De vergeten doos

Door Melanie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Als jong kind had ik iets,

wat zeer veel voor mij betekende.

Neen, geen pop, knuffel of fiets

Niet materialistisch, wel zo levende.

 

Al stond ik er niet echt stil bij, 

ik genoot ervan elke dag,

Het maakte me gelukkig en blij,

toch was ik de enigste die het zag.

 

Dagen , weken en jaren later,

dacht ik er niet meer aan.

Wat ooit nog zo belangrijk was,

was stilletjes uit mijn hart gegaan.

 

Zonder nadenken, zonder mij ervan bewust te zijn, 

nam ik een oude houten doos, 

ik stak daar in, wat ooit belangrijk was voor mij.

Zonder kijken of twijfelen verdween het in de doos.

 

Stilletjes kroop ik op de zoldertrap, 

legde de doos daar zachtjes neer, 

Toen ik terug beneden was, 

was het er in mijn ogen niet meer.

 

Toen ik verhuisde en mijn eigen leven had, 

toen verhuisde ik de vergeten doos mee, 

om weer te laten verdwijnen in het zolderdak,

en door te gaan met het leven zoals voorheen.

 

Geboortes, feestjes, werk en plezier, 

geen tijd om stil te staan,

Op alles wat je hebt ben je fier, 

alleen de vergeten doos bleef op de zolder staan.

 

Ik dacht er nooit meer aan terug, 

voor mij was het weg, weg uit mijn leven, 

Soms flitste het even voorbij, vliegensvlug, 

om het dan weer volledig  te negeren.

 

Totdat ik op een mooie zonnige lentedag, 

zin had om te beginnen met de grote kuis.

samen met mijn lieve dochters ,

begonnen we vlijtig te poetsen in ons huis.

 

Iedereen was aan het rommelen, 

aan het kijken wat weggegooid mag worden en wat niet.

Boven op de zolder hoorde ik de meisjes stommelen, 

ik ging eens kijken en zag meteen de doos die ik ooit achterliet.

 

"Mama, mama, kijk wat we hebben gevonden!"

Riepen ze toen ze mij zagen aankomen,

"Een schatkist!" , riepen ze opgewonden.

En ja, de vergeten kist, lag al die jaren nog boven.

 

De kist zat bedekt met een dikke laag stof en spinnewebben. 

In een hoekje onder een kast geschoven,

Opeens wou ik die doos weer heel erg graag hebben, 

maar er dwelden tranen op in mijn ogen.

 

Tranen omdat ik was vergeten, 

hoe mooi de inhoud van de doos wel niet was, 

tranen omdat ik niet wou weten, 

hoe prachtig het leven met "de vergeten doos" was

 

Ik nam de kist, wreef het stof eraf, 

"Open het! Please!" begonnen mijn dochtertjes te smeken.

Ja, geduld zei ik , en zachtjes haalde ik het deksel eraf,

terwijl mijn kinderen er nieuwsgierig op toekeken.

 

En ja, zo gebeurde het dus die speciale dag.

Nooit nog zal ik de doos  vergeten, 

mijn dag begint nu steeds met een lach, 

omdat ik het nu heel zeker zal weten.

 

Op zolder ligt er nu een lege doos, 

de inhoud ervan is weer bij mij, in mijn hart.

Troost mij, pleziert mij en laat mij leven, 

zoals ik het wil passievol en enthousiast.

 

Wat had er nu al die tijd

tot mijn grote spijt

boven op  de zolder gelegen?

 

Wat was ik al die tijd, 

onbewust verloren en kwijt?

Was het een cadeautje dat ik aan mezelf had gegeven?

 

Ja, het was mijn DROOM die ik stil had opgeborgen,

Mijn DROOM die ooit zo levendig speelde in mijn gedachten.

Waarom verborg ik mijn DROOM? Misschien het ouder worden en de vele zorgen .

Maar ik ben zo blij dat dIe DROOM nog steeds op mij zat te wachten.

 

Te wachten zonder dat ik het wist,

te wachten boven op zolder in een houten kist.

 

Dit gedichtje heb ik geschreven, omdat ik vroeger als kind een droom had

om harp te spelen. Ik oefende heel erg vaak, en deed dit met het grootste plezier.

Mijn ouders steunden mij hier ook volledig.

Tot ik op een dag, uit pure koppigheid, niet meer wou spelen.

Wat mij bezielde, weet ik niet meer.

Mijn ouders moesten uiteindelijk mijn harp verkopen, en het deerde mij precies echt niet veel.

Later begon ik er wel nog vaak aan te denken, maar ik begroef mijn gevoel en ging door met het leven.

Totdat ik jaren later een filmpje van mezelf zag, waarin ik harp speelde op een trouwfeest.

Het was fijn om te zien, maar het deed ook veel pijn. Dus heb ik uiteindelijk op 34 jarige leeftijd opnieuw een harp gekocht en oefen ik nu weer bijna dagelijks. Toen ik begon te oefenen verschoot ik ervan dat ik mij opeens weer herinnerde hoe fijn het is.

 

 

23/10/2016 15:10

Reacties (4) 

08/02/2017 19:12
Heel mooi.
08/02/2017 04:00
Prachtig!
29/10/2016 12:30
Erg mooi geschreven
28/10/2016 12:24
Lees deze nu pas en vind het erg mooi.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert