Decemberspanning; Kleine veranderingen, grote gevolgen!

Door Arinka gepubliceerd.

Kleine veranderingen met grootse effecten, is dat nou niet juist wat Autisme (en Tourette/ADHD/ADD en al het andere) behelst? Sommige mensen lijken maar niet in te zien dat hun kind (men kan hier ook partner/familielid lezen) met Autisme moeilijk veranderingen verdraagt en blijven het kind maar uitdagen met verrassingen en allerlei nieuwigheden. Of ze gooien er een superstructuur op. Altijd uitersten. Maar vaak zit het 'm in veel kleinere dingen. 

Ik kan behoorlijk van slag raken als ik zeker weet dat ik iets heb neergelegd en het ligt er niet meer. Bij mij horen dingen op een voor mij vaste plaats. Dat iets dan weg is, is een breuk in mijn planning en dan ben ik echt de weg kwijt, moet dan meestal weer bij stap 1 beginnen. Als mijn man mijn telefoon 5 centimeter verschoven heeft, zie ik hem al niet meer liggen. Ik kijk alleen maar in dat raster van waar hij eerst lag en daar ligt hij NU NIET! 

Ik moet elke dag op dezelfde manier beginnen anders wordt het gewoon de hele dag oorlog. Met de jaren, en het krijgen van 2 kinderen, is mijn flexibiliteit ten aanzien van veranderingen dwangmatig vergroot, maar ik moet vaak toch nog even wegvluchten om op adem te komen. En de veranderingen waar ik het hier over heb zijn bijvoorbeeld ook een kind wat een keer niet slaapt op de tijd waarop het normaal wel slaapt of zelf eerder wakker worden dan normaal of juist later. 

Ook andere veranderingen die niemand echt lijkt op te merken kunnen mijn dag verzieken, zoals een wegafzetting, maar ook bezoek dat zomaar langskomt zonder bellen. Een onverwachte brief, boodschappen die uitverkocht zijn, mijn man die me wil verrassen met een avondje uit, een serie die ineens niet meer op televisie komt, een oud klasgenoot die weer contact zoekt etc. 

Het zijn ook niet altijd minder leuke dingen. Het gaat gewoon om het onvoorbereide, of dat nou leuk is of iets minder leuks. Mijn verjaardag was al een hel vroeger als kind, omdat ik gewoon niet tegen een ander patroon kon van de dag. Nou welk kind wil nou niet jarig zijn? Ik vond het verschrikkelijk. De gruwel van op school op je stoel moeten staan terwijl ze zo'n dom liedje zingen. Mensen die langskwamen en dan verplicht de hele dag maar bij al die mensen zitten. Handjes geven, kusjes doorstaan. Jak, jak, jak... 

En elke verjaardag, Sinterklaas, Kerst of wat dan ook, was het weer huilen, stampvoeten, driftbuien en paniekaanvallen. Ik weet dat mijn moeder vaak, als we visite kregen met Kerst (Oh ondraaglijke verandering, een ander die op mijn kamer moet slapen!) al vantevoren zei Als je het maar niet wéér gaat verpesten. Nu nog vraag ik me af hoe ze dat nou in Godsnaam kon zeggen. Zoiets 'eisen' van een door de Decemberdagen flink overspannen kind is een garantie voor een verpeste dag! 

Ik heb dan ook heel wat verpeste gelegenheden op mijn conto staan. Ik sta er bekend om, elk feestje om zeep te helpen. Hoe groter de druk om gezellig te doen/zijn, hoe groter de kans op een ontploffing. Zelfs op mijn eigen bruiloft liep ik nog te tieren. Of juist... Ik ben er zelfs zo huiverig van geworden dat ik niet eens naar de bruiloft van mijn eigen broer ben gegaan, omdat ik al wist dat ik dan wel weer iets zou verpesten... En dan nemen ze je het nog kwalijk dat je niet komt, terwijl je dat juist voor hen doet. Maar dat snappen ze toch niet. 

Mijn eerste schooldag kan ik me nog heugen. Ik heb de hele dag moeten spugen. De week na mijn eerste schooldag werd ik ziek en dat ben ik ook weken geweest, kreeg gelijk alle kinderziektes achter elkaar. Met Kerst (vader langer thuis dan normaal) en vakanties (vader langer thuis dan normaal) was er ook zo veel verandering in huis dat ik altijd ziek was of het voor de rest verpeste. Hoe leuker het eigenlijk was, hoe zieker ik werd. En dan bedoel ik echt ziek. Een soort mentale overload die zich uitte in fysieke misère. 

Ik haatte Kerst, ondanks dat ik het ook wel gezellig wilde vinden. Ik kon gewoon niet tegen al die toestanden. Om het nog maar niet te hebben over al die lichtjes en glimmers, waar je epilepsie van krijgt. Vakanties ook, dan móest het gezellig zijn. Dat lukte me niet als het op commando moest. Kwamen we van vakantie thuis, was ik weer ziek, want dan moest ik weer aan thuis wennen in plaats van aan de tent of iets dergelijks. Nee, een gezelligheidsdier was ik niet. 

School was toen nog redelijk gestructureerd, maar toch ook sterk wisselend. Zeker de middelbare school was een regelrechte shock voor mijn zeer geringe veranderingstolerantie. Wat te denken van invaldocenten, andere leslokalen omdat het eigen lokaal in gebruik is, lessen die uitvallen, boeken die veranderen, andere schoolborden (was groen, werd zwart en is nu zelfs digitaal, dus het houdt nooit op), andere verf op de muur, andere bestrating van het schoolplein en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Mensen die zeggen dat ze een kind dan wel eens lekker elke dag veranderingen zullen laten meemaken en benieuwd zijn hoe het kind dan reageert vind ik gewoon monsters! Sommige therapieën voor Autisten vind ik regelrechte martelingen. Als duidelijk is dat een kleine verandering al zo moeilijk is, waarom dan nog meer olie op het vuur gooien? Is dat leuk? Een kind helemaal over de rooie helpen, moet je daar dan om lachen? 


Nou ik niet! 

Ik heb (ja eigenlijk had, want ik zie ze al jaren niet meer) namelijk zulke ouders, die nooit keken naar wat IK nodig had als kind. Ik moest altijd maar "gezellig" zijn en meedoen met de rest. En ik mocht me vooral niet even terugtrekken. Nou, geloof mij, dat je daar een kind heel veel ellende mee aan doet en een hoop therapie in het verschiet stelt. Maar goed, als je dat liever hebt, dan een beetje begrip en geduld opbrengen voor je kind, tja, wie ben ik dan om te beweren dat je dan gewoon een hufter bent. 

Toch denk ik dat kinderen van nu het nog moeilijker hebben, het is allemaal nog zoveel gesjeesder... En het wordt allemaal grootser, sneller en meer. Ik kan het soms niet behappen.

Daarom wil ik bij deze verzoeken:

Ouders, partners en andere familieleden van Autisten, Touretters, ADHD'ers. ADD'ers, enzovoorts; Hou er alsjeblieft rekening mee dat feestjes en vakanties voor ons een uitputtingsslag zijn. Dat wij ons naar ons beste behoren en kunnen gedragen. Dat wij er niet op uit zijn om jullie fijne dagen te verpesten. Dat wij wel gezellig willen zijn, maar dat wij niet zo goed weten wat dat nou precies is. 

Dat wij door alle verwachtingen, maar ook door alle veranderingen door Feestdagen, ontzettend op onze tenen lopen en weinig nodig hebben om in paniek te raken. Loop toch alsjeblieft niet steeds op ons te vitten, maar strijk ons af en toe eens over onze bol en zeg Wat fijn dat jij er bij bent!

03/11/2016 21:55

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert