Autisme Troosten en getroost worden...

Door Arinka gepubliceerd.

68bb790b9e454a0125b25642802687ee.jpg

Vaak wordt beweerd dat Autisten niet met iemand kunnen meeleven. Uit ervaring weet ik dat dit echt regelrechte onzin is.

Ook al snellen ze niet meteen toe om iemand te troosten, dat wil niet zeggen dat alles ze koud laat. Ze zijn gewoon niet zo van de arm om je heen.

Als mensen mij troosten kan ik daar helemaal niet goed tegen.

Maar als ze over zichzelf gaan praten en niks over mij zeggen kan ik dat ook niet hebben. Dan denk ik weer Reageer je nou alleen om je eigen ei kwijt te raken of ook voor mij?

Iemand hoeft mij eigenlijk alleen maar aan te horen en niks te doen, dat heb ik veel liever.

Opvoeding zal zeker deel uit maken van hoe je als volwassene reageert op dingen.

Als kind werd ik nooit getroost. Mijn moeder zei dat ik dat niet pikte en dat het ook niet hielp, maar alles alleen maar erger maakte.

Ik denk dat zij niet wist hoe ze mij moest troosten en ze voelde het als afwijzing dat ik van haar geen aanraking accepteerde. Waardoor ze heel kribbig werd als ik huilde. Want ze kon niks doen en ik liep daar maar te janken.

En ik voelde geen bescherming of troost, want mijn moeder zat daar maar wat te zitten, terwijl ik jankte... Dus dan ontstaat er een probleem.

Nu troost ook nooit iemand mij, omdat ik het niet toe kan staan. Een arm om je heen, brrrr, of als iemand zegt Stil maar het komt wel goed, dan word ik zo driftig. Het komt helemaal niet goed, en ik ben niet meer zo onnozel dat ik dat geloof.

Of ze zeggen Sssssst en dan krijg ik alleen maar het idee dat ik mijn mond moet houden.

Als mijn man mij troost dan kan ik dat redelijk hebben, omdat hij toch wel veel van mij afweet, maar toch verwerk ik liever alles zoveel mogelijk alleen. Er is toch niemand die me echt kan helpen, alleen ikzelf.

Andere mensen staan wel zo ongelooflijk ver van mij af. Ik denk toch altijd dat ze niet snappen waarom ik eigenlijk verdriet heb (en meestal is dat ook zo) en dan kun je ook niet echt getroost worden denk ik.
Vaak willen mensen bij het troosten ook liever dat je ophoudt met huilen en gewoon maar overgaat op het gewone van alledag.

Of ze worden nog boos ook omdat je hun oplossingen niet direct opvolgt, omdat zij denken dat het dan beter zal gaan. Daarom huil ik dus eigenlijk nooit met anderen erbij. Omdat ik me er alleen maar ongemakkelijk bij ga voelen. Niet om het huilen, maar om die, voor mijn gevoel, misplaatste reacties.

Mijn man kan ik onmogelijk troosten. Ik vind dat heel erg en ik heb geen idee hoe dat komt, maar ik ben dan bij wijze van spreken nog in staat om te zeggen Jezus ga je nou zitten janken Mietje?

Ik heb gelukkig genoeg geleerd om zoiets niet echt te zeggen, maar nee, ik hou niet van zwakke mannen. Terwijl ik heel goed weet dat huilen niet zwak IS, maar ik voel dat wel zo.

Ook andere mensen die ik zie huilen denk ik vaak Jeetje, moet je dáár om huilen (scooter stuk of iets dergelijks). Stel je niet zo aan zeg! Misschien omdat ik ook voor mezelf heel hard ben.

Als ik om alles zou janken dan hield ik het geen dag meer droog. Maar ik besef me ook dat wat voor de één een mug is, voor de ander best een olifant kan zijn. Dus als iemand belangrijk voor me is, zal ik toch proberen medeleven te tonen, zelfs als ik het niet zo voel.

Er zijn maar 2 dames op de wereld die ik op gevoel en volkomen natuurlijk kan troosten en die die troost ook bij mij zoeken. Mijn dochters! Als zij verdriet hebben, dan gaat dat bij mij echt door mijn ziel en wil ik er alles aan doen om hun verdriet weg te nemen.

Dus het echte medeleven gevoel zit er wèl! Alleen voor heel weinig persoontjes dus... En ik moet eerlijk zeggen dat het dan vaak ook nog is omdat ik mezelf zo in hen herken. Als je weet wat er is, maakt dat het eenvoudiger om te begrijpen.

Ik luister heel veel. Af en toe heb ik gesprekjes met mijn dochters en zo leer ik hen kennen. Ik merk steeds vaker hoeveel ze op me lijken. De oudste vooral de Tourette kant op, de jongste meer de Autist kant. Een regelrechte dromer.

Maar, net als ik, mensen met grote gevoelens in kleine hartjes. Goede bedoelingen genoeg, maar weinig succes. Om zich heen slaand wanneer ze gekwetst worden. Drama bij verdriet. Soms ontroostbaar en boos wegstampend. En ze maar even laten.

Opvoeden is een uitdaging. En zolang alles lekker loopt is er geen vuiltje aan de lucht. Moeilijk wordt het pas als je kind verdriet heeft wat maar niet over gaat. Dat voelt nog zoveel erger dan je eigen gebroken hart.
5666558d5a644dc7053bab1066243220.jpgEn ja, dan ben je die onredelijk boze ouder die alles wil vernietigen wat jouw kind zo verdrietig maakt. Al moet je ruzie maken met de hele wereld, als het op je kind aankomt maakt het niet uit. En zo zijn we allemaal.

We willen onze kinderen beschermen en veiligheid bieden en troosten als dat nodig is. Verdriet wegnemen en blijdschap in de plaats geven. Als dat niet lukt raken we heel gefrustreerd. Dan reageren we het op elkaar af.

En dat terwijl we elkaar allemaal zo zouden kunnen helpen. Soms heb ik het idee dat inmiddels de hele aarde troost nodig heeft. 

Het is een troosteloze wereld en ik huil bittere tranen tot ik sterf om zoveel eenzaamheid. 

 

 

03/11/2016 21:52

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert