Overheidsexperimenten met kinderen (1) uit maatschappelijk belang

Door Asmay gepubliceerd in Nieuws en politiek

Over Denemarken en Australië

Hoe de zwaksten in de samenleving, jonge kinderen, zonder pardon als pionnen werden gebruikt in de plannen van als  beschaafd, westers en democratisch bekend staande overheden.

Diverse soorten experimenten

Op het uitvoeren van experimenten op en met burgers van de eigen bevolking, in het geheim en zonder medeweten van de testpersonen, rust ontegenzeglijk een taboe. Niemand wil immers worden blootgesteld aan allerlei onderzoeken, waarvan de uitkomst, bijwerkingen en schade aan lichaam of geest voor een ieder onduidelijk zijn. Toch voerden diverse regeringen uit West-Europese, democratische landen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog experimenten uit op (onder andere) kinderen van de eigen bevolking, buiten medeweten van de kinderen of hun ouders. Sommige van deze experimenten waren sociologisch, pedagogisch, medisch of wetenschappelijk, andere demografisch of ordinair financieel van aard. Eén ding hadden zij echter gemeen: zij waren alle desastreus voor de levensloop van de betreffende kinderen.

Hieronder een paar trieste en zwarte bladzijden uit een bijna vergeten geschiedenis.

Denemarken en de gestolen kinderen uit Groenland

f73fafe60c85da40f6eebb185d1c63af_1396205In 1951 keurde de Deense regering een sociologisch experiment goed, waarbij 22 Inuit kinderen uit de Deense kolonie Groenland naar Denemarken werden gebracht om zoveel mogelijk te 'verDeensen'.

Boven: Nuuk, hoofdstad van Groenland.

Het ging hierbij om kinderen (9 meisjes en 13 jongens) van 6-8 jaar uit kansarme gezinnen, die het toch bijzonder goed deden op school. De bedoeling van het experiment was, om de kinderen zoveel mogelijk Deense taal, kennis, waarden en normen mee te geven, dat zij die – eenmaal volwassen en terug in Groenland – konden doorgeven via hoge posten in het Groenlandse onderwijs en bestuur.

d73cb5f0ebef2f5a8581493540b99c89_1396205Het experiment faalde jammerlijk.

Vrijwel alle kinderen ontwikkelden psychologische problemen door het verlies van het contact met hun familie, heimwee en (hoewel niet officieel toegegeven) ondervonden discriminatie in Denemarken.

Boven: Kopenhagen, hoofdstad van Denemarken.

Sommige kinderen vergaten hun moedertaal en spraken alleen nog Deens, waardoor ze ook later niet meer met hun familie konden communiceren. Een aantal kinderen werd na een jaar terug gebracht naar Groenland, maar in plaats van teruggegeven aan hun familie, daar geplaatst in een Deens weeshuis. De anderen bleven de rest van hun leven in Denemarken, in weeshuizen, pleeggezinnen of adoptiegezinnen. Geen van de kinderen verkreeg een hoge post in het Groenlandse bestuur of onderwijs, wat toch het oogmerk van het hele experiment was geweest. Meer dan de helft van de  groep stierf zelfs voor zij volwassen waren.

Film Eksperimentet

In 2010 schreef en regisseerde de Deense Louise Friedberg een film over het experiment naar aanleiding van het levensverhaal van één van de meisjes uit de groep: Eksperimentet. Het is een indringende film, waarin de koele, administratieve behandeling van de jonge kinderen en de Deense koloniale ondertoon ten opzichte van Groenland scherp worden getekend.

9ccc71e56a8df0c5ad84a3e54817512e_1396205

Groenlandse kinderen (van 6 jaar) op weg naar school.

Groenland verkreeg autonomie in 1979, hoewel het land wel deel bleef uitmaken van het Deense koninkrijk, een zogenaamde status aparte dus. In 2009 eiste de Groenlandse premier officieel excuses van de Deense regering voor het leed dat de Groenlandse gestolen kinderen en hun families was aangedaan door het Deense overheidsexperiment. De Groenlandse eis werd al snel ondersteund door de Deense oppositie. Hoewel de Deen regering het aangedane leed wel erkende, heeft zij tot op de dag van vandaag geweigerd officieel excuses aan te bieden of enige vorm van financiële compensatie aan de slachtoffers te betalen. De strijd van de Groenlanders gaat dus nog door.

Australië en de gestolen generaties van de Aboriginals

In Australië maakte de overheid zich rond 1860 zorgen over het grote aantal verlaten (halfbloed) Aboriginal kinderen. Bij de aanleg van één van de grote spoorlijnen waren veel werkers de Bush ingetrokken en dit had geleid tot een groot aantal halfbloedkinderen, die vaak door de Aboriginal-moeder en/of stam werden achtergelaten.

Aboriginal Protection Act

a3548007207495772618fc620f1caad6_1396205

Aboriginal mannen en jongens, 1933.

In 1869 kwam er dan ook een wet, the Aboriginal Protection Act, die er van uitging dat halfbloedkinderen zouden worden verlaten of in elk geval slecht zouden worden verzorgd. De wet zag er daarom op toe dat deze kinderen zo jong mogelijk onder staatstoezicht en in een kindertehuis moesten worden geplaatst.

Vanuit een paar (duidelijk hinkende) gedachten kwam de Australische overheid tot dit ingrijpende besluit. Enerzijds: het aantal oorspronkelijke bewoners van Australië nam af, zodra zij in contact kwamen met blanken. Dit contact zou onder andere hebben geleid tot vele halfbloedkinderen, die dan vervolgens niet in de stam zouden zijn geaccepteerd en dus werden verlaten.

40744f302524a0b65b3218e3c1aa0c34_1396205Anderzijds: de primitieve leef-, woon- en werkomstandigheden van de kansarme Aboriginals zou hen beletten goed voor hun kinderen te zorgen.

Links: zandheuvels in de Bush Outback.

Niet alleen de omstreden halfbloedkinderen, maar ook de (puur) bloedeigen kinderen zouden slecht worden verzorgd  en/of onvoldoende kansen in het leven krijgen. Dit credo gold overigens ook voor de (Melanesische) bevolking van de Noordelijke Torres Eilanden (Australische eilandengroep ten zuiden van Papua), waar de kinderen eveneens werden weggehaald.

Vanaf 1909 werden inhoud en doel van de wet zodanig opgerekt, dat op een gegeven moment vrijwel àlle Aboriginalkinderen uit de eigen familie werden weggehaald. Eerst was hiervoor nog een gerechtelijk bevel nodig, later werd dit overbodig geacht. Politiemannen werden 'Aboriginal Protection Officers' en dienden de 'risico lopende kinderen' op te sporen, vooral opgroeiende meisjes (voordat zij zwanger zouden worden), en in tehuizen te plaatsen. Vaak ging dit gepaard met geweld en werden de kinderen mee geroofd, soms letterlijk uit de moeders armen gerukt, soms direct na de geboorte thuis of in het ziekenhuis meegenomen.

1166eb89497f7b0a84d2844b4b03ba09_1396205De kinderen werden in strenge, religieuze of charitatieve weeshuizen ondergebracht en bleven onder toezicht van de overheid tot hun (eerst 21e, later) 18e jaar. Opgroeiende meisjes belandden vaak in pleeggezinnen en werkten daar als dienstmeid.

Boven: Perth, ZW -Australië.

Door de toestroom van kinderen hadden de weeshuizen echter vaak onvoldoende plaats, kleding of zelfs voedsel en waren de omstandigheden meer dan eens  belabberd. Alle kinderen ondervonden mishandeling en geweld in de strenge tehuizen. Bijna een vijfde van de meisjes en een tiende van de jongens verklaarde ook te maken te hebben gehad met seksueel misbruik.

Eenmaal volwassen waren de Aboriginals weer vrij om hun nog levende familie op te zoeken. De psychologische gevolgen van het losgerukt zijn uit de eigen cultuur en familie bleken een hoge tol te eisen; van de 'staatskinderen' belandde verhoudingsgewijs een hoog aantal op het criminele pad en/of raakte verslaafd aan drugs.

Deze omstreden wet bleef officieel maar liefst 100 jaar in werking, tot 1969, plaatselijk werden echter nog tot ver in 1970 kinderen bij hun ouders weggehaald.

Bringing them Home-rapport

In 1997 kwam het door een overheidscommissie opgestelde Bringing them Home-rapport uit over de gevolgen van de omstreden wet. Hierin werd voor het eerst gesproken over 'de gestolen generaties'. Hoewel precieze gegevens niet konden worden gevonden, zijn naar schatting 25.000-100.000 kinderen onder de gewraakte Aboriginal Protection Act van hun ouders gescheiden. De toen zittende conservatieve regering weigerde echter officieel excuses aan te bieden, 'omdat alles had plaatsgevonden in overeenstemming met de toenmalige wetten (en dus niet illegaal was)'.

In juli 2000 kwam de zaak zelfs voor bij de Verenigde Naties voor de Rechten van de Mens. De Australische regering werd gehekeld voor haar slappe houding. Onder de bevolking was al wel een duidelijk standpunt over de kwestie ingenomen. Op 26 mei 1998 vond de eerste National Sorry Day plaats.

10d4017df1736cb947d6c0581579d3be_1396205

Coming home, schilderij van Beverley Grant, 2007.

Hoewel de lokale regeringen van de Australische gewesten al eerder officieel excuses maakten voor de kinderroof, duurde het nog tot de Labourregering van Kevin Rudd in 2008, voordat de federale regering officieel excuses aanbood. Eindelijk, op 13 februari 2008 was dat een feit. Van enige financiële compensatie voor de slachtoffers en hun familie is echter nog steeds geen sprake.

Tot slot

Frappant is wel, dat het in beide bovengenoemde gevallen kinderen betrof uit de gekoloniseerde, inheemse bevolking. Vanuit een misplaatst blank superioriteitsgevoel en waarschijnlijk het dogma dat de blanke maatschappelijke en religieuze waarden en normen beter zouden zijn dan de eigen inheemse, werd er onvoorstelbaar met deze kinderen gesold. Het oogmerk van de overheidsplannen was van het begin af aan niet gericht op het welzijn of het belang van de kinderen, maar op een versnelde integratie in de nieuwe, blanke maatschappij, met een totaal voorbijgaan aan de eigen identiteit, achtergrond en cultuur van deze inheemse kinderen.

Eén conclusie kunnen we trekken: ook in democratieën kan het simpelweg hebben van (te veel) macht de machthebbers gevoelloos en onmenselijk maken. Zelfs tegenover dat deel van de bevolking, dat juist de bescherming van die machthebbers zo hard nodig heeft: kwetsbare kinderen.

 

Macht hebben en er géén gebruik van maken,  dat is pas beschaving. 

Cees Buddingh (1918-1985), (Nederlands letterkundige)

 

 

ASMAY.

9d420b2ac6350da7364b5cadc13dd528_1396206© 2014 Foto's: Asmay.

Overheidsexperimenten-met-kinderen-(2)-kinderemigratie

Overheidsexperimenten-met-kinderen-(3)-het-hongerproject

De-rekbaarheid-van-vrije-meningsuiting

Robots-nieuwe-therapie-tegen-eenzaamheid?

Oezbekistan-doet-Kerstman-in-de-ban

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

30/10/2016 07:20

Reacties (8) 

1
30/10/2016 16:26
Weer een klassiek voorbeeld van de "superiere" blanke die weet wat "goed" is voor de ander. En dat is dan wel hun manier van leven.
1
30/10/2016 16:50
Absoluut, de arrogantie van de blanke macht ten top.
1
30/10/2016 09:21
Een tijd geleden iets gelezen over de Canadezen en hun experimenten op Indiaanse kinderen. Misselijkmakende tests waarin ze de kinderen onder andere uithongerde. Nazi-Praktijken
30/10/2016 13:55
Klopt. Is deel 3 van deze reeks.
1
30/10/2016 08:24
Waar machthebbers faliekant de mist ingaan; zulke probeersels met mensen is al uit den boze, laat staan met kinderen.
1
30/10/2016 08:21
Onvoorstelbaar.
1
30/10/2016 08:17
Vreselijk! Van die 'vergeten', maar o zo vernietigende projecten voor deze groep mensen.
1
Asmay tegen ZiaRia
30/10/2016 08:32
Veel van deze groep kinderen konden de ellende niet aan en pleegden zelfmoord.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert