen uitzaaingen hebben dat kan toch niet? Mijn moeder voelde zich al zo ellendig door alle pijn. 
Onzekerheid, dat hebben we . Aankomende vrijdag hebben we een gesprek daar wordt ook over een operatie gesproken en hoe,wie, wat, waar , wanneer. Dan pas hebben we zekerheid en uitslag van alle onderzoeken maar je leeft gewoon twee weken lang. Jazeker twee leven lang in onzekerheid. Je weet hij is 10 Cm groot, je heb het al een tijdje, de foto is al een week geleden gemaakt. Ze weten al iets maar zeggen niks. EEN HEL waar je door heen moet met z'n alle. 

 

Vandaag.

Vandaag had ze een afspraak voor een MRI en CT scan. Hier is niet zo veel bijzonders aan. De uitslagen weer wel, zijn er nog meer uitzaaingen ipv de longen. hoe ver gaat de tumor door. Zijn er nog meer tumoren? Weer zoveel vragen. Zo moeilijk allemaal.

Ondertussen had ik contact met het CZ en die hebben mij veel informatie gegeven mbt hulp, nazorg, hoe wie wat waar. 

Op dit moment weet ik niet wat ik moet denken, ik denk positief maar ook weer negatief. Je weet het niet, vrijdag pas dan weet je het. En nu? af entoe een beetje werken omdat het moet, maar vaak stil staan bij mijn moeder. Ik ben machteloos kan niks voor haar doen. En alleen maar praten over de dood... Of genieten van de knuffels die je kan geven aan elkaar. Dat is zo moeilijk. Mama , ik wil je niet kwijt, dat kan ik niet aan, dat kan mijn vader niet aan. Mijn grootste angst die ik ooit had gaat dadelijk nog uitkomen. Mijn moeder is er misschien dadelijk niet meer. 

Ik hou jullie op de hoogte, misschien kan ik het vrijdag typen, misschien pas over een maand als ik het uberhaupt kan typen dat ik niet een te emotioneel wrak ben. 

Copyright2012@Chantje90

12/11/2016 14:43

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert