Amersfoort - 23 maart 1857

Door Willemijntje gepubliceerd in Korte verhalen

Kind met een tweede gezicht

c9d261348b164ab727f9c3c2f9ad7fda_medium.

Met moeite hijst Adriana zich over haar man heen uit de bedstee, ze is hoogzwanger en de druk op haar buik en de zeurende pijn in haar onderrug zijn voortekenen, dat het niet lang meer gaat duren voor ze moet bevallen.

Bijna kokhalzend schenkt ze de koffie op en snijdt onderwijl een paar plakken brood, die ze vervolgens besmeerd met kaantjesvet.

‘Cobus, kom je moet eruit’ terwijl ze het zegt schuifelt ze met zijn broek en vest in haar handen naar hem toe en legt de kledingstukken op het voeteneind neer. Na wat bromgeluiden komt haar man overeind, zwaait zijn benen over de rand van de bedstee en trekt zijn broek aan. Als hij daarna zijn vest aantrekt en dichtknoopt kijkt hij vanonder zijn lange, blonde wimpers heimelijk naar zijn vrouw.

‘Voel je, je wel goed Jaantje’ hij probeert de vraag zo nuchter mogelijk te stellen, terwijl hij naar de waskom loopt om daar met zijn grote handen het verfrissende water over zijn gezicht en nek te scheppen. Dit is hun eerste kind, er kan van alles misgaan! Hij schept nogmaals het koude water over zijn gezicht. Wat als ze de bevalling niet overleefd! Er volgt nogmaals een schep in het koude water.

‘Jacobus de Winter, wil je wel als de donder nu hier komen, je koffie staat koud te worden en als je niet opschiet kom je te laat op je werk!’ Adriana staat met haar handen in haar zij bij het tafeltje waar de koffie en boterhammen klaar staan.

Terwijl hij zijn ontbijt nuttigt, maakt zij nog meer brood klaar om mee te nemen. Cobus volgt het met belangstellende blik. ‘Eten we niet warm tussen de middag?’

‘Ik ga uit van niet’ klinkt het droog ‘ik denk dat er vandaag een kindje gaat komen en dan heb ik daar allemaal geen tijd voor, zou je op weg naar het werk even bij - het liefst eerst mijn moeder - en daarna  jouw moeder kunnen langsgaan om aan te geven dat het bijna zover is, zodat ze weten dat ik hen nodig heb en zij alvast tante Neeltje de vroedvrouw kunnen waarschuwen!’

Cobus kan alleen maar knikken en slikt moeizaam het laatste hapje van zijn brood door. Hij pakt de katoenen zak, waarin Jaantje zijn boterhammen voor tussen de middag verpakt heeft en draait onhandig om haar heen.

‘Ga nou maar, het komt goed’ met zachte hand duwt ze hem naar de deur en geeft hem een kus op zijn mond.

Met de helm geboren

Het wordt een worsteling, de moeders van beide zijden zijn tijdig aanwezig en ook tante Neeltje neemt met enige regelmaat polshoogte. 'Nog niet voldoende ontsluiting, duurt nog wel even, ga even verderop kijken hoe het ervoor staat'.

Het -even verderop kijken- lijkt een eeuwigheid te duren. Adriana kan op een gegeven moment niet anders dan het kind uit haar lichaam persen. Beiden (groot)moeders kijken beduusd naar het kind. ‘Wat!’ schreeuwt Jaantje uitgeput uit bij het zien van de starende blik van haar moeder. ‘Moe, is mijn kindje dood?’ volgt er met een wanhopige snik. Nog voor haar moeder kan antwoorden, komt tante Neeltje als een wervelwind binnenzetten en trekt na één blik op de nieuwe geborene met een ruk het vlies weg dat om het hoofdje van het kind zit.

‘Hij is met de helm geboren, een tweede gezicht, een ziener, narigheid’ volgt er zachtjes in korte bewoording terwijl ze het vlies in de handen van Adriana’s moeder duwt. ‘Ga vlot buiten en verbrand het zo snel mogelijk, alleen dat kan het tij misschien nog keren’ fluistert ze.

Een ziener

De kleine Dirk is een tevreden baby en groeit op tot een rustige peuter. ‘Hij lijkt soms wel een wijs oud mannetje’ babbelt Adriana tegen haar moeder. ‘Hij kan soms zo ineens stoppen met spelen en een tijdje bedachtzaam voor zich uit staren’.

Ook als kleuter laat Dirk bij tijd en wijlen nog steeds plots zijn speelgoed vallen om door het venster naar buiten te kijken. In het begin wekte dat ook Adriana’s nieuwsgierigheid, maar omdat er buiten niets bijzonders te zien was schonk ze er verder geen aandacht aan, ze had haar handen vol aan het huishouden en de twee andere kinderen.

Met klepperende klompjes rent de bijna acht jaar oude Dirk vanuit de tuin richting de straat. Adriana, die buiten de was op het grasveldje legt kijkt of hij wel braaf binnen het hek blijft.

ac775b7638fbe7b7fa813bb0951c4c97_medium.

‘Gaat er weer een stoet voorbij, Dirk?’ Ze weet inmiddels, dat het dat is wat haar oudste zoon waarschijnlijk al vanaf zijn geboorte kan waarnemen; hij ziet bij voorbaat al de begrafenisstoet van iemand die, die dag gaat overlijden.

‘Ja, moe en dit keer bent u er ook’ antwoord Dirk enthousiast terwijl hij over het hek hangt.

Adriana’s hart lijkt een slag te missen en het zojuist gewassen hemd van haar man, glijdt uit haar handen.

‘Is pa er ook?’ vraagt ze met verstikte stem.

‘Nee moe, pa zie ik niet’.

Adriana trekt hem naar zich toe en knielt voor haar zoontje neer. ‘Dirk, moe moet even weg, zus en broer doen een slaapje, wil jij achterlangs even naar buurvrouw Grietje lopen om te zeggen dat moe plots weg moest en dat zus en broer binnen zijn?’.

Ze probeert de spanning in haar stem zo goed mogelijk te verbergen.

Dirk aarzelt en even is Adriana bang dat hij het op een huilen gaat zetten. Dan zegt hij stoer ‘Doe maar moe, ik loop er gelijk heen’.

Het ongeluk

Terwijl Dirk via de achtertuin naar de buurvrouw gaat, rukt Adriana het tuinhek open en rent met opgetrokken rok richting de touwslagerij in de Krankeledenstraat waar haar man werkt. Al van verre ziet ze, dat een groot aantal mensen zich daar verzameld hebben en hijgend dringt ze zich een paar minuten later door de massa heen naar voren.

Het lichaam op de grond is bedekt met een laken. Als gehypnotiseerd loopt ze erheen om het laken op gezichtshoogte op te tillen. Een hand grijpt haar hand; ‘Kijk maar niet Jaantje, het is geen prettige aanblik’. Ze kijkt in de ogen van de werkgever van haar man. ‘Het is niet Cobus, die daar ligt’.

Verward laat ze zich wegvoeren van de plek des onheil .

‘Er was een ongeluk voor het pand. De paarden die een volle kar met biervaten van de brouwer hiernaast moesten wegtrekken schrokken ergens van, Cobus is naar buiten gerend en heeft geprobeerd om de paarden te kalmeren om te voorkomen dat ze met hun zware vracht op hol zouden slaan. Hij werd echter door de paarden tegen de kasseien geworpen en bleef bewusteloos liggen. De jonge Lucas – hij knikt richting het lichaam onder het laken – is er tussen gesprongen om te voorkomen dat Cobus vertrapt werd, een daad die hij met zijn eigen leven heeft moeten bekopen. Cobus is naar het gasthuis gebracht, hij was weer bij kennis en zijn verwondingen leken mee te vallen, maar hoe het echt met hem gesteld is weet ik niet'.

Terwijl haar man in het gasthuis hersteld van zijn verwondingen, loopt Adriana drie dagen later in zijn plaats in de rouwstoet mee om Lucas op het Lieve Vrouwekerkhof ten graven te dragen.

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
26/10/2016 00:14

Reacties (18) 

2
30/10/2016 15:06
Goed geschreven. :)
30/10/2016 22:37
Dank je
2
26/10/2016 12:51
mooi geschreven. Mijn oma heette ook Adriana en werd Jaantje genoemd. Ben ik even blij dat ik alleen haar officiële naam heb gekregen.
27/10/2016 19:19
Kan ik me voorstellen, hem mijn naam van een oud tante en die noemde ze in het dagelijks leven Weijmpje, is toch erg.
1
28/10/2016 08:36
Ja. Mijn ene oma heette Jaantje en de andere Jans. Ik had een tante die Derkje heette, dat werd Dé en één die Jantje heette. Die laatste zei op de lagere school al dat ze Janny genoemd wilde worden.
1
26/10/2016 10:58
Het zal je kind maar wezen...;)

7e regel van onderen:
"en bleef bewustzijn liggen." Zonder? Of: bewusteloos?
1
27/10/2016 19:09
Oeps, dank je!
1
26/10/2016 10:08
mooi verhaal
1
26/10/2016 07:54
Mooi geschreven.
2
26/10/2016 07:41
mooi verhaal, goed geschreven.
27/10/2016 19:13
1
26/10/2016 06:47
Knap verhaal van je.
1
27/10/2016 19:12
Oud volksgeloof, mijn broertje is ook met het vlies om zijn hoofd geboren, maar heb nog nooit iets bijzonders aan hem kunnen ontdekken op dit vlak.
27/10/2016 19:27
Ik had schijnbaar een open fontanogwat en met mij is het ook goedgekomen.
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert