Treinmachinist en de onherroepelijke dood

Door Yneke gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

              d97c3506df8ff436913667749e1306fb_medium.

De beelden van de trein, het spoor en daar waar velen hun leven verloren, dat breng ik niet in beeld. Dit beeld is waar ik "mijn" treinmachinist, de vader van mijn kinderen mee heen neem. De natuur in. Meer dan 25 jaar rijdt hij treinen, de tijden zijn versneld. Meer treinen en minder tijd. In de herfst is het al jaren bekend dat het chaos is op het spoor, de stormen die takken laten vallen op de rails. De bladeren die ervoor zorgen dat remmen meer tijd kost door de de gladheid die dat geeft. Buiten alle onregelmatige tijden om die vermoeidheid meebrengen is het hart van de machinist echt bij zijn passagiers.

Een week terug was het opnieuw een moeilijke dag voor mijn treinmachinist die het zag. Hij reed een station binnen die nagenoeg leeg was. Een persoon stond te wachten niet op zijn trein, hij reed een intercity en moest door. Toen hij deze persoon een verdachte houding aan zag nemen toeterde hij en remde..... te laat!

De trein naar schiphol is hierdoor vertraagd. Hij, de treinmachinist toch opnieuw verbijsterd, de vierde keer alweer. Hij moet weer aan het werk, wetende dat de komende maanden dit vaker kan gebeuren. Elke dag is de hoop dat hij niemand treft. Geloof me dat het leed van degene die dit doet en de nabestaanden in zijn gedachten zijn. En daar is juist de pijn, empathie en ook weer aan het werk moeten gaan. De treinmachinist heeft een bijzondere baan. Wanneer hij het spoor even bijster is hierdoor en bij mij aan kiest te kloppen dan neem ik hem mee naar;

             783f40d439c6682bf233b3a833f9971d_medium.

Het omroepen dat de trein de bestemming later bereikt door een aanrijding met een persoon is meestal aan de conducteur. Hij als machinist, die bij moet komen van deze aanrijding komt in een procedure terecht zoals politie verhoor, gesprek met het management, zich druk maken over dat zijn passagiers goed opgevangen worden. De conducteurs en/of conductrices die er mee te maken hebben en dan als hij daarna rust heeft overvalt hem het gevoel voor degene die ervoor koos die trein te kiezen om zijn of haar leven te beeindigen. Het leven buiten zijn werk die vangt hem dan op, mogen wij hopen. Soms zijn het hele jonge mensen, leeftijd van zijn eigen kinderen die de trein verkozen boven het leven. Hij moet verder met zijn werk, binnenkort rijdt hij weer zijn trein. Het leven is hard voor velen.

 

-Yneke-

(eigen foto`s)

 

28/10/2016 23:25

Reacties (28) 

1
29/11/2016 17:30
Je le sais! Hartverscheurend als je het ziet en vervolgens niks kan doen, het kan niet anders. Ik heb een aantal ervaringsverhalen van conducteurs, machinisten en brandweermannen hierover mogen aanhoren. Maar dat wist je denk ik wel.
30/11/2016 21:39
Ik ken enkel de ervaring vanuit de treinmachinist die de vader van mijn kinderen is en waar ik een sterke band mee heb, ondertussen weer mee samenleef en als hij mij zijn ervaring deelt en ik direct zijn emotie ervaar. Ik las jouw artikel en bewonder je schrijven over die situatie die je als passagier ervoer en je verhalen die je met de ervaring deskundigen heb weten te delen.
1
06/11/2016 11:51
Dit is echt een hartverscheurend verhaal ! Mijn buurman is treinbestuurder hopelijk maakt hij zoiets nooit mee.
1
03/11/2016 13:27
hier werd ik helemaal stil van.......wat erg toch allemaal
1
01/11/2016 08:47
Ach Yneke, deze heb ik gemist (ik vond hem door je volgend artikel)
Wat is dat moeilijk voor je machinist. Zoiets blijft knagen en je kan er niets tegen doen. Er was vroeger een vriend van mijn ouders, hij liet nooit meer iets van zich horen, het was of hij van de aardbol verdwenen was. Ongeveer een jaar later kwam hij terug op bezoek (heel sterk vermagerd). Hij had héél diep gezeten en vertelde hoe hij bij het rijden met zijn auto niet meer kon stoppen voor een bejaarde man die plots de weg overstak. Het heeft een hele tijd geduurd eer die vriend terug met de auto durfde rijden!
...
1
01/11/2016 10:14
Het is zijn vierde keer nu en je merkt dat het per keer anders valt, logisch en elke keer opnieuw er weer aan moeten gaan staan om opnieuw die trein weer te rijden. Deze keer was het moeilijker te verwerken, dank je wel voor je lieve steunende woorden. Xxx
01/11/2016 10:15
Amai, reeds de vierde keer ?!?!
XXXX
1
30/10/2016 08:38
Mooi artikel, het is een kant van de treinmachinist waarbij we nooit bij stilstaan, fijn dat je dit zo mooi neerpent. Triestig is het wel :(
Yneke tegen Melanie
30/10/2016 09:49
Dank je Carreras voor deze reactie.
1
29/10/2016 15:31
triest, het komt veel voor, bijzonder moeilijk voor de machinist.
Yneke tegen Vita
30/10/2016 09:48
Dank je Vita voor deze reactie
1
29/10/2016 10:09
Herinner me het ijzingwekkend mooie artikel van Edwin over hoe hij het meemaakte als passagier.... dat was al hartverscheurend maar dan beleef je het als passagier ... maar als machinist zie je iemand voor jouw trein springen ... je ziet niet iemand van een dak springen, maar voor de trein die jij bestuurd en je weet dat je nooit op tijd kan stoppen en dat die persoon dat ook niet wil. Ja dat zijn echt vreselijke momenten om te beleven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert