De Vrouw in het Rood: Hoofdstuk 7

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

vervolg van hoofdstuk: https://tallsay.com/page/4294983500/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-6

82fe8c6c31bb686b21415739e6f793d4_medium.

7. De limousine

 

Jean-Pierre had drie vrije dagen opgenomen. Dat zou ruim voldoende moeten zijn voor wat Katarina van plan was, zo had ze hem toch verteld. Hoe hij ook probeerde om meer te weten te komen over dat plan, hoe minder zij erover losliet. Hij wist dat Frankrijk de bestemming van hun reisje zou zijn, dat had ze hem wel nog meegegeven. Ze genoot intens van zijn nieuwsgierigheid en lachte elke keer toen hij vruchteloos probeerde om haar geheim te ontfutselen.    

‘Woensdag zien we elkaar weer. Laten we afspreken op de parking van de Zwarte Oester, dat kennen we allebei goed. Akkoord?’ Ze had met een plagende kus afscheid genomen en was met een taxi naar huis gereden.

De dagen duurden lang en hij was met zijn hoofd niet goed bij zijn werk. Was het nu maar gauw woensdag, dacht hij telkens, terwijl hij fantaseerde over de geheime bestemming van Katarina. Zouden ze naar Parijs gaan en de Eiffeltoren zien en in Montmartre gaan rond kuieren of zouden ze romantisch langs de Seine gaan wandelen, misschien zelf een tochtje op een boot meepikken. Uiteindelijk ’s avonds een romantisch dinertje bij kaarslicht en dan…wie weet?

Hij had een kleine koffer op wieltjes mee, waar hij het hoognodige had ingepakt. Wat verse kleren en zijn scheermachine en tandenborstel. De rest kon hij altijd ter plaatse kopen als dat nodig bleek. Toen hij woensdag ‘s morgens de parking van de Zwarte Oester opdraaide zag hij enkel een zwarte geblindeerde verlengde limousine staan voor de zaak. Hij bleef in zijn eigen auto zitten, maar zag dan dat het venster aan de passagierszijde van de limousine naar beneden gleed. Katarina zwaaide even als teken dat zij het was.

‘Wauw,’ was zijn eerste reactie. Dat had hij in alle geval niet verwacht. Hij sloot zijn wagen af en deponeerde zijn bagage in de kofferruimte van de limousine, waarvan de deur automatisch was opengegaan en op dezelfde manier zich weer sloot. Jean-Pierre stapte in de wagen en moest even bekomen nadat hij Katarina een zedige kus had gegeven.

Het interieur van de wagen was meer dan luxueus. Er was zeker plaats voor tien man en dan nog zouden ze ruim plaats hebben. In de zijkanten van de auto zag hij een minibar, waar reeds een fles champagne koud stond en waar een aantal kristallen glazen glinsterden in het kunstmatig licht van de ledjes in het plafond. Naast de mogelijkheid om iets te drinken, zag hij een kleine microgolfoven, vier tv-schermen en verschillende geluidsboxen waardoor heel zachte klassieke muziek speelde. Jean-Pierre was geen specialist, maar dacht de Vier Jaargetijden van Vivaldi te herkennen.  De zetels waren in het zwart en van het zachtste leder.

Katarina schonk hem een glaasje Piper-Heidsieck uit. Het bruisende drankje kriebelde in zijn neus toen hij even proefde. Het beste was goed genoeg, dacht hij terwijl hij zich gezellig tegenover Katarina nestelde. Even keek hij naar de kant waar de chauffeur moest zitten, maar die was afgescheiden door een wand. Een telefoon hing aan de zijkant van die wand waarlangs de passagier kon communiceren met de bestuurder.

‘Is alles naar je zin, Jean-Pierre? Normaal gezien als ik reis gebruik ik meestal de trein, eerste klas natuurlijk, maar vandaag dacht ik dat dit transportmiddel onze reis wat meer privé kon maken.’ Ze zwaaide even met haar hand om haar woorden kracht bij te zetten. Een pedant gebaartje, die hij nog niet bij haar had bemerkt.

Jean-Pierre knikte even bevestigend. ‘Voor mij is dit meer dan luxe, zo’n weelde ben ik niet gewoon. Maar dat moet toch heel kostelijk zijn?’ De woorden waren uit zijn mond noch voor hij het wist. De eeuwige boekhouder die alle centen aftelde en de kosten tegen de opbrengsten afwoog. Jean-Pierre bloosde, hij voelde het aan de warmte die via zijn nek naar zijn hoofd trok. Hij probeerde zijn gelaat wat te verbergen door een lange slok van zijn glas te nemen.

Katarina had het evenwel niet in de gaten. Zij was met de afstandsbediening van een van de schermen aan het spelen en zocht de kanalen af. ‘Waar hou je van, Jean-Pierre? Een spannende actiefilm, een bloedige horror of heb je liever een zeemzoete romantische film?’

‘Laat ons misschien…misschien….’ Jean-Pierre geeuwde even ongegeneerd, zakte iets opzij en viel als een blok in slaap. Katarina nam voorzichtig het glas uit zijn hand, legde hem verder neer op de zetel en kuste hem zachtjes op het topje van zijn neus.

‘Slaap zacht, …dat je straks goed uitgerust bent. Je zal het meer dan nodig hebben!’

 

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

Naar hoofdstuk: https://tallsay.com/page/4294983909/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-8

4a9a05cd8631f9f4bd4d250194545234_medium.

14/10/2016 10:27

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert