Hagedissenvlees - een column

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Een column over mij en mijn kind, op vakantie in Frankrijk
 

Hagedissenvlees

 

Troosteloos. Stil en onbeweeglijk ligt hij gebroken, langzaam uitdrogend in het niet langer beschermende vocht, blootgesteld aan de genadeloze stralen van de Franse middagzon. Het gescheurde eierschaaltje lijkt verfrommeld. Zijn kopje en vooral de erg grote ogen herken ik. Lijfje, staart en pootjes zijn nog onderontwikkeld. En hier houdt het op. Zijn leventje in de kiem gesmoord, nog voor de geboorte.

d5df12d9fde242a8bbb6cc2daa6b63e9_medium.

Ik hoor een “Ach gossie, wat zielig!” in dezelfde stem, met dezelfde intonatie als ik van zijn moeder ken. Een halve tot hele octaaf hoger dan normaal, een blijk van medeleven. Mijn zoon, met dezelfde haast moederlijke gevoelens voor kleine hulpbehoevende diertjes. Maar ook die geïnteresseerde blik die even heel goed observeert hoe zo’n hagedissenembryo eigenlijk in elkaar zit. Mijn blik.
Hij wacht op het logische vervolg. Mieren zullen alles snel opruimen. Gehurkt zoomen zijn ogen in op die veel kleinere wereld, die wij normaal negeren, maar voor hem zo reëel is.
Als klein kind nam zijn moeder naaktslakken mee en stopte ze onder de dekens. Want het was zo zielig dat ze geen huisje hadden. Als klein kind probeerde ik mezelf voor te stellen, lopend  tussen die mieren, de een zo groot als een hond, de ander zo groot als een paard. Elke zandkorrel een flinke kei, de tegel waarop ze lopen zo groot als een stad. Als een van de mieren het hagedissenkopje eraf bijt en ermee vandoor gaat, kijkt hij me met grote ogen aan. Want hij ziet zichzelf nog geen koe optillen. Ik verbaas me ook. Om hem. Omdat hij nu geen onthoofd babylijkje meer ziet, maar slechts een stuk vlees. Bestemd voor mierenkindertjes.

62e49ea494873524002a701be6dd17d0_medium.

Toen hij kleiner was, verzon hij een verhaal. Slechte aliens hadden zich vermomd als koeien en kippen. En zij waren het, die wij om zeep brachten en opaten. Koeien en kippen zijn lief, die eet je niet. Maar vermomde aliens die toch onze wereld wilden afpakken, die kregen gewoon hun verdiende loon. Ik merk dat hij het niet meer nodig heeft. Hij staat zichzelf toe om vlees gewoon lekker te vinden; hij hoeft met zijn fantasie geen rechtvaardiging meer te construeren om dit goed te praten. Hij accepteert de wereld zoals hij is.

c1959d8cae7f4725ef63acff2f3ed89c.jpg

Ik neem de proef op de som. In Franse supermarkten is het vlees gewoon “herkenbaar”. Een konijn ligt gevild, met het hoofd en doffe glazige ogen die ons aanblikken er nog aan. Heel even klinkt weer het bekende “Ach gossie.” Maar dan wil hij weten hoe konijn eigenlijk smaakt. ’s Avonds, aan de barbecue, krijg ik even een fronsende blik van een van mijn nichtjes. Hoe ik het toch voor elkaar krijg, om eend te eten. Of konijn. Ik doe er een schepje bovenop. Ons huis is bevolkt door relmuizen, mooie en nieuwsgierige beesten. Ze zien eruit als ratten, met eekhoornstaarten. Ik vertel dat de Romeinen verzot op ze waren. Ik kijk naar de reactie van mijn kind en zie zijn moeder in hem. Zij vond ooit twee pasgeboren relmuizen, uit het nest gevallen. Ze moesten absoluut gered worden; met enige inspanning en veel creativiteit is het ons gelukt. Ze hebben een jaar als huisdier bij ons gewoond. Maar ’s avonds schoof ze met het grootste gemak en vooral veel smaak een biefstuk naar binnen. Als een echte carnivoor. Een carnivoor met buien van kinderlijk sentiment bij kleine aaibare diertjes. Net als haar zoon. Net als ik.

Ik neem nog een hap van mijn eend en laat mijn kind proeven. Weer die fronsende blik van mijn nichtje. Mijn kind haalt zijn schouders op en kijkt me even aan. “Kan dat beest toch ook niks aan doen, dat hij zo lekker is!”

 

 

12/10/2016 12:01

Reacties (30) 

1
12/10/2016 17:29
Heerlijke reactie die afsluitende zin van je kind..
1
12/10/2016 17:32
Het ultragevoelige van vroeger gaat er wel een beetje af. Vooral met verse vis heeft hij weinig medelijden. ☻☻
Mosselen mogen blijven leven na een slechte ervaring met wat gesloten mosselen, twee jaar geleden. :P
1
12/10/2016 17:39
Ergens wel weer een beetje jammer...dat groter worden; dat dan weer wel..

Tja mosselen.. ook geschikt om schat te zoeken.. ooit vond ik een minipareltje in een mossel..
1
13/10/2016 17:31
Ik verheug me op het puberen. Ik maak nu het begin van de huiswerkfase al mee. :P

Zoetwater of zoutwater? Zoetwaterparels komen uit zoetwatermossels.
1
12/10/2016 17:04
Hoorde ik daar iets over muizen? ;)
Herkenbaar!
1
13/10/2016 17:29
Zullen we de relmuizende familieleden eens opzoeken? Jij spreekt hun taal vloeiend.
1
12/10/2016 16:24
Dit verhaal bracht me een paar jaren terug naar de kinderlijke fantasie die plaats maakt voor de realiteit...


'Maar ’s avonds schoof ze met het grootste gemak en vooral veel smaak een biefstuk naar binnen.' - dat herken ik van..........ergens.

1
12/10/2016 17:25
...och wat worden ze snel groot! ☺☺

Daar heb jij denk ik ook geen moeite mee, of zie ik dat verkeerd?
2
12/10/2016 17:51
Ik ben hier ondertussen een smurf in vergelijking met 'de kindertjes'.

Je ziet het niet verkeerd... ik eet veel minder vlees dan vroeger maar ik eet het nog wel. Ik zie me niet overleven op sla, tomaten en een pot havermoutpap.
1
Candice tegen Ktje
12/10/2016 18:11
Niet? Nee logisch niet ... havermout is niet te eten, je moet brinta nemen.
13/10/2016 17:33
Beetje blauw aangelopen?

Nee, ik heb behoefte aan mijn eiwitjes. Sambal goreng tempeh is heerlijk, maar niet elke dag. ;-)
1
12/10/2016 15:29
Is dit nou een oudje of niet? Ik twijfel.
2
12/10/2016 17:24
Ja, inderdaad een oudje. De vakantie was in 2013. ☺
1
12/10/2016 18:24
Toen was ik ook al oud. -))
Denk dat ik je toen nog net niet stalkte op Plazilla.
1
13/10/2016 17:35
Dat feest begon pas in 2014. :P
13/10/2016 17:37
Nee al in 2013 ... toen gaf ik je een denkend ... aan en dat was toevallig ook nog eens op je verjaardag en dat wist ik niet. -))
1
12/10/2016 15:27
Prachtig geschreven en heerlijk die kinderlijke logica aan het eind.
1
12/10/2016 17:24
Dankjewel! Ja, dat was echt een moment waarop iedereen in lachen uitbarstte.
1
12/10/2016 13:46
Ja, de eeuwige tweestrijd tussen mededogen en de behoefte aan dierlijke eiwitten.
Ik ben er ook nog steeds niet uit, maar zal nooit een herkenbaar en vooral aaibaar dier slachten en/of opeten. Een biefstuk doet mij niet zoveel, maar een dier met kop en staart wél. Garnalen uitgezonderd.
Toevallig had ik vannacht nog de gelegenheid om mijn medeleven met een dier onder bewijs te stellen: daar zal ik straks wel iets over schrijven.
1
12/10/2016 17:23
Ik heb er weinig moeite mee, sinds ik met proefdieren heb gewerkt en ooit een jong katje dat helemaal door maden was aangevreten uit haar lijden heb verlost. In het buitenland zal ik geen hond of aap eten. Ook bushmeat of een dolfijnsteak is niet aan mij besteed. Maar de rest...☺☺
1
12/10/2016 13:22
Dat is toch wel een heel creatieve manier om te rechtvaardigen dat je vlees lust. Mijn oudste nichtje heeft lang geen vlees willen eten omdat het zielig was. Inmiddels heeft ze zich er wel overheen gezet. Blijkbaar vindt ze het toch ook veel te lekker. Zelf eet ik geen konijn, niet alleen omdat ik het niet lust maar toch ook wel een beetje omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen. Terwijl we als kinderen vaak konijn kregen, die we zelf hielden en door de buurman werd geslacht. Dat waren de jaren zeventig, en je wist niet beter.
2
12/10/2016 17:21
Ik vind het inderdaad mooi gevonden van hem. Zelf denk ik dat ik ook moeite zou hebben met beesten die ik persoonlijk ken. Mijn moeder moest vroeger meehelpen met slachten van kippen en konijnen die ze zelf hadden grootgebracht. Dat ging bepaald niet van harte.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert